Γιόλα Παπαδοπούλου Blog

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2010

2012-01-22T17:27:00.000+02:00

Ένα Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας πιστεύω πως δεν είναι η επισφράγιση της επιτυχίας ή της αποτυχίας ενός λογοτέχνη και σίγουρα δεν σηματοδοτεί την πορεία του μέσα στο χρόνο, όμως είναι σίγουρα μεγάλη χαρά, ικανοποίηση και τιμή όταν ξέρει πως η Πολιτεία είναι κοινωνός των προσπαθειών του και τον επιβραβεύει.

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που το όνομά μου συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το 2010. Που ο Γκάπι μου τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Νεανικής Λογοτεχνίας, για πολλούς λόγους. Πρώτον γιατί πίστεψα πολύ στην ιστορία μου, την έγραψα μετά από ένα μεγάλο μυθιστόρημα που ψυχικά με τσάκισε κι αναζήτησα λίγη νεανική συντροφιά για να ξεκουράσω το μυαλό μου. Με γοητεύει η δύναμη που έχουν οι έφηβοι να αντιμετωπίζουν σοβαρά θέματα με χιούμορ και τσαμπουκά.

Ο δεύτερος λόγος που χάρηκα είναι γιατί το μυθιστόρημα «Η απαγωγή του Γκάπι» είναι το πιο ταλαιπωρημένο μου μυθιστόρημα. Για ένα χρόνο περιφερόταν από εκδοτικό οίκο σε εκδοτικό οίκο και όλοι το επέρριπταν. Τελικά ο Εκδοτικός Οίκος Άγκυρα ήταν αυτός που του άνοιξε τις πόρτες και τον ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Ευτυχώς, γιατί οι μικροί μου αναγνώστες το αγάπησαν πολύ. Παίρνω συχνά μηνύματα «να γράψετε κι άλλο με τους ίδιους ήρωες». Μια μητέρα μου είπε ενθουσιασμένη «μέχρι τα δώδεκα του ο γιός μου δεν διάβασε ούτε ένα βιβλίο, διάβασε την Απαγωγή του Γκάπι σε δυο μέρες και από τότε αναζητά κι άλλα βιβλία". Νιώθω απόλυτα ικανοποιημένη γιατί αυτός είναι και ο σκοπός, να μάθουμε τα παιδιά να διαβάζουν.

Βραβείο μυθιστορήματος πήρε ο Άντης Ροδίτης για το έργο «Δέκα χιλιάδες Μέλισσες». Ποίησης Λεωνίδας Γαλάζης και Ανδρέας Χρίστου Πούλλου. Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα δόθηκε στη Λουίζα Παπαλοΐζου.

Βραβεία Παιδικής Λογοτεχνίας δόθηκαν εξίσου στον Τάσο Αριστοτέλους και στην Κίκα Πουλχερίου.

8. ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

Το Κρατικό Βραβείο Νεανικής Λογοτεχνίας απονέμεται κατά πλειοψηφία στη Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου για το έργο Η απαγωγή του Γκάπι (εκδόσεις Άγκυρα).

Σκεπτικό βράβευσης:

Η Επιτροπή, μετά από ενδελεχή και εμπεριστατωμένη συζήτηση αποφάσισε να βραβεύσει το μυθιστόρημα της Γιόλας Δαμιανού-Παπαδοπούλου Η απαγωγή του Γκάπι για τους παρακάτω λόγους: Η Επιτροπή θεωρεί ότι υπερτερεί σημαντικά σε σχέση με τα υπόλοιπα υποψήφια έργα ως προς τις γενικότερες λογοτεχνικές αρετές του, καθώς είναι ένα ολοκληρωμένο, πρωτότυπο νεανικό μυθιστόρημα με σύγχρονη θεματογραφία. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα θίγει ποικίλα σύγχρονα θέματα μέσα από το μανδύα της επιστημονικής φαντασίας στην κοινωνική και ιατρική της μορφή και στα ηθικά ζητήματα που απορρέουν από αυτήν (ουσιαστικά πρόκειται για κράμα μυστηρίου, περιπέτειας, αστυνομικού μυθιστορήματος και επιστημονικής φαντασίας), όπως είναι η οικολογία, το εμπόριο γυναικών, η εμπορία οργάνων, ανεξάρτητα αν η δράση του τοποθετείται στην Κύπρο, μολονότι εκδόθηκε στην Ελλάδα, και εμπλέκει μεγάλα παιδιά και εφήβους στη δράση και στην επίλυσή τους, καθώς αγωνίζονται να δώσουν απαντήσεις σε ζητήματα που τίθενται. Έτσι, το μυθιστόρημα γίνεται ακόμα πιο πειστικό, καθώς οι νέοι αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον. Η γραφή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, παρά τη συχνή χρήση του διαλόγου, και αποκαλύπτει ένα λογοτεχνικό ύφος που ταιριάζει απόλυτα στη θεματολογία του, μολονότι χαρακτηρίζεται από ρομαντικά στοιχεία. Είναι απαλλαγμένο από κάθε ίχνος διδακτισμού, γεγονός που το καθιστά ακόμα πιο γοητευτικό, λαμβανομένης υπόψη και της ποικίλης θεματικής του. Το μυθιστόρημα γράφεται από την οπτική ενός μεγάλου παιδιού και όλα τα γεγονότα περνούν μέσα από τα μάτια μυθοπλαστικών χαρακτήρων που ηλικιακά βρίσκονται στο κατώφλι της εφηβικής ηλικίας. Είναι επομένως απαλλαγμένο από την οπτική του ενήλικα και συγκεκριμένα του ενήλικα συγγραφέα. Η με τον προσωπικό τρόπο της συγγραφέως διαχείριση του αφηγηματικού υλικού και των αφηγηματικών τεχνικών από τη συγγραφέα προσανατολίζει προς μια ενδιαφέρουσα και σωστά δομημένη ιστορία για μεγάλα παιδιά και εφήβους.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το 2030 ο πλανήτης Γη βιώνει την υπερθέρμανση. Πλημμύρες, σεισμοί, ανομβρία μαστίζουν διάφορα μέρη της Γης και οι άνθρωποι αλλάζουν τον τρόπο ζωής για να επιβιώσουν.

Μια ομάδα παιδιών από διαφορετικές εθνικότητες, της Β΄ Γυμνασίου κάνει κοπάνα απ’ το σχολείο για μια περιβαλλοντική έρευνα στα βουνά για να μελετήσουν την βλάστηση, την υγρασία του εδάφους, να καταλάβουν γιατί εκεί μπορούν ακόμα και βλασταίνουν φυτά και δέντρα, ενώ σ’ όλο το υπόλοιπο νησί η ανομβρία έχει εξαφανίσει τα πάντα… Ενώ έκαναν την μελέτη τους, εξαφανίζεται ο Γκάπι, ένας συμμαθητής τους από τον Λίβανο. Έτσι τα παιδιά αρχίζουν έναν μυστικό αγώνα διάσωσής του. Μέσα από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές συλλέγουν πληροφορίες και εντοπίζουν την τοποθεσία που οι απαγωγείς έχουν κρυμμένο τον Γκάπι. Όμως όταν τα πράγματα δυσκολεύουν ζητούν βοήθεια απ’ τα «ρεμάλια», μαθητές της έκτης τάξης που το λέει η καρδιά τους. Τι θα συμβεί σ’ όλη αυτή την ηλεκτρονική επιχείρηση διάσωσης του φίλους τους; Τι κρύβεται πίσω απ’ την απαγωγή και πώς αντιδρούν οι μεγάλοι μπρος στο θάρρος και την εφευρετικότητα των παιδιών;

Μέσα από την αφήγηση προβάλλουν οικολογικές ανησυχίες, άρα και μηνύματα προστασίας του περιβάλλοντος, εξυμνείται η φιλία και, κυρίως, η συνύπαρξη παιδιών που προέρχονται από διαφορετικές χώρες κι επιπλέον στηλιτεύεται το φαινόμενο, της κακοποίησης παιδιών!

Στα Public Λεμεσού λίγο πριν από τα Χριστούγεννα

2011-12-10T20:56:00.001+02:00

Τα Public Λεμεσού με φιλοξένησαν πριν τρεις βδομάδες προσφέροντάς μου μια συναρπαστική ευκαιρία να γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους, να κουβεντιάσω με το αναγνωστικό κοινό και να υπογράψω βιβλία. Και ήθελα τόσο πολύ να αναρτήσω μερικές φωτογραφίες με φίλους που συνάντησα, αλλά δυστυχώς για τεχνικούς λόγους δεν ήταν αυτό εφικτό τις μέρες που πέρασαν. Η καρδιά του υπολογιστή μου σταμάτησε να κτυπά, μαζί και η δική μου! Ενώ έγραφα το καινούργιο μου μυθιστόρημα, ξεψύχησε ακαριαία. Το μυαλό και η ψυχή μου που είχαν μετακομίσει μερικώς σ’ ένα μηχάνημα, αγνοείτο η τύχη τους. Γιατί ως συνήθως είμαι αμελής και δεν φυλάω τα κείμενά μου. Τώρα, με τη βοήθεια της τεχνολογίας είμαι και πάλιν αρτιμελής, και μπορώ να σας γράφω.

Είναι ευχής έργο αν οι άνθρωποι καταφέρουν αυτές τις δύσκολες μέρες που περνάμε να βρουν τα χαμένα όνειρα και ιδανικά τους στις σελίδες ενός βιβλίου. Γι αυτό φίλοι μου τα Χριστούγεννα χαρίστε στους φίλους σας μικρούς και μεγάλους βιβλία, είναι ένα ωραίο δώρο, βοηθά την φιλαναγνωσία και είναι και οικονομικό!

Με τη συγγραφέα Θάλεια Κουνούνη και την Κλεάνθη Αναστασιάδη των καταστημάτων Public

Με την Άντρη Παπανικολάου

Με την πολύ καλή μου φίλη Έλενα Κωνσταντή

Με τη συγγραφέα Μαρία Στυλιανού των εκδόσεων Αναζητήσεις

Πρόσκληση

2011-11-16T09:10:00.000+02:00

Αγαπημένοι φίλοι της Λεμεσού, θα χαρώ πολύ αν στις 19 Νοεμβρίου μεταξύ 12- 3μ.μ. συναντηθούν οι δρόμοι μας στο Public για μια γνωριμία.

"Έτσι θέλω να θυμάμαι" του Πρέσβη ε.τ. Δρα. Ανδρεστίνου Ν. Παπαδόπουλου

2011-10-31T11:43:00.000+02:00

Χτες Κυριακή 27 Οκτωβρίου είχα τη χαρά και την τιμή να παρουσιάσει το βιβλίο μου Έτσι θέλω να θυμάμαι ο Πρέσβης ε.τ. Δρας Ανδρεστίνος Ν. Παπαδίπουλος στην εφημερίδα Πολίτης. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό το εμπνευσμένο δημοσίευμα.

«Έτσι θέλω να θυμάμαι»

Το μυιθστόρημα της Γιόλας Δαμιανού-Παπαδοπούλου

του Πρέσβη ε.τ. Δρα. Ανδρεστίνου Ν. Παπαδόπουλου

Τρείς γραμμές με τα “λίγα λόγια” της εισαγωγής σε θέτουν άμεσα μπροστά στο κοινωνικό φαινόμενο που εξ’ αντικειμένου απασχολεί την συγγραφέα - τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας μιγάς. Αυτά την ωθούν να το κυκλώσει λογικά για να εξηγήσει συναισθηματικά το ασύμμετρο και το παράλογο, αλλά και λογοτεχνικά, προβάλλοντας τις διάφορες εκφάνσεις του που συνοψίζονται στο κατά πόσο μπορούμε να διαλέξουμε το φύλο, την εθνικότητα και το χρώμα μας.

Το μυθιστόρημα παραπέμπει σε μια Οιδιπόδεια τραγωδία με πρωταγωνιστές τον Μάικλ και την Μέλα. Βλέπουμε τον κεντρικό ήρωα να πραγματοποιεί απόλυτα την ατομική του μοίρα, ένα υποβλητικό κράμα απροσμέτρητης ευαισθησίας, σκεπτικισμού, βίαιων παθών, λυτρωμένων αποκλειστικά με την δημιουργία. Με ωραίες εικόνες γίνεται η περιγραφή των ανθρώπινων χαρακτήρων με συναισθηματικές και τραγικές μεταπτώσεις που μεταβάλλουν την χαρά σε λύπη, το γέλιο σε κλάμα και την αγάπη σε μίσος. Βλέπουμε μέσα από την αμφίρροπη προδοσία της αγάπης τον διχασμό ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, την ηδονή των αισθήσεων και τη εγκράτεια, σαν απόηχο του άπειρου και του πεπερασμένου.

Όπως ο γλύπτης σμιλεύει το δημιούργημά του για να το κάνει τέλειο, έτσι και η συγγραφέας χρησιμοποιεί τη λεπτομέρεια στην περιγραφή για να προβάλει τους χαρακτήρες και το περιβάλλον τους – και όχι μόνο. Το μυθιστόρημα είναι μεστό διδαγμάτων, που αποτελούν την πεμπτουσία του πνευματικού, πρωταρχικού και θεμελιώδους αγαθού του ανθρώπου, που είναι η πληρέστερη συνείδηση του στοχασμού μέσα στη χρονικότητα, η προσπάθεια της ζωής να ουσιωθεί, η κατά λόγον γνώση σε τελευταία ανάλυση. Γενικά, στο μυθιστόρημα της Γιόλας συναντούμε τα πολιτισμικά στοιχεία της ποικιλίας, της αρμονίας, του μέτρου, του «μηδέν άγαν», της ενότητας και της συνοχής, ενώ ταυτόχρονα διακατέχεται από μια νοσταλγική διάθεση που αποπνέει το μύρον μιας μυστηριακής ατμόσφαιρας. Οι σκέψεις της δεν διατυπώνονται ενδιάθετα, αλλά προβάλλονται ρωμαλέα σ’ αυτό το ευρώστου κάλλους έργο, που υψώνεται σαν μια ωραία δημιουργία πνευματικών απεικασμάτων και ταυτόχρονα μας συγκινεί με το αξιολογικό του περιεχόμενο και την καλλιτεχνική έκφραση του λόγου. Έχει τον παλμό και την ένταση πηγαίου βιώματος.

Τα ξέδετα κορδόνια

2011-10-06T13:37:00.001+03:00

Στις 27 Σεπτεμβίου 2011 ο Όμιλος Φίλων Δημοτικής Βιβλιοθήκης Στροβόλου και οι Εκδόσεις Πάργα τίμησαν τη συγγραφέα παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κίκα Πουλχερίου για τα 35 χρόνια εκδοτικής παρουσίας. Σε αυτή τη γιορτή είχα την χαρά να παρουσιάσω το τελευταίο της βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη Τα ξέδετα κορδόνια. Σας μεταφέρω την ομιλία μου όπως έγινε.

Για την Κίκα Πουλχερίου το γράψιμο είναι τρόπος ζωής. Στα τριανταπέντε χρόνια δημιουργικής δράσης στην Παιδική και νεανική λογοτεχνία έχει καταπιαστεί επάξια με όλα τα είδη πεζογραφίας (διήγημα, μυθιστόρημα, παραμύθι και θέατρο) έχει στο ενεργητικό της περισσότερα από είκοσι βιβλία, πολλά από τα οποία έχουν αποσπάσει διακρίσεις στην Κύπρο και το εξωτερικό. Υπήρξε καταξιωμένη δασκάλα και διευθύντρια στη δημοτική εκπαίδευση. Αυτή της η ιδιότητα τη βοηθά να διεισδύει στο χώρο σκέψης και ψυχισμού του παιδιού και να αποτυπώνει εύστοχα τις ιστορίες της. Για δεκατρία χρόνια υπηρέτησε τον Σύνδεσμο Παιδικού Νεανικού Βιβλίου (1993-2006) δίνοντας έντονη την παρουσία της στην ανέλιξη της Παιδικής και Νεανικής Λογοτεχνίας του τόπου. Το έργο της Κίκας Πουλχερίου υποβλήθηκε από τους επίσημους φορείς ως υποψήφιο για το Βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Ο καθαρός τρόπος γραφής της, η γλωσσική αρτιότητα, η κριτική στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις και η διεισδυτική ματιά στα γεγονότα είναι τα χαρακτηριστικά των έργων της Κίκας που το έχουν κάνει να αγαπηθεί από μικρούς και μεγάλους τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα. Απευθύνεται συνήθως σε παιδιά και έφηβους, πάντα όμως διαβάζεται με ευχαρίστηση και από ενήλικες. Εμπνέεται συνήθως από προσωπικές ιστορίες αλλά και από το περιβάλλον. Τα θέματα που πραγματεύεται είναι καθημερινά και πανανθρώπινα.

«Τα ξέδετα κορδόνια» από τις Εκδόσεις Πατάκη, είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα της συγγραφέως που μέσα σε 109 σελίδες αποτυπώνει σκέψεις, προβληματισμούς, σχέσεις παιδιών στο σχολείο, συγκρούσεις, φιλίες ακόμα και νεανικούς έρωτες των μικρών ηρώων. Με πολύ εύστοχο τρόπο προσεγγίζει το θέμα των φυλετικών διακρίσεων, ένα κοινωνικό θέμα που ταλανίζει πολύ συχνά τη σημερινή εποχή.

Ο πολύ πετυχημένος τίτλος «Τα ξέδετα κορδόνια» εκφράζει μια αίσθηση ελευθερίας, ανεμελιάς ή και μιας μικρής επανάστασης απέναντι στα «πρέπει» των μεγάλων. «Στέφανε, Στέφανε, δέσε τα κορδόνια σου! Θα πέσεις» μου φωνάζει η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο παππούς, ακόμα και η μικρή μου αδερφή η Λίλη. Όλο δέσε τα κορδόνια σου, δεν ξέρω τι τους έχει πιάσει όλους κι όμως να που εγώ δεν πέφτω, έχω εξασκηθεί να περπατάω με ξέδετα κορδόνια».

Ο Στέφανος είναι το παιδί «σπασίκλας» που του αρέσει το διάβασμα και καταφεύγει συχνά σε προβληματισμούς για τη ζωή, αλλά δεν του αρέσει η γυμναστική, το βρίσκει εντελώς ανόητο να τρέχει πίσω από μια μπάλα. Προκειμένου να αποφύγει το παιγνίδι σκαρφίζεται κοιλόπονους κι ένα σωρό άλλες δικαιολογίες.

Ο Αλέξανδρος είναι εντελώς αντίθετος χαρακτήρας, είναι ο πιο άτακτος της τάξης, έχει μαγκιά και όλοι τον παραδέχονται. Ανάμεσά τους υπάρχει μια ανταγωνιστικότητα επικράτησης. Αυτό θα φανεί όταν μια μέρα παρουσιάστηκε στην τάξη η νέα μαθήτρια «Τη λένε Λαρίσα Παβλόβ και είναι από τη Ρωσία. Δεν ξέρει καλά ελληνικά και θα την βοηθήσουμε όλοι μαζί να μάθει σύντομα» ανακοίνωσε η κυρία Φανή, η δασκάλα. Τότε τα παιδιά γέλασαν. Εδώ η συγγραφέας δίνει με εύστοχες ατάκες το κλίμα που επικρατεί στην μικρή κοινωνία των παιδιών με τις ρατσιστικές διαθέσεις, τις μικρές κακίες, τις ζήλιες και τους παραλογισμούς. «Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η Λαρίσα» αποφάσισε ο Αλέξανδρος. Ο Στέφανος στην αρχή δεν μίλησε, άρχισε να την περιεργάζεται, είναι ψηλή, ξανθή, και το πρόσωπό της χλωμό σαν να μην είχε πάει ποτέ στη θάλασσα για να τη μαυρίσει ο ήλιος. Φαινόταν αλλιώτικη από τα κορίτσια που ήξερε μέσα στο λευκό της φόρεμα με εκείνο το δαντελένιο γιακαδάκι και τα σκούρα γαλάζια μάτια. Θέλει να πει στον Αλέξανδρο πως σ’ αυτόν αρέσει, αλλά φοβάται μην του πει πως την αγαπάει κιόλας. Ενώ αντίθετα η Ίριδα θα πει «Αυτή η Λαρίσα είναι ένας βλάκας και μισός».

Και αρχίζει ένα μικρό μαρτύριο για τη ξένη μαθήτρια. Στο διάλειμμα μια παρέα παιδιών με αρχηγό τον Αλέξανδρο της φράζουν το δρόμο και της φωνάζουν «Κάτω η Ρωσία. Δεν θα περάσεις Μόσκοβιτς, εμείς θα γράψουμε ιστορία». Η Λαρίσα στέκει ασάλευτη, κρύβει με τα χέρια το πρόσωπο και κλαίει απαρηγόρητη. Αυτό ο Στέφανος δεν θα το αφήσει έτσι, παραμερίζει τις ντροπές και ορμάει να την υπερασπιστεί. Αυτό βέβαια δεν θα τελειώσει εδώ.

Διαβάζω ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο της Λαρίσας.

Μέχρι πριν λίγο καιρό, εγώ η μαμά κι ο μπαμπάς ζούσαμε στη Μόσχα και ήμασταν μια χαρά. Τώρα έχουμε φύγει κι εδώ που έχουμε έρθει δεν έχω κανένα φίλο. «Γιατί ήρθαμε; Ρωτώ κάθε μέρα τη μαμά. «Γιατί εδώ είναι η πατρίδα του μπαμπά, μου λέει «και ύστερα μην ξεχνάς πως εδώ ο μπαμπάς μπορεί να έχει μια καλύτερη δουλειά και έτσι θα έχουμε περισσότερα χρήματα».

Εγώ ακούω και σωπαίνω. Δε λέω τίποτα, μην την κάνω να λυπηθεί, όμως η μαμά, όπως όλες οι μαμάδες, καταλαβαίνει. Με αγκαλιάζει και μου λέει: Μη λυπάσαι θα συνηθίσεις σιγά σιγά. Θα κάνεις φίλους και όλα θα είναι πάλι μια χαρά». Μπορεί να έχει δίκιο η μαμά, όμως εγώ δεν μπορώ να ησυχάσω. Νομίζω πως τα παιδιά στο σχολείο δεν μ’ αγαπάνε και δε με θέλουν στα παιχνίδια τους. Γι αυτό κάθε διάλειμμα πάω και στέκομαι ολομόναχη κάτω από τις πασχαλιές και κοιτάω τους άλλους που παίζουν ή τρέχουν πάνω κάτω στην αυλή. Η Ίρις, που κάθεται δίπλα μου στο θρανίο, δε με βοηθά καθόλου. Σκύβει πάνω από τα τετράδιά της και κρύβει με τα χέρια της αυτά που γράφει μην τύχει και τα δω. Ξέρω όμως πως μια μέρα θα τα καταφέρω μονάχη μου.

Απ’ όλα τα παιδιά ξεχωρίζω ένα αγόρι. Το λένε Στέφανο και είναι κοντούλης και μικροκαμωμένος. Φοράει γυαλάκια και μου θυμίζει το φίλο μου τον Ζένκα. Είναι και ένα άλλο αγόρι που το λένε Αλέξανδρο. Μιλάει πολύ και κάνει συνέχεια φασαρία. Κάθε φορά που με συναντά, κολλάει τις χούφτες του στα αυτιά του και μου κάνει «μπου, μπου» μουγκρίζοντας. Άλλες φορές με κυνηγάει κι εγώ τον φοβάμαι. Αρχίζω να τρέχω και, όταν ξεμακρύνω αρκετά, τολμώ και γυρίζω το κεφάλι πίσω για να δω αν με ακολουθεί. Εκείνος βάζει τα χέρια του χωνί στο στόμα και μου φωνάζει: «Αρκουδίτσα, που θα μου πας; Θα σε πιάσω».

Η συγγραφική ματιά μετατοπίζεται τώρα σ’ ένα σπιτάκι με κήπο, όπου ο ήρωας της ιστορίας θα αφεθεί σε μια πιο συναισθηματική ενδοσκόπηση. Είναι το σπίτι του Μπάρμπα Θωμά, πλάι στο σπίτι του Στέφανου. Μικρός περνούσε πολλές ώρες μαζί του, άκουγε ιστορίες και έβαζαν μαζί νερό και τροφή στα πουλάκια. Από τότε που πέθανε ο μπάρμπας, επικρατεί παντού σιωπή. Αυτή η μοναξιά βοηθά το Στέφανο να ανακαλύψει καινούργια αισθήματα και σκέψεις που τρυγούν το μυαλό του. Δεν παύει ούτε λεπτό να σκέφτεται το κορίτσι με τα γαλάζια μάτια. Κάτι έχει αλλάξει μέσα του, δεν ξέρει να πει τι… Εδώ η συγγραφέας αποδίδει με ωραίο τρόπο το πρώτο σκίρτημα της αγάπης στα χρόνια της αθωότητας.

Αυτή η ανακάλυψη δίνει άλλη υπόσταση στη ζωή του Στέφανου. Βλέπουμε τον Στέφανο να λαμβάνει μέρος στον ποδοσφαιρικό αγώνα και να δείχνει έντονα τα συναισθήματά του όταν συμβαίνει κάποιο ατύχημα στη Λαρίσα εξ υπαιτιότητάς του. Αυτό το εκμεταλλεύεται ο Αλέξανδρος και γράφει στον πίνακα «Ο Στέφανος αγαπάει τη Λαρίσα». Αυτό έγινε αφορμή να ξεσπάσει ένας μεγάλος καυγάς ανάμεσα στα δύο αγόρια. Ο Στέφανος εκδικείται τον φίλο του βάζοντας μπανανόφλουδες στη τσάντα του. Για την πράξη αυτή κατηγορήθηκαν δύο άλλοι μαθητές. Τα αισθήματα ενοχής του Στέφανου και ο τρόπος προσέγγισης της μητέρας του όταν της εξομολογείται την πράξη του είναι ένα σημείο που οι μικροί αναγνώστες πρέπει να εντοπίσουν. Η κατανόησή της για τους λόγους που έσπρωξαν το παιδί της να εκδικηθεί αλλά και η υπόδειξή της πως έπρεπε να μαρτυρήσει την πράξη του και να κάνει το σωστό απέναντι στους συμμαθητές του που κατηγορήθηκαν άδικα είναι μια πράξη που τιμά την ίδια και το παιδί της. Δεν είμαι υπέρ των διδακτικών βιβλίων, αλλά όταν ο διδακτισμός βγαίνει αβίαστα μέσα από την ιστορία, τότε το αποτέλεσμα αποδίδει καρπούς. Και στην περίπτωση της Κίκας Πουλχερίου οι αξίες δίνονται τόσο αδιόρατα στη σωστή ώρα και με τον σωστό τρόπο.

Τελικά όπως σε όλες τις περιπτώσεις της πραγματικής ζωής, ένας μετανάστης για να κερδίσει τον σεβασμό και την αναγνώριση πρέπει να αποδείξει την αξία του με πράξεις. Έτσι έγινε και με τη Λαρίσα. Στο διαγωνισμό ταλέντων του σχολείου, τραγούδησε τόσο ωραία ένα τραγούδι της πατρίδας της έχοντας παρτενέρ το Στέφανο, που κέρδισε τις καρδιές των συμμαθητών της.

Αλλά και ο Αλέξανδρος τελικά δεν είναι ο μάγκας και ατρόμητος μαθητής που με τις αταξίες του ήθελε να επιβάλλεται στα άλλα παιδιά. Πίσω από τον εκρηκτικό του χαρακτήρα κρύβεται ένα παιδί ανασφαλή, στερημένο από την αγάπη και τη σιγουριά της πατρικής στοργής. Αυτό όταν το ανακαλύπτει ο Στέφανος, ο Αλέξανδρος θα έχει ήδη φύγει μακριά!

Κυρίες και κύριοι όσο κι αν φαίνεται πως ο κόσμος στις μέρες μας παρασύρεται από την τηλεόραση και το ιντερνετ και δεν διαβάζει, όση κι αν είναι η απαξίωση του βιβλίου, το βιβλίο γνωρίζει μια ιδιαίτερη άνθιση και ιδιαίτερα το παιδικό λογοτεχνικό βιβλίο. Μια επίσκεψη σ’ ένα βιβλιοπωλείο ή μια Βιβλιοθήκη αρκεί για να διαπιστώσουμε τον μεγάλο αριθμό βιβλίων που κυκλοφορούν κάθε χρόνο. Πριν μερικούς μήνες, μου εκμυστηρεύτηκε μια μητέρα «Ο γιός μου είναι δέκα χρονών και μέχρι πρόσφατα δεν είχε διαβάσει ούτε ένα βιβλίο, μέχρι τη μέρα που σας άκουσε να μιλάτε στο σχολείο για ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Το αγόρασε και το διάβασε μέσα σε δυο μέρες. Έκτοτε αναζητά όλο και περισσότερα βιβλία». Στην απλή αυτή δήλωση βρίσκεται όλη η μαγεία του διαβάσματος. Αν κάποιος την ανακαλύψει δεν θα την εγκαταλείψει ποτέ. Πώς γίνεται αυτό; Μου είναι άγνωστο. Το μόνο που ξέρω είναι πως η παιδική και νεανική ηλικία είναι ιδανική για μια τέτοια αρχή. Και βιβλία όπως «Τα ξέδετα κορδόνια» μπορούν να συμβάλουν ώστε το παιδί να αγαπήσει τα βιβλίο.

Θαμμένοι στον Γρανίτη

2011-07-28T16:36:00.000+03:00

Μια αλματώδης αύξηση στις εκδόσεις αστυνομικών μυθιστορημάτων παρατηρείται πρόσφατα στην Ελλάδα. Νέοι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων δίνουν όλο και πιο συχνά το παρόν τους στα εκδοτικά δρώμενα. Μια απ’ αυτούς τους συγγραφείς είναι και η Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη. Μετά «Τα ήρεμα νερά» έρχεται μ’ ένα δεύτερο μυθιστόρημά της από τις εκδόσεις Ωκεανίδα να τραβήξει σοβαρά την προσοχή μας. Το «Θαμμένοι στον Γρανίτη» ομολογώ πως μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Σαν σεναριογράφος η Μιμή ξέρει να ξεδιπλώνει σιγά σιγά τις εικόνες δίνοντας στους ήρωες της τη δύναμη και το μυστήριο που τους αρμόζει.

Η ιστορία διαδραματίζεται στα στενά πλαίσια ενός μικρού χωριού της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου το 2004, λίγα χιλιόμετρα μακριά απ’ το Νευροκόπι. Πρωταγωνιστές της ιστορίας ένα ζευγάρι Ελληνοαμερικανών ο Στίβεν και η Μαίρη που ήρθαν στο χωριό του παππού της για να περάσουν ήρεμα τις διακοπές τους. Ο Στίβεν είναι Αμερικανός ειδικός στην εγκληματική ανθρωπολογία. Η Μαίρη είναι Ελληνίδα και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Τα υπόλοιπα πρόσωπα είναι οι τυπικοί χαρακτήρες ενός χωριού. Ο ταβερνιάρης, ο Κουλοχέρης (άνθρωπος για όλες τις δουλειές), ο μουγκός, ο δασοφύλακας, η αλλοπαρμένη γεροντοκόρη Χριστίνα, και ο αστυνόμος Μισιρλής.

Αντικείμενο της υπόθεσης ένας σκελετός που ανακαλύφθηκε τυχαία στον Γρανίτη. Τη λύση της υπόθεση δεν θα δώσει ούτε ο αστυνόμος, ούτε ο ιατροδικαστής που επιμένουν πως τα τελευταία χρόνια δεν έχει δηλωθεί καμιά εξαφάνιση. Τη λύση θα δώσει το ίδιο το παρελθόν του τόπου, οι παράξενες ιστορίες και τα καλά κρυμμένα μυστικά που χάνονται στα χρόνια του Μεσοπολέμου, τότε που το μικρό χωριό ζούσε ημέρες δόξας ως κοσμοπολίτικο θέρετρο.

Η Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη γεννήθηκε στη Δράμα και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο, όπου εργάστηκε ως παραγωγός σκηνοθέτρια. Στην Ελλάδα δουλεύει ως σεναριογράφος στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.

Λένα Μαντά

2011-07-22T08:31:00.000+03:00

Πάει καιρός που διάβασα το Χωρίς χειροκρότημα της Λένας Μαντά και με την ευκαιρία που κλείνει δέκα χρόνια στα εκδοτικά δρώμενα αποφάσισα να κάνω ένα αφιέρωμα. Ήθελα από εβδομάδες να γράψω, μα με πρόλαβαν τα θλιβερά γεγονότα εδώ στην Κύπρο. Η θλίψη και η οργή μας για το δολοφονικό συμβάν δεν καταλάγιασε, απλά έχει πάρει σχήμα και όγκο μέσα μας, σαν σώμα σε άλλο σώμα. Εμείς απλά προσπαθούμε να συνεχίσουμε με δεκανίκια τη ζωή μας. Διαβάζουμε βιβλία και βλέπουμε ταινίες DVD –όταν έχουμε ρεύμα- για να ξεχνιόμαστε.

Τις ίδιες ίσως και χειρότερες δοκιμασίες βιώνει και η Ελλάδα κι ο κόσμος αποξεχνιέται διαβάζοντας ελληνικά μπεστ σέλερς. Ίσως να μην είναι τυχαίο που το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου έκανε πρόσφατα μια έρευνα που αναδεικνύει μετά τον Καζαντζάκη, τον Καβάφη και τον Ντοστογιέφσκι τη συγγραφέα μπεστ σέλερ Λένα Μαντά σε πρόσωπο που οι αναγνώστες πιστεύουν ότι «τα βιβλία της, τους έχουν σώσει τη ζωή». Η Μαντά θεωρείται ότι έχει πωλήσει 50.000 αντίτυπα το 2011 σε μια εποχή οικονομικής κρίσης! Κάτι που σε μερικούς φαίνεται απίστευτο.

Ποιο είναι το μυστικό ενός συγγραφέα που κατορθώνει σε δέκα χρόνια συγγραφικής ζωής να εισπράττει τη λατρεία των αναγνωστών του, να τους γίνεται απαραίτητος κάνοντάς τους να πιστεύουν πως «τους έχει σώσει τη ζωή;» Ξέροντας τη Λένα Μαντά θα ΄λεγα πως αυτό οφείλεται στο σπάνιο επικοινωνιακό της χάρισμα, την ευκολία που δίνεται στους γύρο της και την αγάπη που χαρίζει. Σε μια συνέντευξή της στην εφημερίδα Φιλελεύθερος όταν ρωτήθηκε «πώς νιώθει απέναντι στο αναγνωστικό της κοινό» είπε: Απέραντα γεμάτη από την αγάπη τους. Δεν παραλείπω ποτέ να λέω «ευχαριστώ» καθώς ξέρω ότι χάρη σε όλους τους αναγνώστες που αγάπησαν τη δουλειά μου αλλά κι εμένα την ίδια, βρίσκομαι εδώ που είμαι σήμερα. Και το μόνο που προσπαθώ κάθε φορά είναι να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό.

Αλήθεια πώς είναι να βρίσκεται κανείς ψηλά στην κορυφή; Δεν το έχω νιώσει ποτέ και ούτε πιστεύω πως θα το πετύχω. Η Λένα Μαντά που το πέτυχε δεν έπαψε να είναι ο ίδιος φιλικός και αυθόρμητος άνθρωπος. Την τελευταία φορά που τη συνάντησα στο Public στη Λευκωσία άνοιξε μια τεράστια αγκαλιά να με δεχθεί και δεν τσιγκουνεύτηκε να πει πόσο της άρεσε το βιβλίο μου. Αυτό παρατηρώ να το κάνει με τον κάθ’ ένα όταν καταπιάνεται να γράψει για κάποιο βιβλίο στο μπλοκ της. Είναι δοτική και αυθόρμητη. Αυτό πιστεύω είναι το μεγαλύτερο της ατού και καταφέρνει να φτάνει στην καρδιά των αναγνωστών της. Γιατί σήμερα δεν αρκεί μονάχα να γράψει κανείς μια ενδιαφέρουσα ιστορία, σημασία έχει να καταφέρει να το περάσει με ειλικρίνεια στο αναγνωστικό κοινό. Και η Λένα αφού καταπιάνεται με την καθημερινότητα, κατορθώνει να βάζει τους αναγνώστες της να ζουν τα δικά τους προβλήματα μέσα από τις σελίδες της.

Ομολογώ πως με το τελευταίο της βιβλίο το Δίχως Χειροκρότημα μπήκα άνετα στη ματαιόδοξη ζωή της νύχτας που τόσο επιτακτικά νέοι άνθρωποι επιζητούν στην εποχή μας. Αλλά όπως λέει και η Λένα «η πραγματική ζωή ξεκινάει από εκεί που τελειώνει το χειροκρότημα! Αν ζεις γι αυτό, τότε ζεις τη ζωή που οι άλλοι θέλουν για σένα. Το χειροκρότημα γενικά πρέπει να είναι το επιστέγασμα των προσπαθειών μας».

«Η Λένα Μαντά γεννήθηκε στην Πόλη το 1964. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με τους γονείς της πέντε χρόνια αργότερα. Πολύ σύντομα χώρισαν και η Λένα έζησε μόνη με τη μητέρα της, η οποία έκανε χίλιες δουλειές για να τη μεγαλώσει. Σπούδασε νηπιαγωγός, αλλά ποτέ δεν θέλησε να ασχοληθεί με το επάγγελμα. Για τρία χρόνια ασχολήθηκε με κουκλοθέατρο, με έργα δικής της συγγραφής. Μητέρα δύο παιδιών ενός γιού και μιας κόρης, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν στην καθημερινότητά της, κατέφευγε στο γράψιμο. Αν και ποτέ η λέξη «συγγραφέας» δεν είχε περάσει από το μυαλό μου, λέει σήμερα. «Έγραφα και γράφω όσα μου αρέσει εμένα να διαβάζω» συνηθίζει να λέει. Στο πλευρό της πάντα ο άντρας της, που την ακολουθεί βήμα προς βήμα!

Φέτος κλείνει δέκα χρόνια στα εκδοτικά δρώμενα: «Τη μέρα που σε γνώρισα», «Το Βαλς με δώδεκα θεούς», Θεανώ, η λύκαινα της Πόλης», «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι», «Η άλλη πλευρά του νομίσματος», «Έρωτας σαν βροχή», «Το τελευταίο τσιγάρο» και το «Χωρίς Χειροκρότημα». Κάθε της βιβλίο πουλιέται σε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα και κατασκηνώνει στις λίστες των μπεστ σέλερ». (Απόσπασμα από τη συνέντευξή της στο Φιλελεύθερο).

Το κείμενο αυτό μου πήρε τρεις μέρες να το τελειώσω. Είχαμε δίωρη διακοπή ρεύματος τρεις φορές τη μέρα και κάθε φορά έχανα κι ένα κομμάτι του κειμένου.

15.000 οργισμένοι Πολίτες

2011-07-19T16:08:00.000+03:00

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας των πολιτών στις 18 Ιουλίου έξω από το Προεδρικό

Τώρα που θάψαμε τους νεκρούς μας, τώρα που το κλάμα έγινε υπόκωφο και το κρύο άπλωσε στις καρδιές μας, ήρθε η ώρα της περισυλλογής. Η ώρα της ενδοσκόπησης. Θέλουμε να βρούμε τα αίτια της συμφοράς και αφήσαμε τους άνετους καναπέδες μας και ξεσηκωθήκαμε στους δρόμους. Εμείς οι καλοπερασάκηδες. Εμείς που κάποτε αν βλέπαμε το κακό λέγαμε κάποιοι πρέπει να δράσουν. Μα ποτέ εμείς, πάντοτε περιμέναμε από τους άλλους.

Χτες 15.000 αγανακτισμένοι πολίτες, ανεξαρτήτου κόμματος, από όλες τις πόλεις της Κύπρου συγκεντρώθηκαν με αναμμένες λαμπάδες στο Προεδρικό. Μια αυθόρμητη κίνηση των πολιτών που νιώθουν εδώ και καιρό να καταπατούνται τα δικαιώματα και η ασφάλεια τους. Που μέχρι τώρα σιωπούσαν με μια ηθελημένη παθητική στάση. Οι φονικές εκρήξεις, οι δεκατρείς δολοφονίες άξιων παλληκαριών, ξεχείλισαν το ποτήρι. Τώρα ο κόσμος ξύπνησε, βγήκε απ’ τη χειμερία νάρκη στους δρόμους και ζητά δικαίωση. Ζητά απ’ τον Πρόεδρο και την κυβέρνησή του να παραιτηθούν. Φάνηκαν ανάξιοι των προσδοκιών μας!

Μέσα στο πένθος και τον θρήνο, αυτό που περίμενε ο πολύπαθος λαός την συγκεκριμένη στιγμή από τον Πρόεδρό του, ήταν να εκφράσει τη λύπη του για το ατυχές συμβάν και να ζητήσει ταπεινά συγνώμη από τον ίδιο και εκ μέρους της κυβέρνησής του. Δεν το έκανε. Αυτό προκάλεσε την αγανάκτηση του κόσμου. Θυμάμαι με δέος τον Πρόεδρο της Ιαπωνίας όταν έγινε το φονικό τσουνάμι. Μετά την καταστροφή στάθηκε μπρος στα παιδιά με λυγισμένο το γόνατο και σκυφτό το κεφάλι και ζήτησε συγνώμη κι ας μην ήταν από δική του υπαιτιότητα το κακό!

Μας υπόσχονται πως οι ένοχοι θα τιμωρηθούν. Το παρελθόν δεν είναι η καλύτερη εγγύηση για να τους εμπιστευτούμε. Ποτέ οι Κύπριοι πολιτικοί δεν είχαν την ελάχιστη ευθιξία, ποτέ δεν παραιτήθηκαν, ποτέ δεν καταδικάστηκαν για πολλά σοβαρά που έγιναν.

Οι πολίτες θα συνεχίσουν τον αγώνα τους πιστεύοντας πως θα διορθώσουν στο μέλλον όλα τα κακώς έχοντα του τόπου μας που προκάλεσε η αδιαφορία και ο υλισμός μας. Γενικώς ξύπνησαν οι πολίτες της Κύπρου!

Σας παρουσιάζω μερικούς στίχους της Domenica που ανάρτησε στο μπλοκ μου. Αφιερωμένο στις ελεύθερες ψυχές

Γύρω σου ο κόσμος, η κοινωνία

Τα πρέπει, οι καθωσπρεπισμοί

Γύρω σου το σύστημα, οι νόμοι

Γραμμένοι και άγραφοι πολλοί

Και ένα συγνώμη αόρατο σε μια φυλακή

Δικαστές και βουλευτάδες

Καταδίκες και χάρες

Ποιος αποφασίζει

Πιο πολλά θα διαβάσετε στην προηγούμενη ανάρτηση ή στο
http://www.coffee-talks.com/

Πώς να σας αποχαιρετήσω;

2011-07-13T08:19:00.001+03:00

Τι να αποχαιρετήσω

Που δεν έχω πρόσωπο

Να φιλήσω

Παρά μονάχα θύμησες

Κλεισμένες σ’ ένα σκοτεινό φέρετρο!

Με αυτά τα λόγια αποχαιρετά σε ραδιοφωνική εκπομπή ένας φαντάρος τους δίδυμους ναύτες Χριστάκη και Μιλτιάδη που κάηκαν στην δολοφονική έκρηξη. Μέχρι προχθές ήταν όλοι τους παιδιά ξέγνοιαστα με το χωρατό και έγραφαν έξυπνες ατάκες στο facebook. Σήμερα το facebook έγινε τόπος θρήνου και μηνυμάτων για καλέσματα διαμαρτυρίας και οργής.

Και είναι οι νέοι που είναι περισσότερο οργισμένοι γιατί διαπιστώνουν από πολύ νωρίς πως ζουν σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να τους προστατεύσει, που δεν έχει τίποτα να τους προσφέρει και τους κλείνει το δρόμο ισοπεδώνοντας τα όνειρά τους πριν καλά καλά αρχίσουν…

Η ταυτοποίηση των νεκρών έχει φτάσει στο τέλος και οι σωροί σήμερα θα παραδοθούν στους συγγενείς. Οι άνθρωποι θα απλώσουν τα χέρια να αγκαλιάσουν για στερνή φορά τους αγαπημένους τους και θα μείνει η αγκαλιά τους άδεια. Γιατί όπως είπε και ο στρατιώτης «πώς να αποχαιρετήσουν αφού δεν θα έχουν πρόσωπο να φιλήσουν» παρά ένα σφραγισμένο σκοτεινό φέρετρο. Σαν τις αδηφάγες φλόγες που κατάπιαν τα κορμιά… και στράγγιξαν τα νιάτα…

Τι κι αν φωνάξουμε στους συγγενείς «σας σκεφτόμαστε, σας αγαπάμε και πονάμε μαζί σας. Ήταν και δικά μας παιδιά, ήταν και δικοί μας πατεράδες, δικά μας αδέρφια» η μοναξιά της απώλειας και ο πόνος τους δεν θα μετακινηθεί στο ελάχιστον. Ο πατέρας των δίδύμων είπε "ήταν καλά τα παιδιά μου, αγαπούσαν την οικογένεια, την πατρίδα και τους φίλους τους". Η φωνή τους αντιχεί ακόμα στ' αυτιά του αφού του είχαν τηλεφωνήσει στις 4.30π.μ. για να του πουν πως έγινε η πρώτη έκρηξη. Η έκρηξη που από μέρες περίμεναν. Κι αυτό που με οργίζει ακόμα περισσότερο είναι γιατί αφού ήξεραν την έκταση του κακού δεν διέταξαν όλους να απομακρυνθούν;
Και την επόμενη μέρα μετά την ταφή θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και θα ζητηθούν εξηγήσεις, θα ζητηθούν ευθύνες και ένα μεγάλο «γιατί;» Δώδεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι δυο παλεύουν για τη ζωή τους. Τι απαντήσεις θα δώσουμε; Πως τους χάσαμε από υπερβολική ανικανότητα; Από ερασιτεχνικούς χειρισμούς; Ή από αμέλεια;

Είναι και άλλες δυο μάνες που κάθονται καρτερικά στο νοσοκομείο και μετράνε τον πόνο σπιθαμή σπιθαμή συμπάσχοντας με τα παιδιά τους. Μα αλλοίμονο δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Όταν ο Αντώνης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ήταν αγνώστου ταυτότητος. Η μητέρα του μονάχα μπόρεσε να τον αναγνωρίσει όπως ξέρει κάθε μάνα να αναγνωρίζει το παιδί της, με την καρδιά, με τον παλμό που είναι συντονισμένος στο ίδιο μήκος κύματος, απ’ τη μυρωδιά, από ένα σημάδι στο χέρι. Γιατί ο Αντώνης δεν έχει πια πρόσωπο, ούτε μάτια…

Σήμερα κηδεύονται εννέα από τους δώδεκα. Καλό σας ταξίδι λεβέντες μας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σας σκεπάσει!

Έγκλημα και Τραγωδία

2011-07-12T08:49:00.000+03:00

Σαν κι εκείνο τον Ιούλη του ΄74 μπήκε κι ο φετινός Ιούλης μαυροφορεμένος, γεμάτος οργή και αγανάκτηση. Ο πρωινός καύσωνας δοκιμάζει τις αντοχές μας, την υπομονή και ανεκτικότητά μας. Πόση υπομονή πια πρέπει να κάνει κανείς όταν βλέπει δώδεκα ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους στην πρώτη γραμμή του καθήκοντος; Πόση υπομονή να κάνουν οι μανάδες που στέλλουν παιδιά αμούστακα να κάνουν το χρέος τους στην πατρίδα κι αυτή τα αφήνει ανυπεράσπιστα, έρμαιο της αμέλειας και της ανικανότητας κάποιων ανεύθυνων; Μεταξύ αυτών αξιωματικοί του στρατού και πέντε πυροσβέστες χάθηκαν άδικα αφήνοντας πίσω τους γυναίκες και παιδιά.

Στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» ήταν κοινό μυστικό πως το κακό παραμόνευε. Κι εμείς οι ανίδεοι το είχαμε εμπεδώσει από τις συζητήσεις που ακούγαμε στα κανάλια πως το υλικό που είχε κατασχεθεί το 2009 από ρωσικό πλοίο έμενε αφύλακτο και σε λάθος τόπο. Ο Διοικητής το είχε εγγράφως αναφέρει, οι στρατιώτες το συζητούσαν, αλλά οι υπεύθυνοι στου κωφού την πόρτα…

Χτες το βράδυ η θλίψη και η οργή δεν χωρούσε στα σπίτια και ο κόσμος βγήκε στους δρόμους με αναμμένα κεριά με την προσδοκία να ενώσει την καρδιά του με τις ψυχές που έφυγαν. Να δώσει μια αγκαλιά να δροσίσει τα καμένα κορμιά απ’ τις φλόγες, να απαλύνει τον φόβο της έκρηξης που τα βρήκε απροετοίμαστα.

Πώς να παρηγορηθεί η μάνα του Μιλτιάδη και του Χριστάκη, των δυο δίδυμων που χάθηκαν αντάμα; Τι λόγια να πούμε σ’ αυτούς τους γονείς να τους δώσουμε ελπίδα για την επόμενη μέρα; Πώς ξεχνάς; Πώς συγχωρείς; Πώς να αντέξουν να βλέπουν τους υπαίτιους στο γυαλί χωρίς να ματώνει η ψυχή τους; Γιατί στην Κύπρο ποτέ δε μάθαμε να τιμωρούμε. Πάντα κάποιοι έχουν το πάνω χέρι και όλα σβήνονται με ένα μεγάλο σφουγγάρι εν μια νυχτί…. Κρίμα, κρίμα, κρίμα….

Δύο Κύπριοι συγγραφείς παρουσιάζουν το έργο τους στου Ελευθερουδάκη

2011-06-29T11:38:00.001+03:00

Ταξίδευα για Αθήνα, για την παρουσίαση του «Έτσι θέλω να θυμάμαι» και «τη Δροσοσταλίδα της συγνώμης» του Όμηρου Αβραμίδη στα βιβλιοπωλεία Ελευθερουδάκη, κι όλο ένιωθα στο στομάχι μου εκείνη τη μικρή φωνούλα που γίνεται συνήθως αισθητή με μικρά τσιμπηματάκια «πώς να είναι άραγε το κέντρο της Αθήνας; Πώς είναι να βρίσκεσαι ανάμεσα σε τόσο αγανακτισμένο κόσμο; Κόσμο που έχασε τις δουλειές του, τα όνειρα και τις ελπίδες του;». Παρακαλούσα μέσα μου να μην ήταν τόσο τραγική η πραγματικότητα όσο οι εικόνες της τηλεόρασης. Και κρατώντας μια μικρή αισιοδοξία, έφτασα στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Και δεν είχα άδικο, στο ήρεμο πρόσωπο του Βασίλη Κιμούλη των Εκδόσεων Ωκεανίδας που ήρθε να μας παραλάβει, ένιωσα την πρώτη σπίθα αισιοδοξίας, με διαβεβαίωσε πως όλα θα πάνε καλά. Κι όταν μισή ώρα αργότερα μας πήγε στα γραφεία των Εκδόσεων, ένιωσα ακόμα καλύτερα. Ήταν η πρώτη προσωπική επαφή μαζί τους αν και η συνεργασία μας βρισκόταν στο δεύτερο βιβλίο. Δύο χρόνια τώρα ήξερα τον καθ’ ένα με το όνομα και τη φωνή του. Τώρα έβλεπα μπροστά μου πρόσωπα ζεστά, φιλικά κι αυθόρμητα που δεν τσιγκουνεύτηκαν να εκφράσουν την αγάπη τους. Η Λουίζα Ζαούση δεν περίμενε καν να φτάσω στο γραφείο της, κατέβηκε η ίδια με τον αυθορμητισμό και τη ευθύτητα που την διακρίνει να συζητήσει μαζί μου για όλα όσα ένιωσε διαβάζοντας το «Έτσι θέλω να θυμάμαι». Τους ξεσήκωσε όλους από τα γραφεία να έρθουν να με γνωρίσουν. Κι εγώ ένιωσα πως βρισκόμουν στο σπίτι μιας μεγάλης οικογένειας. Αυτό είναι οι Εκδόσεις Ωκεανίδα, ένα ζεστό σπίτι με τις ολάνθιστες γαρδένιες να στήνουν χορό και να σε υποδέχονται στην είσοδο με τις μυρωδιές τους.

Βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου

Ο Βασίλης Κιμούλης είχε την καλοσύνη να με ξεναγήσει στα μεγάλα βιβλιοπωλεία του κέντρου και να με γνωρίσει στους υπεύθυνους, μια που δεν βρίσκομαι συχνά στην Αθήνα. Η γνωριμία μας αποδείχθηκε θερμή, μα η απόγνωση των ανθρώπων για όλα όσα συνέβαιναν γύρο τους, ήταν εύγλωττη.

Βιβλιοπωλείο Public

Το απόγευμα της Πέμπτης που θα γινόταν η παρουσίαση δεν σας κρύβω πως εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι έδωσε έντονα την παρουσία του. Τριγυρνούσα όλο το πρωινό στον ήλιο μ’ ένα καπέλο, είχα ιδρώσει και χρειαζόμουν κομμωτήριο για να λούσω τα μαλλιά μου. Το ξενοδοχείο μου έκλεισε ραντεβού για τις 5.00. Λίγα λεπτά πριν βρισκόμουν απ’ έξω, αλλά για μεγάλη μου απογοήτευση η πόρτα ήταν κλειστή κι απάνω ένα σημείωμα «λόγο έλλειψης νερού κλείσαμε». Εγώ έμεινα στήλη άλατος, όχι τόσο για το κτένισμα αλλά γιατί εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι έγινε ακόμα πιο έντονο.

Ετοιμάστηκα και ξεκινήσαμε ο άντρας μου, η γλυκιά Μαριάννα των εκδόσεων Ωκεανίδα να διανύσουμε με τα πόδια τα λίγα μέτρα που μας χώριζαν από του Ελευθερουδάκη. Δεν απομακρυνθήκαμε πολύ όταν ένιωσα το κορδόνι του παπουτσιού μου να χαλαρώνει και τότε με τρόμο διαπίστωσα πως είχε κοπεί. Επέστρεψα στο ξενοδοχείο να αλλάξω παπούτσια. «Ε, δεν μπορεί θα τριτώσει το κακό» μονολογούσα κι ευχόμουν να ήταν ανώδυνο το τρίτο κτύπημα! Προσπάθησα να αγνοήσω εντελώς την τανάλια που έσφιγγε το στομάχι, δεν σκεφτόμουν τίποτα απολύτως μέχρι που φτάσαμε στου Ελευθερουδάκη. Ένα μεγάλο πανό έφραζε την είσοδο και κάμποσοι διαμαρτυρόμενοι μας έλεγαν να μην μπούμε στο κτίριο. Αυτό ήταν τρίτωσε το κακό! Μπήκαμε τελικά μέσα και περίμενα τη συνέχεια. Ευτυχώς μετά απ’ αυτό όλα κύλησαν ομαλά. Συναντήσαμε εκεί τον Όμηρο και τη Νίτσα Αβραμίδη και πολλά αγαπημένα πρόσωπα, που ήταν πραγματικοί ήρωες που κατάφεραν να παραβρεθούν παρ’ όλες τις δύσκολες περιστάσεις και τους ευχαριστώ θερμά για την παρουσία τους.

Ήταν η Μάρλεν Κακογιάννη, η κα Τζουβαδάκη, η Λιάνα Θεοφάνους, οι συγγραφείς Ελένη Τσαμαδού, Αθηνά Κακούρη, Νικόλ Άννα Μανιάτη, Λίνα Γαρυφαλάκη, η γλυκιά Γεωργία Κατσούδα που μόλις έφτασε από την Ολλανδία και έτρεξε να προλάβει και πολλοί άλλοι.

Και τα δυο βιβλία παρουσίασε η εκδότρια Λουίζα Ζαούση με ένα μοναδικό τρόπο. Στην όλη εκδήλωση υπήρχε αυθορμητισμός, ανοιχτός διάλογος και χιούμορ. Τώρα έξι μέρες μετά ακούω τις ειδήσεις και σκέφτομαι πόσο τυχερή ήμουν αφού όλα πήγαν "τόσο ομαλά" τώρα που μετά τις συγκρούσεις άνθρωποι βρίσκονται πληγωμένοι στο νοσοκομείο. Ίσως θα ΄πρεπε να κάναμε τις παρουσιάσεις σε δυο διαφορετικά σημεία της Αθήνας μακριά από το κέντρο, θα κατάφερναν όλοι οι φίλοι μας να παραβρεθούν.

<><>

Με τη γλυκιά Μάρλεν Κακογιάννη

Λουίζα Ζαούση και Σοφίκα Ελευθερουδάκη

Όμηρος Αβραμίδης κι εγώ
υπογράφουμε βιβλία

Μαζί με τις συγγραφείς Ελένη Τσαμαδού
και Αθηνά Κακούρη

Βιβλιοπωλείο Public

<><>

Βιβλιοπωλείο Ιανός

Στην Αθήνα το "Ετσι θέλω να θυμάμαι"

2011-06-20T20:27:00.000+03:00

Στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη το Έτσι θέλω να θυμάμαι και η Δροσοσταλίδα της συγνώμης

Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που κάνει την καρδιά μου να σκιρτά και που μου φέρνει κύματα συγκίνησης κάθε φορά που ετοιμάζομαι να έρθω στην Αθήνα. Λίγο η προσμονή να αγκαλιάσω φίλους αγαπημένους, κάτι απ’ τον αέρα της Ελλάδας, κάτι απ’ το άλλο μας μισό που μας λείπει… Ίσως γι αυτό οι περισσότεροι Κύπριοι δεν χάνουν ευκαιρία να βρίσκονται εκεί, βρίσκοντας κάθε φορά κάποια πρόφαση. Εγώ δεν βρίσκω προφάσεις απλά αδημονώ να έρθω να αγκαλιάσω κάποιους ανθρώπους που γνώρισα κι αγάπησα μέσα από τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, μέσα από e-mail και που αναγνωρίζω μονάχα απ’ τη φωνή. Είναι ο κόσμος των Εκδόσεων Ωκεανίδα που έχω καθημερινές τηλεφωνικές επαφές και που είναι τόσο υπέροχοι και που με έχουν αγκαλιάσει με αγάπη. Θα μιλήσω για την Λουίζα Ζαούση την εκδότριά μου, τον Βασίλη τον Κιμούλη που είχα την χαρά να συναντήσω εδώ στην Κύπρο στην παρουσίαση του βιβλίου μου, την γλυκιά Μαριάννα που μου κάνει όλα τα χατίρια, τη Ζένια, την Ελένη Τσίπρα και τόσους άλλους.

Στη Αθήνα οι Εκδόσεις Ωκεανίδα και το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη παρουσιάζουν στις 23 Ιουνίου και ώρα 7μ.μ. το Έτσι θέλω να θυμάμαι. Η χαρά είναι διπλή γιατί την παρουσίαση θα κάνει η αγαπημένη εκδότριά μου Λουίζα Ζαούση και γιατί μαζί με το δικό μου βιβλίο θα παρουσιαστεί και το βιβλίο του αγαπημένου μου φίλου Όμηρου Αβραμίδη «Δροσοσταλίδα της συγνώμης». Δυο κύπριοι συγγραφείς λοιπόν σμίγουν την πέννα τους στις Ελλαδικές επάλξεις. Αν δεν έχετε κάτι άλλο να κάνετε θα χαρώ πολύ να σας συναντήσω και να ακούσω τις εντυπώσεις σας.

Η παρουσίαση του Έτσι θέλω να θυμάμαι στην Πάφο

2011-06-15T22:07:00.001+03:00

Στις παρουσιάσεις του "Έτσι θέλω να θυμάμαι" στις διάφορες πόλεις της Κύπρου είχα την τύχη να ασχοληθούν με το βιβλίο μου τρεις αξιόλογοι άνθρωποι. Η φιλόλογος Αικατερίνη Ανδρεστίνου, η δημοσιογράφος Όλγα Πιερίδου και ο δημοσιογράφος Μάκης Αντωνόπουλος. Πιστεύω πως θα ήταν παράλειψη να μην δημοσιεύσω με τη σειρά όλες τις ομιλίες που έγιναν γιατί πιστεύω γράφτηκαν με πολλή αγάπη και κόπο και δεν είναι εύκολο να διαβάσει κανείς ένα βιβλίο 605 σελίδων σε μικρό χρονικό διάστημα και να γράψει. Εξ άλλου ο προφορικός λόγος χάνεται, ενώ ο γραπτός μένει. Κι αρχίζω με αυτή του δημοσιογράφου Μάκη Αντωνόπουλου που είχα την χαρά να συναντήσω στην Πάφο.

Ο Μάκης Αντωνόπουλος, ο Δημήτρης Μπαλαούρας των βιβλιοπωλείων ΠΑΡΓΑ και ο Βασίλης Κιμούλης της ΩΚΕΑΝΙΔΑΣ

"Παίρνοντας στα χέρια μου την καινούργια συγγραφική δουλειά της καλής μου φίλης κ. Γιόλας Δαμιανού Παπαδοπούλου, «Έτσι θέλω να θυμάμαι», δεν θα το κρύψω, με τρόμαξε. Γενικά, θα έλεγα, με τρομάζουν τα ογκώδη μυθιστορήματα, απλά και μόνο γιατί θα αποσπάσουν πολύ από τον προσωπικό μου χρόνο. Και είναι λίγος…

Το άνοιξα όμως και χάθηκα σ’ ένα γοητευτικό ταξίδι. Κι αυτό γιατί, όποιος έχει ταξιδέψει ή έχει ζήσει σε κάποια από τις χώρες της Αφρικής, είμαι σίγουρος ότι θα είναι χοντρό το βιβλίο των αναμνήσεών του. Για μας τους λευκούς η Αφρική είναι μια μυστηριώδη αλλά και σκληρή γη. Μ’ ένα συγκλονιστικό αταβισμό, με μια μυστηριακή μαγεία που ξεδιπλώνεται από τη φύση της, τους ανθρώπους που έχει πλάσει αλλά και την ψυχή τους. Όλα αυτά τόσο διαφορετικά από τα δικά μας. Μας τρομάζει η ανερεύνητη μορφή των ανθρώπων της, εκείνος ο ιδιαίτερος σεβασμός στην παράδοσή τους και στη φυλή τους. Στοιχεία που έρχονται βαθιά απ’ τον χρόνο… Μας τρομάζει το άσπρο των ματιών τους μα και η γρανιτόπλαστη μορφή τους. Γιατί αλήθεια; Ίσως γιατί εμείς οι λευκοί, τους θεωρούσαμε από πάντα παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Με το βιβλίο της η κ. Δαμιανού Παπαδοπούλου, μου ανέτρεψε πολλές απ’ αυτές τις θέσεις και τις απόψεις. Αφού με πήρε και με παρέσυρε σ’ αυτό το γνώριμα άγνωστο κόσμο της μαύρης ηπείρου. Και μου έδειξε τους ανθρώπους της. Με μύησε στην βαρβαρότητα του εξουσιαστικού πολέμου αλλά και ανέσυρε από τη μνήμη μου εικόνες και γεγονότα ξεχασμένα που όμως πριν λίγες δεκαετίες τα πεινασμένα παιδιά της Μπιάφρα κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων του κόσμου, κάνοντας – θυμάμαι- επίκληση στην ευαισθησία των πολιτισμένων. Που για μια ακόμη φορά αποδείξαμε πως η ευαισθησία της ανθρωπιάς μας πολλές έχει κοντινή ημερομηνία λήξης.

Η καταγραφή των ιστορικών γεγονότων εκείνου του καιρού, μιας κι εκείνη την περίοδο εξελίσσεται η ιστορία του βιβλίου είναι γλαφυρή από μια ευαίσθητη συγγραφέα που τα βίωσε από πρώτο χέρι. Και είναι στιγμές που νιώθεις πως έτσι όπως σε κρατά απ’ το χέρι, δρασκελάς τις γειτονιές τους, τα πλιθόχτιστα σπιτικά τους για να σου δείξει πως το πρόσωπο της κτηνωδίας είναι πάντα ίδιο, απ’ όποιο ανθρώπινο χρώμα κι αν εκφράζεται. Αλλά και πόσος πρωτογονισμός αποκαλύπτεται όταν ο άνθρωπος μετατρέπεται σε αγρίμι.

Η κ. Δαμιανού Παπαδοπούλου όμως δεν αφήνει την ελπίδα της ανθρωπιάς να πεθάνει γιατί ξέρει – και προπάντων να δικαιώσει τον άνθρωπο- ότι η πίστη στην ομορφιά θα ξεπεράσει τον παραλογισμό του θανάτου, μόνο και μόνο γιατί οι άνθρωποι των απλών οραμάτων, πρέπει να έχουν αύριο έστω κι αν πρέπει να διαβούν τις προσωπικές τους Συμπληγάδες.

Για μένα, το «Έτσι θέλω να θυμάμαι» ήταν ένα αφύπνισμα ψυχής και αναμνήσεων. Ζωντάνεψε μέσα μου την «δική» μου Αφρική. Από το Μαρόκο και την Τυνησία, μέχρι το Σουδάν και τη Νότια Αφρική. Το Νείλο και την έρημο Σαχάρα, τα χιόνια του Άτλαντα και την ομορφιά του Κίμπερλυ. Μα προπάντων τους ανθρώπους της. Ανθρώπους που η πρώτη ματιά σου προκαλεί προβληματισμό και η δεύτερη σου απομυθοποιεί την ιερή λαχτάρα του καθενός για την δικαίωση.

Όλα αυτά είναι που κλείνει η συγγραφέας τους ήρωές της για να ξετυλίξει την προσωπική τους οδύσσεια. Κι εδώ υψώνει μια υπέροχη γυναικεία μορφή. Η Ατλίν, η ηρωίδα της είναι μια πανέμορφη μαύρη καλλονή, αεροσυνοδός στις Νιγηριανές αερογραμμές. Η Ατλίν διψά ν’ αγαπήσει και να αγαπηθεί, επαναστατώντας στη λογική της φυλής της που λέει «πρώτα μια στέγη κι ύστερα μια κοιλιά γεμάτη». Η Ατλίν όμως θέλει μια ψυχή γεμάτη. Ο έρωτάς της με τον έλληνα εμιγκρέ Σταματέλο είναι η έκφραση της ιδανικής πληρότητας στην αγάπη. Όμως πότε η ζωή μας αφήνει απερίσκεπτους να βιώσουμε την γλυκιά αμαρτία ενός αφοσιωμένου έρωτα; Για την Αντλίν οι εξωγενείς παράγοντες είναι πολλοί. Κι ο πιο σημαντικό, το αρρωστημένο πάθος ενός μαύρου πολιτικού που τη θέλει και ο οποίος είναι μεγαλωμένος με την αντίληψη ότι μια μαύρη γυναίκα δεν μπορεί παρά να υπακούει πειθήνια στα κελεύσματα που αρσενικού. Η άρνησή της τον εξωθεί στα άκρη και λόγο των πολιτικών του γνωριμιών, καταφέρνει να σκοτώσει τον μύθο της αγάπης που ζει.

Από την άλλη, ο άντρας με τον οποίο μοιράζεται το όνειρό της αγάπης της, ο έλληνας Σταματέλος, βρίσκεται να ζει διχασμένος ανάμεσα σ’ ένα πρέπει και σ’ ένα θέλω. Το πρέπει είναι η οικογένεια του στην Ελλάδα και η Ατλίν το γνωρίζει, και το θέλω είναι ο έρωτας που ζει με την μαύρη γαζέλα. Κι αυτό το ολοκληρωμένο θέλω, έχει για επιστέγασμα ένα παιδί. Ο Μάικλ! Μισός έλληνας και μισός νιγηριανός. Ούτε άσπρος, ούτε μαύρος. Πού δεν ανήκει πουθενά. Ένα παιδί που απολαμβάνει την αγάπη των γονιών του αλλά όχι και της κοινωνίας. Ο μιγάς τελικά δεν είναι αποδεκτός ούτε από τους μαύρους, ούτε από τους λευκούς. Κι όταν η Ατλίν θα βρεθεί στο μεγάλο δίλημμα ή χάνει τον άντρα της ζωής της καθώς είναι κυνηγημένος με μια στημένη ιστορία από τον μαύρο πολιτικό, ή τον αφήνει να πεθάνει στις νιγηριανές φυλακές. Προτιμά να τον χάσει για πάντα οργανώνοντας την δραπέτευσή του, για να ζήσει, έστω και μακριά της. Η αγάπη δεν είναι κατακτητική και η Ατλίν βιώνει την ωραιότητα της πράξης της, έστω κι αν τώρα πια το άδειο μισό του κρεβατιού της θα το ζεσταίνει η θύμηση.

Αυτός που θα ζει πλέον με το μισό της καρδιάς του κενό, θα είναι ο νεαρός Μάικλ ο οποίος αγαπά έναν πατέρα που αγνοεί τις ρίζες του… έναν πατέρα που τον έμαθε να είναι άντρας… που του έδωσε αξίες και οράματα ζωής για να μπορεί να αντιστέκεται στις φθαρτές αξίες του καιρού μας και στις πλαστικές θεοποιήσεις που μόνον αδύναμοι καταφεύγουν και άδειοι άνθρωποι που προσπαθούν να την γεμίσουν με ότι πρόσκαιρο τους προσφέρεται. Κι όμως η απρόσμενη φυγή του πατέρα του, θα τον βυθίσει σε μια ομιχλώδη αγωνία για το ποιος είναι ο πατέρας τους.

Και κάποια στιγμή θα κάνει το μεγάλο βήμα. Αντί να κατεβεί στην μητέρα του και στη μόνη πατρίδα που γνωρίζει, για τις καλοκαιρινές τους διακοπές μιας και σπουδάζει μοριακή γενετική στο Λονδίνο, αποφασίζει με την συντροφιά του κολλητού του, να γνωρίσει την πατρίδα του πατέρα του…. Να γνωρίσει το άλλο μισό που είναι κενό, της καρδιάς του.

Όλη αυτή την πλημμυρίδα των γεγονότων, η κ. Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου, τα ξετυλίγει με τη σοφή δόση του ενδιαφέροντος, για να κρατά τον αναγνώστη της σ’ αυτό το ατέρμονο ταξίδι των δύο ζωών που γεύτηκαν το μέλι της αγάπης της τρυφερότητας και της πλήρους αποδοχής αλλά που τα απρόβλεπτα της ζωής, δημιουργήματα ανθρώπων, ορμώμενων είτε από μνησικακία, είτε από εκδικητικότητα, τις σκόρπισαν. Κι αν για την Ατλίν, παρ’ όλο τον δικαιολογημένο θυμό της που στιγμές- στιγμές την κατακλύζουν για την μυστηριώδη σιωπή του αγαπημένου της, η αποδοχή της πραγματικότητας είναι μια αναγκαιότητα, για το νεαρό όμως Μάικλ είναι ανάγκη ζωής η αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά και η βαθιά του λαχτάρα να γκρεμίσει τον τοίχο της σιωπής που έχει υψωθεί γύρω γι αυτό το ζήτημα. Και θέλει να μάθει. Κι έτσι όπως η συγγραφέας σε οδηγεί στους μαιάνδρους του ξετυλίγματος της ζωής του, αναρωτιέσαι: θα φτάσει τελικά; Τι είδους παιχνίδι θα του στήσει η ζωή για να του αποκαλυφθεί; Και που μέσα σε κείνη την οδύσσεια της ψυχής του, τρυπώνει απρόσμενα η αγάπη. Όπως πάντα τρυπώνει στη ζωή του καθενός. Μυστηριώδης για τους νέους ανθρώπους, θυελλώδης, όπως της πρέπει, και ανατρεπτική, όπως της αξίζει όταν είναι αληθινή. Και θα έλεγα πως είναι η ίδια η Μοίρα τπου του στέλνει αυτό τον αποκαλυπτικό έρωτα για να τον οδηγήσει μες απ’ την έξαρση και τον πόνο στην Ιθάκη της ψυχικής του αναζήτησης και την λύτρωση.

Σεν θα σας αποκαλύψω το τελευταίο μέρος του βιβλίου γιατί θέλω να βιώσετε εκείνη την πλημμυρίδα των αντιφατικών συναισθημάτων του νεαρού ήρωα.

Όταν αποφάσισα να κολυμπήσω στα άγνωστα νερά της τελευταίας εκδοτικής δουλειάς της κ. Γιόλας Δαμιανού Παπαδοπούλου, αυτό που ζητούσα ήταν να με ταξιδέψει. Κι αυτό θα έλεγα το πετυχαίνει με μοναδικό τρόπο. Κάθε βιβλίο πιστεύω πως πρέπει να είναι μια αποκαλυπτική οδύσσεια… ένα ταξίδι στον μέσα και στον έξω κόσμο… μια επιβεβαίωση πως η ζωή δεν μπορεί… και δεν πρέπει να είναι μόνο χαμόγελο. Ή μόνο δάκρυ. Η αληθινή ζωή πρέπει να είναι και τα δυο. Δεν υπάρχει νόμισμα με μια μόνο πλευρά. Και η ζωή είναι ένα νόμισμα. Από μας εξαρτάται πως θα το διαχειριστούμε. Και πάνω απ’ όλα ένα βιβλίο πρέπει να είναι γνώση ψυχής. Αυτοαποκαλυπτικό, έστω κι αν μαθαίνω μέσα από τη ζωή των ηρώων του, τη ζωή και τον εαυτό μου. Κι απ’ αυτή την πλευρά, το «έτσι θέλω να θυμάμαι» είναι αποκαλυπτικό για το πόσο αδύναμη είναι η ψυχή στα παιχνίδια της Μοίρας αλλά και πόση δύναμη μπορεί να κρύβει όταν θέλει.

Ξέρετε, τα ωραία βιβλία τα θυμάται κανείς όσα χρόνια κι αν περάσουν γιατί ακριβώς θα ΄χουν πάντα κάτι να του θυμίζουν όχι μόνο για την γλαφυρότητα της γραφής τους αλλά γιατί ο δημιουργός τους χωρίς να το θέλει, άνοιξε το πορτί της ψυχής και της σκέψης του και κατέθεσε μια αλήθεια, αλλά και για να μας μαθαίνει για το πόσο ανατρεπτική και απρόσμενη είναι η ζωή.

Για τη συγγραφέα τώρα, την κ. Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου δεν έχω να πω πολλά. Έχει δοκιμαστεί κι έχει δοκιμάσει την ψυχή της στις διάφορες αρένες της συγγραφικής δημιουργίας. Στο Έτσι θέλω να θυμάμαι θα έλεγα πως δεν δοκιμάζει μόνο τις συγγραφικές της δυνάμεις αλλά βάζει και σε δοκιμασία τις προσωπικές της μνήμες. Το αποτέλεσμα; Ας σεβαστούμε ότι έτσι θέλει να θυμάται. Η μνήμη είναι μια πολύ λεπτή, ιερή αλλά και εντελώς προσωπική υπόθεση.

2011-06-11T18:00:00.000+03:00

Την Πέμπτη, 9 Ιουνίου στη Λευκωσία στο βιβλιοπωλείο ΠΑΡΓΑ ήταν όλοι εκεί. Παρ’ όλη την ταλαιπωρία της πυρκαγιάς που ξέσπασε λίγα μέτρα πιο κάτω από το βιβλιοπωλείο και η αστυνομία είχε κλειστούς τους δρόμους για αρκετές ώρες! Και ήταν σαν ένα τεράστιο κύμα η αγκαλιά τους. Ήταν ένα απέραντο μπουκέτο γιασεμί η παρουσία τους κι εγώ σαν πρωτάρα πνίγηκα μέσα στο άρωμα της αγάπης τους. Δεν θέλω να καταπιαστώ με ονόματα αυτών που ήρθαν στην παρουσίαση του Έτσι θέλω να θυμάμαι, γιατί ήταν όλοι φίλοι αγαπημένοι και ο κατάλογος ονομάτων δεν θα ΄χει τελειωμό. Θα αναρτήσω φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες για να μη ξεχάσω ποτέ αυτή τη βραδιά. Εξάλλου ο γλυκός Βασίλη Κιμούλη των εκδόσεων ΩΚΕΑΝΙΔΑ δεν σταμάτησε στιγμή να φωτογραφίζει, να κουβεντιάζει και να καλωσορίζει όλους τους άγνωστους που τον περιτριγύριζαν δίνοντας το παρόν του εκδοτικού οίκου που εκπροσωπούσε. Η εις βάθος ανάλυση του μυθιστορήματος από την Αικατερίνη Ανδρεστίνου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των παραβρισκόμενων. Η ανάγνωση αποσπασμάτων από την ηθοποιό Τέρψη Ψωμά που κατάφερε να δώσει το στίγμα της Αφρικάνικης κουλτούρας έδωσε μια ανάλαφρη νότα στο ακροατήριο.

Το «ευχαριστώ» μου δεν ξέρω αν είναι αρκετό για την τόση αγάπη σας. Εύχομαι να βρίσκομαι πάντα στο ύψος των προσδοκιών σας και να σταθώ αντάξια της αγάπης σας!

Ο Βασίλης Κιμούλης, η Τέρψη Ψωμά, η Αικατερίνη Ανδρεστίνου κι εγώ

Οι πρώτες παρουσιάσεις του "Έτσι θέλω να θυμάμαι" στην Κύπρο

2011-06-05T13:58:00.000+03:00

Όσο κρατά το γράψιμο βρίσκομαι σε μια νηφάλια κατάσταση γεμάτη εσωτερικά ξανοίγματα και είμαι ο εαυτός μου. Είμαι ο καπετάνιος και οδηγώ το καράβι σε όποια λιμάνια ορίζει η καρδιά μου. Όταν τελειώσει το ταξίδι και το βιβλίο βρίσκεται έτοιμο με χάρτινο περίβλημα και ψυχή σαν ολοκληρωμένο άτομο σε κοινή θέαση, τότε χάνω λίγο την αυτοπεποίθηση, γίνομαι ευάλωτη και στέκομαι ταπεινά ενώπιό σας για να κριθώ. Αυτή την αμηχανία την κρατώ μέρες τώρα, αφ’ ότου άρχισαν οι ετοιμασίες για τις τέσσερεις παρουσιάσεις στην Κύπρο. Παρ’ όλο που βαθιά μέσα μου ήξερα πως ήταν μια αχρείαστη αγωνία.

Και όλα πήγαν περίφημα! Έγιναν ήδη οι δυο πρώτες παρουσιάσεις στη Λάρνακα από τα βιβλιοπωλεία Μαυρομάτη και στη Λεμεσό από τα βιβλιοπωλεία Κυριάκου. Κι όπως κάθε άλλη φορά εισέπραξα στο βλέμμα σας την αποδοχή, τη χαρά και την αγάπη. Και σε αυτές

κφράσει όλα όσα αισθάνομαι για αυτά που απλόχερα μου προσφέρετε.

Η οικογένεια Μαυρομάτης μας υποδέχθηκε σύσσωμη με ένα θερμό καλωσόρισμα και έκανε κάθε προσπάθεια όλα να πάνε καλά.

Σαν πρόλογος προβλήθηκε το τόσο πετυχημένο βιντεάκι που ο Μανόλης Αντριωτάκης είχε την καλοσύνη να πετάξει από Αθήνα στην Κύπρο για το γύρισμα.

Η Φιλόλογος Αικατερίνη Ανδρεστίνου έκανε μια εις βάθος ανάλυση του έργου και η ηθοποιός Τέρψη Ψωμά κατάφερε να ζωντανέψει τους ήρωες με ένα πολύ παραστατικό διάβασμα.

Η παρουσία φίλων και αναγνωστών είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη σ’ αυτές τις εκδηλώσεις.

Τα βιβλιοπωλεία Κυριάκου στη Λεμεσό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Μια όαση θα ΄λεγα που στήθηκε ειδικά για να τιμήσει το βιβλίο. Στον κάτω όροφο ράφια και πάγκοι κρατάνε τα βιβλία σε σωστή θέαση και στον απάνω όροφο μια μεγάλη σε έκταση καφετέρια προσκαλεί το βιβλιόφιλο κοινό για ένα καφέ και συζήτηση.

Η δημοσιογράφος του ΡΙΚ Όλγα Πιερίδου, γνωστή για την Πολιτιστική εκπομπή της «Ο Περίπλους» με τον χειμαρρώδη λόγο που την χαρακτηρίζει, έκανε μια ευχάριστη ανάλυση του βιβλίου και σε συνδυασμό με τη γλαφυρή ανάγνωση αποσπασμάτων της χαρισματικής ηθοποιού Τέρψης Ψωμά, άφησαν στους παρευρισκομένους μια ευχάριστη νότα για συζήτηση.

Φίλοι αγαπημένοι της Λεμεσού που από μέρες τηλεφωνούσαν να μάθουν πώς να με εξυπηρετήσουν σ' αυτή την επίσκεψη στην πόλη της. Ποιούς να πρωτοθυμηθώ, την Έλενα και το Γιώργο Κωνσταντή, την Αγγέλα και το Σίμο, τη συγγραφέα Θάλεια Κουνούνη, τον εκπαιδευτικό και λογοτέχνη Χριστόφορο Κελίρη, την ηθοποιό Πολίνα Ανδρέου ή τα ξαδέρφια μου Στέλιο και Λώρη, Μαίρη, Κώστα και Ελένη ή τον κύριο Τάσο Αναστασιάδη; Στη Λάρνακα τα ξαδέρφια μου Σπύρο και Φανή Ηλιάδη, την Ηλιάδα, τον Κώστα Κατσώνη τον Ξενάκη και όσους δεν μπορώ να θυμηθώ τα ονόματα. Ευχαριστώ όλους θερμά καθώς και τα βιβλιοπωλεία Μαυρομάτη και Κυριάκου.

Το βίντεο για το νέο βιβλίο μου

2011-05-20T20:25:00.000+03:00

Έτσι θέλω να θυμάμαι

2011-05-16T09:59:00.002+03:00

Όλα μπαίνουν στην τελική ευθεία. Το «Έτσι θέλω να θυμάμαι» πήρε τη θέση του και στα βιβλιοπωλεία της Κύπρου και ήρθε η ώρα να σας το παρουσιάσω. Αυτή τη φορά θα είμαι κοντά σας όσο μπορώ περισσότερο, για να μην μου παραπονιέστε πως δεν επισκέφτηκα την πόλη σας. Αυτό δίνει και σε μένα ιδιαίτερη χαρά, γιατί η επαφή μαζί σας μου δίνει δύναμη για τη συνέχεια. Είναι ευλογία να είμαι μαζί σας να σας ακούω να λέτε τις εντυπώσεις και να λύνω ό,τι απορίες έχετε.

Οι παρουσιάσεις αρχίζουν αρχές Ιουνίου. Θα με βρείτε:

2 Ιουνίου στη Λάρνακα στα βιβλιοπωλεία Μαυρομάτη.

3 Ιουνίου στη Λεμεσό στο βιβλιοπωλείο Κυριάκου

9 Ιουνίου στη Λευκωσία στο βιβλιοπωλείο Πάργα

10 Ιουνίου στην Πάφο στο βιβλιοπωλείο Πάργα.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τις προσκλήσεις.

Έτσι θέλω να θυμάμαι

2011-05-02T16:07:00.000+03:00

Σήμερα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ωκεανίδα το νέο μου μυθιστόρημα «Έτσι θέλω να θυμάμαι». Ξέρω πως στην Αθήνα έχει μπει ήδη στα βιβλιοπωλεία κι εγώ περιμένω από στιγμή σε στιγμή τον ταχυδρόμο να κτυπήσει την πόρτα μου. Από το πρωί δέχομαι την αγάπη και τις ευχές όλων των φίλων από τις εκδόσεις Ωκεανίδα κι έτσι παίρνω μια δόση από τον ενθουσιασμό που επικρατεί. Σε προηγούμενη ανάρτηση έχω αναφερθεί σε γενικές γραμμές στην υπόθεση αλλά δεν ανάφερα πως πρόκειται για την υπόθεση του νέου μου βιβλίου. Είμαι σίγουρη πως θα σας αρέσει και θα σας ταξιδέψει σε κόσμους μακρινούς κι άγνωστους στους περισσότερους από εσάς, σε κόσμους γεμάτους θρύλους και μυστήριο.

Αυτή τη φορά η ιστορία ξετυλίγεται ανάμεσα στο Κάνο της Βόρειας Νιγηρίας, το Λονδίνο και την Ελλάδα. Τότε που οι άνθρωποι ταξίδευαν με τον πόθο να αλλάξουν τη ζωή τους. Άφηναν πίσω τους οικογένειες, για να κτίσουν ένα καλύτερο αύριο.

Την υπόθεση αυτού του βιβλίου την καλλιεργώ μέσα μου από παιδί… Όταν στην Αφρική συναντούσα παιδιά μιγάδες που πολλές φορές δεν αποδέχονταν τη διαφορετικότητά τους, γιατί δεν ανήκαν ούτε στους μαύρους ούτε στους λευκούς. Μερικά από αυτά τα παιδιά ευτύχησαν να μεγαλώσουν κοντά στους γονείς τους μια φυσιολογική ζωή. Είναι όμως και μερικά που ήρθαν στον κόσμο από τις πρόσκαιρες σχέσεις που έκαναν λευκοί για να περάσουν τα χρόνια της μοναξιάς, μέχρι να επιστρέψουν στις φυσικές τους οικογένειες που τους περίμεναν στην πατρίδα. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους χωρίς όνομα, με πλήρη άγνοια για το από πού κρατούν οι ρίζες τους…

Με αυτό τον ξενιτεμό δεν είχαν πρόβλημα μονάχα τα παιδιά απ’ τις παράνομες σχέσεις. Γενικά οι οικογένειες περνούσαν χρόνια δυστυχίας χωρίς την παρουσία του άντρα στο σπίτι. Τα παιδιά βίωναν την απουσία του πατέρα σαν μίασμα, ποτέ δεν βρισκόταν πλάι τους όταν τον χρειάζονταν, ποτέ δεν ήταν παρόν στις σχολικές γιορτές ή για ένα παιγνίδι. Κι όταν νοσταλγούσαν το χάδι του έκρυβαν το γράμμα κάτω απ’ το μαξιλάρι.

Και μέσα σ’ αυτό το κλίμα ξετυλίγεται η ιστορία του Ίκαρου, της Ατλίν, του Μάικλ, του Γιώργου, της Λίζας και της Μέλας. Άνθρωποι τόσο στενά δεμένοι μεταξύ τους, μα που αγνοούν ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Η δροσοσταλίδα της συγνώμης

2011-04-29T13:46:00.000+03:00

Είναι εκπληκτικό πόση αγάπη μπορεί να εισπράξει ένας συγγραφέας να από το αναγνωστικό του κοινό. Και ο Όμηρος Αβραμίδης αυτό το εισπράττει πλουσιοπάροχα! Όταν σε μια γυναικεία συνάθροιση πριν μερικές εβδομάδες, ανάφερα πως σύντομα θα κυκλοφορήσει ένα καινούργιο μυθιστόρημά του, ο ενθουσιασμός και η χαρά στην αίθουσα ήταν διάχυτη γιατί όλες οι παραβρισκόμενες ήξεραν τον Όμηρο Αβραμίδη. Αυτό που παρατήρησα δεν ήταν μονάχα θαυμασμός, ήταν λατρεία και έπαρση. Και δεν είναι η πρώτη φορά που το διαπιστώνω, υπήρξαν κι άλλες φορές, που στο πρώτο άκουσμα του ονόματός του είδα μια σπίθα στο βλέμμα τους. Πιστεύω πως αυτό που κάνει τις αναγνώστριες του τόσο αφοσιωμένες είναι ο ρομαντισμός και η τρυφεράδα που καταφέρνει ο Όμηρος Αβραμίδης να αποτυπώνει σε όλα του τα βιβλία, σπάνιο φαινόμενο για άντρα συγγραφέα. Μέσα από τις σελίδες του βρίσκουν ίσως αυτό που λείπει από την προσωπική τους ζωή. Τις κάνει να φαντάζονται και να ονειρεύονται. Κατάφερε οι ιστορίες του να είναι δοσμένες μέσα από την καθημερινότητα έτσι ώστε η κάθε αναγνώστρια να μπορεί να βρίσκει μέσα τους την δική της ιστορία.

Το νέο μυθιστόρημα του Όμηρου Αβραμίδη με τίτλο «Η δροσοσταλίδα της συγνώμης» έχει και πάλιν κοινωνικό χαρακτήρα και εκφράζει με ρεαλισμό την ωμότητα και τη σκληράδα της ζωής.

Ο Μαρίνος ένα παιδί μεγαλωμένο στα πλούτη και την ασφάλεια της οικογενειακής θαλπωρής βρίσκεται ξαφνικά στη δύνη ενός καταστροφικού τυφώνα που διαλύει τα πάντα στη ζωή του. Ο πατέρας δεν άντεξε να ζήσει τη χρεωκοπία του εργοστασίου του, πεθαίνει εγκαταλείποντας το γιο του και τη γυναίκα του να αντιμετωπίσουν τα επακόλουθα της πτώχευσης. Ο Μαρίνος σε μια προσπάθειά του να γλυτώσει το σπίτι τους από τον πλειστηριασμό αποφασίζει να πουλήσει το στερεοφωνικό του που ήταν το μεράκι του και που επένδυσε πολλά λεφτά για να το αποκτήσει, προκειμένου να πληρώσει ένα μεγάλο μέρος του χρέους και να απαλλάξει το σπίτι τους από τα χέρια της τράπεζας. Όμως πέφτει θύμα απάτης και οδηγείται στη φυλακή. Το καινούργιο κτύπημα ήταν πολύ βαρύ και η μητέρα του ύστερα από ένα καρδιακό επεισόδιο ακολουθεί τον πατέρα του στον τάφο. Μόνος ο Μαρίνος μέσα στο κελί της φυλακής ψαχουλεύει τη ζωή του. Και τότε θα βρεθεί αντιμέτωπος με πικρές αλήθειες. Οι πολλοί φίλοι είναι στο πλευρό σου τις καλές και ξέγνοιαστες μέρες. Στις μεγάλες φουρτούνες μένουν μονάχα οι εκλεκτοί. Η προδοσία του καλύτερου του φίλου ήταν το πιο πικρό μάθημα που πήρε. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες ο ανώριμος νεαρός μεταμορφώνεται σε ώριμο άντρα με αρχές και βαθύτερες σκέψεις για τη ζωή. Στο πλευρό του πάντα η Μίνα, ο μεγάλος του έρωτας, του παραστέκεται μέχρι το τέλος.

Άλλα βιβλία του Όμηρου Αβραμίδη είναι:

Η κίτρινη σημαία, Με τα μάτια της ψυχής, Ακριβή κληρονομιά, Άκου το τραγούδι της βροχής, Γιατί Αλλάχ, Η αγάπη είναι το μυστικό, Σαν ανοιξιάτικη μπόρα, Οι δρόμοι της καρδιάς, Το τρίτο πρόσωπο, Ο δρόμος του φεγγαριού.

Καλή Ανάσταση

2011-04-23T22:07:00.000+03:00

Κάθε φορά που η 23η Απριλίου πέφτει Μεγάλο Σάββατο, έχω την αίσθηση πως κάτι πολύ σημαντικό θα μου συμβεί. Γιατί κι εκείνη την 23η Απριλίου που γεννήθηκα ήταν Μεγάλο Σάββατο! Κι αναμένω με ανυπομονησία αυτό το σημαντικό κι απρόσμενο που θα ΄ρθει να κτυπήσει την πόρτα μου. Αν και στα τόσα χρόνια που πέρασαν, θαρρώ πως όλες οι μεγάλες προσδοκίες μου έχουν πια ολοκληρωθεί. Απόμειναν κάποιες μικρές χαρές που μας αγγίζουν ανεπαίσθητα και δίνουν δροσιά στη ψυχή μας. Κάποιες καθημερινές στιγμές που περνούν φευγαλέα κι απαρατήρητα μα που είναι το οξυγόνο για να κάνουμε το επόμενο βήμα.

Αυτό που προσδοκούσα για τα φετινά μου γενέθλια είναι να κρατούσα στα χέρια το καινούργιο μου βιβλίο. Όμως τι να γίνει, προγραμματίστηκε για την πρώτη εβδομάδα του Μάη. Παρ’ όλα αυτά πήρα μια γεύση της χαράς, αφού η εκδότριά μου φρόντισε να μου στείλει το εξώφυλλο. Αυτή την μικρή χαρά θέλω να την μοιραστώ μαζί σας φίλοι μου. Μια που σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου σας παρουσιάζω το τελευταίο μου μυθιστόρημα που έχει τίτλο «Έτσι θέλω να θυμάμαι» από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Θα το έχετε στα χέρια σας σε λίγες μέρες. Στο εξώφυλλο ένας κάμπος από Αφρικάνικες μαργαρίτες μου φέρνει πίσω θύμησες γλυκές από τους κήπους των σπιτιών μου στην Αφρική. Θυμάμαι τον κηπουρό που τις ξερίζωνε κι αυτές από πείσμα φύτρωναν έξω απ’ τα παρτέρια, ακόμα κι απάνω στις πέτρες, μέσα από τοίχους γεμίζοντας με χρώματα και μυρωδιές τις μέρες μου…

Αυτές τις μέρες που δεν γράφω κι απλά περιμένω τη γέννηση του δωδέκατου παιδιού μου, μπήκα στην κουζίνα κι έφτιαξα φλαούνες , τσουρέκια, κουλουράκια, γέμισα το σπίτι μυρωδιές και φώναξα τις φίλες μου να πάρουν Πασχαλινά εδέσματα και πολλή αγάπη.

Εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση!

Από την παρουσίαση του βιβλίου Από Έλενα....Ελένη

2011-04-17T17:07:00.000+03:00

Η Ελένη Καλαμάρη, ο Δημήτρης Μπαλαούρας κι εγώ

Ποτέ άλλοτε σε παρουσίαση βιβλίου δεν έχω συναντήσει κόσμο να ακούει με τόση προσήλωση, με τέτοιο δέος! Οι ματιές τους απέναντι είχαν μια παράκληση, μια προσμονή να καταλάβουν, να βρουν την πηγή της δύναμης που έβγαλε την Ελένη νικήτρια στην πάλη της με τον καρκίνο. Δημοσιεύω την ομιλία της παρουσίασής μου όπως την έκανα στις 14 Απριλίου στο βιβλιοπωλείο ΠΑΡΓΑ.

«Σε κάποια ομιλία του ο Λεό Μπουσκάλια είπε :

Δεν έχει σημασία ποιος είμαι, τι ρούχα φορώ, τι αυτοκίνητο οδηγώ, ποια είναι η μόρφωσή μου. Σημασία έχει μπορείς να συγχωρέσεις; Μπορείς να ξεχάσεις; Μπορείς να πεις δεν πειράζει, άνθρωποι είναι και αυτοί, και να τους αγκαλιάσεις και μετά ν’ αγκαλιάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Και να ανακαλύψεις μέσα σου πόσο ιδιαίτερος και μοναδικός είσαι… Αυτό έκανε η Ελένη Καλαμάρη κυρίες και κύριοι.

Μέχρι πριν δύο εβδομάδες δεν την γνώριζα. Άκουσα για πρώτη φορά το όνομά της όταν ο Δημήτρης Μπαλαούρας μου ζήτησε να παρουσιάσω το βιβλίο της. Τώρα έχω την εντύπωση πως την γνωρίζω χρόνια. Γιατί το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι ένα μυθιστόρημα, είναι μια κατάθεση ψυχής, μια παρακαταθήκη για όλους εμάς, και γράφτηκε για να μας δώσει μαθήματα ζωής.

Το να παλεύεις να κρατηθείς στα πόδια σου όταν ο καρκίνος εισβάλλει στη ζωή σου σαν ένα θεόρατο τσουνάμι που παρασέρνει στο διάβα του όνειρα, αγάπες κι ό,τι μπορεί να προσμένει ένα κορίτσι στα δεκαεννιά του, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το να κοιτάς το θάνατο ίσα στα μάτια και να τον αψηφάς συνεχίζοντας απτόητος τη ζωή σου με μια δύναμη που δεν επιτρέπει να καταθέτεις τα όπλα, απαιτεί σθένος, πίστη, αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια κι αγάπη για το θείο δώρο που σου έδωσε η φύση.

Δεν είναι ποτέ εύκολο να μιλά κανείς γι αυτά που τον φοβίζουν, γι αυτά που τον πονούν και τον πληγώνουν. Κι όμως η Ελένη Καλαμάρη τόλμησε να απλώσει τη ψυχή της, πιστεύοντας πως ο δικός της αγώνας θα βοηθήσει κάποιους συνανθρώπους της να αντιμετωπίσουν το δικό τους πρόβλημα. Κατάφερε με την αυτογνωσία να βγάλει προς τα έξω τον μικρό Θεό που όλοι κρύβουμε μέσα μας και να μετατρέψει το κακό σε καλό και μέσα από τα χαλάσματα που ξέρασε το τσουνάμι, να ανατείλει ένα λαμπρό μαργαριτάρι.

Η Ελένη Καλαμάρη δεν διαθέτει υπερφυσικές δυνάμεις. Είναι ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας. Γεννήθηκε στην Γερμανία το 1978. Σπούδασε γραμματεία Διευθύνσεως και Μηχανογραφημένη Λογιστική. Γνωρίζει την Αγγλική και Γερμανική γλώσσα και ζει με τον γιο της στον Πειραιά.

Η ιστορία του βιβλίου αρχίζει όταν η Ελένη στα δεκαεννιά της ψηλάφησε ένα μικρό κουβαράκι στο λαιμό και χρειάστηκε τρία χειρουργεία για να το ξεπεράσει. Κι αφού ήταν κάτι που αντιμετωπίστηκε εύκολα, κανείς από τους δικούς της δεν ανάφερε στην ίδια τη λέξη «καρκίνος» για να μην διαταράξει την ήρεμη μέχρι τότε ζωή της. Το ονόμασαν πολυοζώδη βρογχοκήλη. Η Ελένη μετά απ’ αυτό, συνέχισε ανέμελα τη ζωή της και δεν άργησε η στιγμή που ένας μεγάλος έρωτας κτύπησε την πόρτα της καρδιάς της. Η γνωριμία της με τον Άγγελο, γόνο μιας πλούσιας επαρχιώτικης οικογένειας οδήγησε στον αρραβώνα, μετά στο γάμο και ακολούθως σε μια εγκυμοσύνη. Στον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης έκανε την εμφάνισή του ένα κουβαράκι στο στήθος και λίγο αργότερα μια μετάσταση στα κόκκαλα. Το πόδι της ψηλά στο γοφό, της προκαλεί τρομερούς πόνους και την ακινητοποιεί τους μήνες της εγκυμοσύνης στο κρεβάτι. Αυτό ήταν η αφορμή να αρχίσει μια κατακραυγή από την οικογένεια του Άγγελου. Την κατηγόρησαν πως ενώ ήταν μια καρκινοπαθής, ξεγέλασε το γιο τους να την παντρευτεί καταστρέφοντάς του τη ζωή. Εκείνη τη δύσκολη ώρα που ο καθ’ ένας χρειάζεται αγάπη και μια αγκαλιά να κουρνιάσει τον φόβο και την αβεβαιότητα, η Ελένη αντιμετώπισε την πίκρα, την προδοσία και την εγκατάλειψη. Δεν την άφησα να το παιδί της όταν γεννήθηκε, της το πήραν. Μένει εντελώς μόνη από την πλευρά του άντρα της να αντιμετωπίσει την ασθένεια και το τέλος που καραδοκούσε. Οι γιατροί της είχαν δώσει τρεις έως έξι μήνες ζωής. Όμως αυτή δεν υποτάσσεται στο μοιραίο. Θέλει να παλέψει για το μωρό της. Υπομένει με θάρρος χημειοθεραπείες, ραδιοθεραπείες, το πέσιμο των μαλλιών, τα νύχια να φεύγουν μαζί με τις σάρκες της. Όμως η αγάπη για τη ζωή και γι αυτούς που αγαπά υπερέχει. Αποφασίζει να παλέψει και να νικήσει την ασθένεια. Μα πρώτα πρέπει να αποβάλει από μέσα της το κατακάθι της πίκρας και του θυμού. Σ’ αυτό τη βοηθά η Εκάτη, η δασκάλα, δίνοντάς της μαθήματα για την εσωτερικότητα, και αρχίζει να κάνει θεραπεία με Ρέικι. Λέει η Ελένη στο βιβλίο.

«Το πρώτο που θα έπρεπε να κάνω ήταν να γνωρίσω τον τρόπο σκέψης μου, την οπτική μου απέναντι στη ζωή. Κατόπιν, θα πολεμούσα να τα αλλάξω. Μόνο έτσι θα κατάφερνα να μετατρέψω το δάκρυ σε χαμόγελο, τη θλίψη σε χαρά, το μαύρο σε άσπρο, τον φόβο σε ελπίδα. Μόνο έτσι θα κατάφερνα να μετατρέψω την κατάρα σε δώρο!»

Ακούει τη δασκάλα της με προσοχή και προσπαθεί να καταλάβει πράγματα που της είναι εντελώς άγνωστα, μια νέα φιλοσοφία για αισθήματα και τρόπο σκέψης που θα επιδράσουν καταλυτικά στην ασθένεια. Πολλές φορές αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο εφικτό και το ανέφικτο και ρωτά πανικόβλητη τη δασκάλα της.

«Μα, να είμαι ευγνώμων που με πρόδωσαν;»

«Φυσικά! Απαντά η Εκάτη. Θα βλέπεις το σπίτι σου να καίγεται και θα λες ευχαριστώ στον εμπρηστή. Θα βλέπεις τους φίλους σου να σε προδίδουν και θα τους λες ευχαριστώ. Και αυτά όχι από αναισθησία, μοιρολατρία, ανοησία ή έλλειψη ικανότητας διαχείρισης. Εσύ γνωρίζεις ότι τα πάντα είναι ένα μάθημα. Οπότε βλέπεις καθαρά αυτό που είναι ο κάθε ένας από αυτούς, για εσένα, τους ευχαριστείς και προχωράς την ζωή σου παρακάτω. Ούτε μίση ούτε πάθη. Μόνο γνώση. Γνώση ότι ο εμπρηστής είναι εκπαιδευτής σου και ο προδότης δάσκαλος!»

Η Εκάτη έσκυψε και παρατήρησε από κοντά τον μικρό καρπό που κρεμόταν από ένα κλωνάρι ελιάς. «Όλη η υγεία του σώματος είναι συμπιεσμένη μέσα σε αυτόν τον μικρό καρπό» μονολόγησε. Την άκουσα να ευχαριστεί ψιθυριστά τον Δημιουργό. Έπειτα με πλησίασε και κάθισε πάλι δίπλα μου.

«Μην αφήσεις την ομίχλη των αναμνήσεων να σκεπάσει αυτό το φως που έχεις τώρα πάνω απ’ το κεφαλάκι σου! Αντίθετα, κάνε την φάρο. Κάνε την σοφία. Κάνε την συγχώρεση. Μόνο έτσι θα λυτρωθείς. Μην σπαταλήσεις ούτε ρανίδα της ύπαρξής σου πια για να αποδείξεις την αθωότητά σου. Εσύ ξέρεις ποια είσαι, αυτό πρέπει να σου αρκεί. Αν επιμείνεις, θα σου γίνει εμμονή. Στο τέλος θα καταλάβουν, θα δουν, δεν μπορεί να μην δουν τι έχουν κάνει. Ο ίδιος ο Θεός θα φροντίσει γι αυτό».

Και ο Θεός πράγματι φρόντισε. Η Ελένη επέστρεψε κοντά στο παιδί της. Ο καρκίνος εξαφανίστηκε για να επιστρέψει δύο χρόνια αργότερα και να τον πολεμήσει ξανά βάζοντας κάθε φορά μεγαλύτερο πείσμα να απομακρύνει το θάνατο. Μα όσο πιο πολύ εμβαθύνει στη φιλοσοφία, εξοικειώνεται πιο πολύ με την ιδέα του θανάτου. Προσπαθεί να προετοιμάσει το παιδί της με ένα πολύ γλυκό τρόπο αν τελικά επέλθει το αναπόφευκτο.

Αδράχνει την ευκαιρία όταν ο μικρός τη ρωτά «μαμά πού είναι ο Άγιος Βασίλης;»

Κι αυτή απαντά χαμογελαστή «Στον Βόρειο Πόλο μωρό μου». «Μαμά δεν τον βλέπω».

«Θέλεις να τον δεις; Τότε κάνε αυτό που θα σου πει η μανούλα. Κλείσε τα ματάκια σου μωράκι μου. Σκέψου τώρα τον Άγιο Βασίλη «βασιλιά μου». Δες τα άσπρα του γένια. Δες τα κόκκινα ρούχα του. Άκουσε τον με τα αυτάκια της φαντασίας σου να γελάει. Να σου λέει χο-χο-χο. Τώρα τον βλέπεις;» τον ρωτά τρυφερά.

«Ναι!» απάντησε χαρούμενος.

Κάθε φορά λοιπόν που θα θέλεις να βλέπεις κάποιον που αγαπάς και δεν είναι δίπλα σου, θα κάνεις αυτό που σου είπε τώρα η μανούλα. Θα κλείνεις τα ματάκια σου και θα τον σκέφτεσαι, είδες που τον βλέπεις αμέσως;»

«Έτσι βλέπω και τον μπαμπά» είπε ο μικρός με κέφι.

«Έτσι θα βλέπεις και την μανούλα… Ναι ζωή μου, κάθε φορά που θα θέλεις να με δεις και εγώ δεν είμαι δίπλα σου, θα κλείνεις τα ματάκια και θα με σκέφτεσαι, και τότε τσουπ, θα είμαι και πάλι μπροστά σου. Και να ξέρεις μικρέ μου άγγελε, ότι η μανούλα έχει μαγικές ικανότητες. Ακόμα και να μην με βλέπεις, ακόμα και να μην με ακούς, εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου, να σε αγαπάω και να σε προστατεύω». Λέγοντας αυτά προσπαθεί να κρατά τα μάτια στεγνά και τη φωνή σταθερή μ ην δώσει λανθασμένη εντύπωση στο παιδί της.

Ένα ακόμα απόσπασμα από το τέλος του βιβλίου όταν η εσωτερικότητά της θα έχει πια ολοκληρωθεί.

«Κι όμως, σαν κομμάτι του ίδιου σου του κόσμου, επιλέγω να επιμένω. Επιλέγω να ζω και να χαμογελάω. Κι όμως αναιρώ τον πρώτο μου κανόνα και θυμώνω. Θυμώνω με εσένα!

Μ’ εσένα, που κλαις γιατί δεν σου έφτασαν τα χρήματα να πάρεις ένα ακόμα ζευγάρι παπούτσια και σου λέω ότι υπάρχουν άνθρωποι χωρίς πόδια. Μ’ εσένα, που επιλέγεις να πεθάνεις, που χώνεις μια σύριγγα στη φλέβα, επειδή σου έτυχε μια δύσκολη ζωή ή μια αποτυχία, και σου λέω ότι η ζωή είναι για να την ζεις, να βαστάς γερά τα σκοινιά και να συνεχίζεις κόντρα στο κύμα.

Μ’ εσένα, που κάθεσαι στην αγκαλιά του ανθρώπου σου και κλεις ή καταριέσαι ή λες κουράστηκα, μόλις τύχει η πρώτη αναποδιά, και σου λέω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα χωρίς να έχουν μια αγκαλιά να χωθούν μέσα της.

Ευτυχώς λοιπόν που αρρώστησα! Ευτυχώς που, έστω και στο τέλος –αν είναι τώρα το τέλος, ξύπνησα. Ευτυχώς που έπαθα και δεν λύγισα, όχι γιατί ήμουν πιο δυνατή από εσένα, αλλά γιατί επέλεξα να γίνω δυνατή! Δεν είμαι καλύτερη από εσένα! Είμαι το ίδιο με εσένα!»

Αλήθεια πώς ένα κορίτσι που μέχρι χτες είχε άγνοια των πάντων κατάφερε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να ντυθεί τη νόηση; Ίσως να είναι κάτι που όλοι πρέπει να μάθουμε!

Η φίλη Κυπρούλα με την Ελένη

Από Έλενα... Ελένη

2011-04-08T17:44:00.000+03:00

Ένα βιβλίο για καλό σκοπό!

Η Ελένη Καλαμάρη μια γενναία νέα γυναίκα που κατάφερε να θεραπευτεί από τον καρκίνο χάριν στη μεγάλη της θέληση για ζωή. Θα βρίσκεται στην Κύπρο για να παρουσιάσει το βιβλίο της «Από Έλενα… Ελένη». Το βιβλίο θα παρουσιάσω στις 14 του Απρίλη η ώρα 7.00μ.μ. στο βιβλιοπωλείο ΠΑΡΓΑ. Αν έχετε ελεύθερο χρόνο θα χαρώ πολύ να σας δω. Μέρος των εσόδων θα δοθούν στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Μείνε δυνατός».

Ποίηση Νίκης Λαδάκη Φιλίππου

2011-03-23T10:47:00.000+02:00

Η 21η του Μάρτη έχει καθιερωθεί σαν παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Μάταια εδώ και δυο μέρες προσπαθώ να συντονιστώ με ΄κείνες τις ευαίσθητες κεραίες που κάποτε με έκαναν να γράφω στίχους. Ψάχνω απεγνωσμένα μέσα μου να βρω κάτι ευαίσθητο, κάτι τρυφερό, ένα ερέθισμα ποιητικό τέλος πάντων, μα οι εικόνες που εκτοξεύονται μέσα από την τηλεόραση γεμίζουν παγωνιά και φόβο τη ψυχή μου. Εδώ και δυο μέρες κάθομαι άβουλη στον καναπέ και παρακολουθώ απεγνωσμένα το μακελειό στη Λιβύη, βλέπω τους πυραύλους Κρουζ να ταξιδεύουν σαν πεφταστέρια στο νύχτωμα να κτυπούν αμάχους και παιδιά να πέφτουν αιμόφυρτα πριν προλάβουν καν να ονειρευτούν… Έμεινα άφωνη από τις προκλητικές δηλώσεις του Καντάφι να υπόσχεται πως δεν θα σταματήσει να μάχεται έστω και αν σκοτωθεί και ο τελευταίος πολίτης, το τελευταίο παιδί και μέχρι να στραγγίξει και η τελευταία σταγόνα αίμα από τη χώρα του… Από πού να αντλήσω στίχους; Μέσα από το αίμα που γίνεται ποτάμι ή το δάκρυ της μάνας που αποχαιρετά τη ζωή;

Την ίδια στιγμή η πόλη της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία λουσμένη ραδιενέργεια αδειάζει σιωπηλά, προσπαθώντας να προστατεύσει τους απομείναντες. Μολυσμένο το νερό, μολυσμένο το γάλα και τα λαχανικά. Από πού να αντλήσω στίχους; Μέσα από τη στωικότητα του παιδιού που αποχαιρετά τους νεκρούς συμμαθητές του ξέροντας πως το παιγνίδι του εγκέλαδου δεν έχει ακόμα τελειώσει; Μέσα από την πολιτισμένη αξιοπρέπεια ενός λαού που έμαθε από τα γεννοφάσκια του να υπομένει με καρτερικότητα;

Αυτές οι εικόνες με φέρουν στα μονοπάτια των στίχων της αξιόλογης ποιήτριας και αγαπημένης μου φίλης Νίκης Λαδάκη Φιλίππου που έφυγε από τη ζωή πριν από 8 χρόνια:

Ριγώ κι ακούω…

να με φωνάζουν τα πουλιά-παιδιά.

Είσαι καρδιά μου ένα πουλί

που του χαλάσαν τη φωλιά

κι όλα τα πουλιά, όλα τα φιλιά

έχουν φωλιά την ορφανιά.

Είσαι καρδιά μου ένα πουλί

που του χαλάσαν τη φωλιά

κι όλα τα πουλιά, όλα τα φιλιά

έχουν φωλιά τον κόρφο σου.

********

Ρίγος πανάρχαιο

τρέμει μέσα

από καινούργιους πόρους

με πολύ ιδρώτα

κρυμμένο στ’ άψυχα

και το μούσκο

που κατεβαίνει από το βουνό

και μπαίνει μέσα στα μάτια

και τα γεμίζει πληγές

τα νεκρώνει

και γίνεται ένα με το ποτάμι

που φιλά τα σπλάχνα της γης

και πνίγεται στη ζέση

της θάλασσας.

Στίχοι που θα είναι επίκαιροι μέσα στην αιωνιότητα γιατί ο κόσμος θα παραμείνει πάντα ίδιος να ανακυκλώνεται μέσα στις ίδιες συμφορές μέσα στο ίδιο δάκρυ και αίμα.

Εκείνα τα παιδιά τα χωρίς ταυτότητα, τι απόγιναν;

2011-03-15T16:41:00.000+02:00

Κάποτε αναρωτιέμαι πώς θα έμοιαζε ο κόσμος αν ο κάθε ‘νας από εμάς μπορούσε να διαλέξει το φύλο, την εθνικότητα και το χρώμα του. Να μην υπήρχαν οι υποχρεωτικά χαρισματικοί ή υποχρεωτικά παραγνωρισμένοι. Ο κάθ’ ένας να είναι αυτό που θέλει. Αν είχαμε αυτό το δικαίωμα πιστεύω πως ο κόσμος θα ήταν πιο χαρούμενος και πιο ευτυχισμένος, γιατί η ταυτότητά του θα ΄ταν δική του επιλογή.

Αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι ενώ γνωρίζουν πως κάποιες επιλογές τους θα έχουν επιπτώσεις στη ζωή άλλων ατόμων και μπορεί να προκαλέσουν λύπη ή πόνο, εξακολουθούν να τις κάνουν, σκεπτόμενοι μονάχα τη δική τους ικανοποίηση. Κι εννοώ τα παιδιά μιγάδες, που οι λευκοί έσπειραν στην Αφρική και άφησαν πίσω τους χωρίς όνομα, χωρίς αναγνώριση και διεκδικούν μόνα τις ρίζες και την ταυτότητά τους.

Η Αφρική είναι μια χώρα γεμάτη μαγεία και έπαρση, αν δεν την αγαπήσει κάποιος γι αυτό που είναι, είναι αδύνατο να ζήσει κάτω απ’ το λαμπερό ουρανό της, γιατί η δύναμη της φλόγας της, του τσουρουφλίζει την καρδιά. Η αγκαλιά της μοιάζει με ένα απέραντο χταπόδι, που αν σε κλείσει σφικτά στα πλοκάμια της μπορεί να σε συνθλίψει. Παρ’ όλα αυτά δεν παύει να είναι πόλος έλξης γι αυτούς που προσδοκούν μια οικονομική και κοινωνική ανέλιξη. Ξεκινούν με το φόβο για το άγνωστο, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε απρόοπτο, κι επικίνδυνο, έτοιμοι να αγαπήσουν, να πονέσουν και να κατακτήσουν ό,τι βρεθεί στο δρόμο τους.

Τα παλιά χρόνια ξεκινούσαν με βαπόρια για να καταλήξουν στη Μασσαλία ή στο Λίβερπουλ και από εκεί σε χώρες του West Coast. Από λιμάνι σε λιμάνι. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν δύσκολες. Το τροπικό κλίμα με τη ψηλή θερμοκρασία, την υγρασία και συχνά τα ξεσπάσματα της τροπικής καταιγίδας, έβαζαν σε τρομερούς κινδύνους τη ζωή τους. Αρρώστιες όπως μαλάρια, φυματίωση, παράσιτα, λέπρα θέριζαν καθημερινά. Σοφά οι άνθρωποι στα παλιά χρόνια ονόμαζαν την Αφρική «φέρετρο του λευκού».

Γι αυτούς τους λόγους οι άντρες έφευγαν μόνοι αφήνοντας πίσω γυναίκες και παιδιά, έτοιμοι να παλέψουν με τα τέρατα της φύσης για να προσφέρουν μια καλύτερη ζωή στην οικογένεια τους. Πίστευαν πως μόνοι μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα πιο εύκολα στις αντίξοες συνθήκες. Στα πιο παλιά χρόνια τα μέσα επικοινωνίας ήταν ανύπαρκτα. Δεν υπήρχαν τηλέφωνα και τα γράμματα έκαναν μήνες να φτάσουν στον προορισμό τους. Έτσι οι οικογένειες ήταν καταδικασμένες να ζουν χρόνια ολόκληρα στην αποστασιοποίηση και τη σιωπή.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα της χαώδους μοναξιάς, οι άνδρες αποζητούσαν την συντροφιά της αφρικανής γυναίκας. Κι αυτό όχι γιατί απαρνιούταν την οικογένεια τους, αλλά από ανάγκη να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες. Απ’ αυτές τις σχέσεις γεννιούνται παιδιά μιγάδες. Παιδιά που δεν είναι μαύρα, που δεν είναι λευκά μα που έχουν ομορφιά κι εξυπνάδα. Κάποια μέρα οι λευκοί επιστρέφουν στην πατρίδα τους, κοντά στις οικογένειες τους. Τα παιδιά μιγάδες αν είναι τυχερά μπορεί να πάρουν το όνομα του πατέρα και κάποια περιουσία, αν όχι εγκαταλείπονται στη μοίρα τους και η ύπαρξή τους θα μείνει εφτασφράγιστο μυστικό.

Για χρόνια με βασανίζει πάντα το ίδιο ερώτημα. Ποια είναι η κατάληξη των παιδιών χωρίς ταυτότητα, στη σημερινή εποχή της επιμόρφωσης και της εύκολης συγκοινωνίας; Οι άνθρωποι στις μέρες μας διασχίζουν τον κόσμο απ’ άκρη σ’ άκρη σε μια συνεχή αναζήτηση. Πιο είναι το σημείο επαφής των παιδιών χωρίς όνομα με αυτούς που τα γέννησαν;

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποκλειστικότητα της Αφρικής. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι έβαλαν πλώρη για μακρινές πατρίδες ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή, παρόμοιες ιστορίες ακούγονται όλο και πιο συχνά. Είναι ιστορίες που οι οικογένειες τις σιγοψιθυρίζουν, φροντίζοντας να μην διαρρεύσουν και διαταραχθεί η κοινωνική τους υπόσταση!

Όπου και να ΄σαι, σ' αγαπώ

2011-03-08T17:10:00.000+02:00

Η Θάλεια Κουνούνη ήταν για μένα μια έκπληξη. Την γνώρισα το 2009 όταν παρουσιάστηκε μπροστά μου σε κάποια εκδήλωση και είπε «ήρθα από τη Λεμεσό για να σε γνωρίσω». Είχε μια όψη φωτεινή και αισιόδοξη που με έκανε να θέλω να ακούσω πάρα κάτω. Μόλις είχε κυκλοφορήσει το πρώτο της βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη «Το τέλος ήταν μόνο η αρχή» και ήταν πράγματι αυτή η συνάντηση η αρχή μιας φιλίας και εκτίμησης που κτίσαμε όρθιες με μια ζεστή χειραψία. Ακολούθησε το βιβλίο της «Κράτα με η κιβωτός σαλπάρει» και τώρα κρατώ στα χέρια μου το τρίτο της βιβλίο από τις Εκδόσεις Λιβάνη «Όπου και να ΄σαι σ’ αγαπώ».

Στον πρόλογό της με ένα εξομολογητικό τρόπο προσπαθεί να ξετυλίξει το νήμα μπερδεμένων σκέψεων γύρο από τη συγχώρεση, κρατώντας κάποια λόγια που άκουσε μικρή.

«Αν κάποιος σου κάνει κακό εν βρασμώ ψυχής, να τον συγχωρήσεις. Αν όμως σκεφτεί το κακό που θέλει να σου κάνει, κοιμηθεί και ξυπνήσει και το πράξει, τότε να μην τον συγχωρήσεις ποτέ».

«Όταν ήμουν πολύ μικρή – λέει στη συνέχεια- τα λόγια αυτά φάνταζαν απλά. Αργότερα όμως, όταν μεγάλωσα και τα αιώνια υπαρξιακά ερωτήματα ήρθαν να μου κάνουν συντροφιά, κατάλαβα πόσο περίπλοκο ήταν αυτό που άκουσα. Πρώτα συνειδητοποίησα πως η γιατρειά του κακού δεν έχει πάντα να κάνει με τον υπαίτιο. Κάποιες φορές…ναι. Βρίσκεις τον ένοχο, παλεύεις, θεραπεύεσαι. Ακόμη όμως κι αν δεν γιατρευτείς, λυτρώνεσαι όταν με τον τρόπο σου τιμωρείς. Ή όταν με τον τρόπο σου συγχωρείς».

Μέσα σ’ αυτά τα βασανιστικά ερωτήματα ξετυλίγεται και η ιστορία του καινούργιου μυθιστορήματος της Θάλειας Κουνούνη «Όπου και να ΄σαι, σ’ αγαπώ». Μια απροσδόκητη απαγωγή στο λιμάνι του Πειραιά το 1991, γίνεται αφορμή να διαλυθεί μια ευτυχισμένη οικογένεια. Το ζεύγος Παυλίδη μπαίνει στο επταθέσιο τζιπ με τα πέντε παιδιά του για μια βόλτα στο λιμάνι του Πειραιά. Κι ενώ τα παιδιά αγοράζουν παγωτό, εξαφανίζεται μπρος στα μάτια τους η μικρότερη κόρη της οικογένειας, η Ιωάννα. Ποτέ κανείς δεν κατάφερε να μάθει οτιδήποτε για την εξαφάνιση. Η μητέρα μη αντέχοντας τον πόνο μέσα σε μια αλλοφροσύνη θεωρεί υπαίτιους της εξαφάνισης τον άντρα και τα παιδιά της. Τους διώχνει από κοντά της. Στα αυτιά του δεκαπεντάχρονου Μάρκου θα ηχεί για πολλά χρόνια η κραυγή της «φύγε, δεν θέλω να σε βλέπω». Με ένα σωρό τραύματα θα ζήσει μια κουτσουρεμένη εφηβεία που θα τον σπρώχνει όλο και πιο μακριά. Η οικογένεια σκορπίζει κουβαλώντας ο καθένας το δικό του μαρτύριο, τις δικές του ανασφάλειες για τη ζωή. Ο Παύλος καταφέρνει να γίνει γιατρός μα στη ζωή του όλα σταματάνε εκεί που ακούει το όνομα Ιωάννα. Ακόμα και ο γάμος του διαλύεται γιατί φοβάται να αποκτήσει παιδιά. Η μεγαλύτερη κόρη, η Άννα με μια στωικότητα επιλέγει να ανεχτεί την αλλοφροσύνη της μάνας και εγκαταλείπει τις σπουδές και ό,τι άλλο είχε στη ζωή της και μένει να εκτελεί χρέη νοσοκόμας. Μόνο η Δέσποινα κατάφερε να γίνει δικηγόρος και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Ο Αποστόλης, αποκομμένος από την οικογένεια του βυθίζεται σε μια παράλογη σιωπή.

Τι είναι αυτό που μπήκε ανάμεσά τους και τους κρατά σε τόση αποξένωση; Η υποψία, ο φόβος ή η ανασφάλεια; Την απάντηση θα δώσει η Βίβιαν, μια πόρνη πολυτελείας που μπήκε αναπάντεχα στη ζωή του Αποστόλη και θα φέρει τα πάνω κάτω. Θα τον πείσει να δώσει ένα δείπνο για τα γενέθλιά του και να καλέσει τα παιδιά του. Σ’ αυτό το δείπνο το παρελθόν που τόσο επίμονα κρατάνε στη σιωπή, θα βγει στην επιφάνεια να επουλώσει πληγές και θα βρουν ξανά τη δύναμη να πάρουν τη ζωή τους πάρα πέρα… Η παρουσία της Μαργαρίτας που μπήκε αναπάντεχα στη ζωή του Παύλου θα τον υποχρεώσει να κάνει την αυτοκριτική του και να σκεφτεί τα λάθη και να ξαναβρεί την αυτοεκτίμησή του.

Η Θάλεια Κουνούνη-Πολυβίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει μαζί με το σύζυγο και τα τρία τους παιδιά στην Κύπρο. Έχει σπουδάσει Ακουολογία στο Λονδίνο και σήμερα διευθύνει εταιρεία που έχει αντικείμενο τον έλεγχο και την ενίσχυση της ακοής.

Ένα σεμινάριο για κινηματογραφικό σενάριο

2011-02-28T17:28:00.001+02:00

Η ομάδα που παρακολούθησε το σεμινάριο με τον
Παντελή Βούλγαρη στο μέσο

Η πρόσκληση από την Ένωση Σκηνοθετών Κύπρου να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο συγγραφής σεναρίου για κινηματογράφο με τον Παντελή Βούλγαρη, ήταν άκρως δελεαστική. Από την άλλη σκεφτόμουν σε τι μπορεί να χρησιμεύσει σε μένα μια τέτοια γνώση, νοουμένου πως θα σπαταλούσα τρεις ολόκληρες μέρες κλεισμένη σ’ ένα δωμάτιο. Κι όμως η επιθυμία μου να γνωρίσω από κοντά τον Παντελή Βούλγαρη νίκησε και δήλωσα συμμετοχή. Ήταν μια εμπειρία για την οποία δεν μετάνιωσα και που θα θυμάμαι με αγάπη!

Κατ’ αρχήν συνειδητοποίησα για πρώτη φορά το απέραντο φάσμα ανάμεσα στη συγγραφή ενός σεναρίου από τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Στο μυθιστόρημα οι λέξεις είναι το εργαλείο επικοινωνίας και έχουν τη δύναμη να σε συγκινήσουν, να σε κάνουν να ονειρευτείς και να ταξιδέψεις. Ο πεζογράφος όταν καθίσει να γράψει μοιάζει με δημιουργό κοσμημάτων που έχει γύρο του απεριόριστο αριθμό διαμαντιών – λέξεων- και προσπαθεί να τα τοποθετήσει στη σωστή θέση για να μπορούν να εκπέμπουν λάμψη. Όταν ο λογοτέχνης γράφει οι λέξεις έχουν τη μαγική ιδιότητα να τον οδηγούν να ξετυλίγει το νήμα της ιστορίας.

Αντίθετα στο σενάριο τη δύναμη έχουν οι εικόνες, η κίνηση και τα χρώματα. Οι λέξεις χάνουν τη δύναμή τους. Την αποτύπωση της χαράς τη δίνει ένα χαμόγελο, της λύπης ένα δάκρυ, μια κίνηση αμηχανίας, ένα πουλί που θα φτερουγίσει... Οι φιγούρες δεν χρειάζονται λέξεις, μιλάει το σώμα, η φύση, ένα άγγιγμα, ένα φιλί…. Δεν είναι μαγευτικό; Είναι αυτό που λέμε μια εικόνα χίλιες λέξεις. Όσο τα άκουγα όλα αυτά μου φαίνονταν όμορφα κι απλά. Όταν όμως προσπάθησα να το επιχειρήσω στο χαρτί, κατάλαβα πόσο φλύαρη και άσχετη είμαι. Γιατί μια ζωή αγωνίζομαι με τις λέξεις που γίνονται φράσεις και περιγράφουν εικόνες. Όσο και να προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου να αλλάξει τρόπο έκφρασης, στάθηκε αδύνατο. Ήταν για μένα σαν ιεροσυλία να αφήσω στην άκρη τις λέξεις. Όμως το σενάριο δεν παύει από το να είναι ένας άλλος συναρπαστικός τρόπος έκφρασης που για να τον καταφέρω θα χρειαστώ πολλές ξάγρυπνες προσπάθειες.

Ήταν απίθανα συναρπαστική η συνάντησή μου με τον Παντελή Βούλγαρη. Απλός και οικείος σαν ένας χτεσινός φίλος. Άκουγε με προσοχή κάθε μας λέξη, κάθε ιστορία που είχαμε να του πούμε. Γι αυτόν κάθε τι καινούργιο είναι πηγή έμπνευσης για το επόμενο βήμα. Μας μίλησε για τις ατέλειωτες περιπλανήσεις του που τον βοηθούν να βγάζει ανθρώπινες ιστορίες και να τις σκηνοθετεί με μαεστρία προβάλλοντας την βαθιά ανθρώπινη πλευρά τους. Και ήταν ιδιαίτερα συναρπαστικό να τον ακούμε να μας διηγείται πώς έχει συλλάβει τις διάφορες ιδέες από τα έργα του. Ιδιαίτερος σταθμός ήταν οι Νύφες. Η βραβευμένη δραματική του ηθογραφική ταινία παραγωγής 2004.

Η ταινία είμαι σίγουρη πως είναι σε όλους γνωστή, ωστόσο εγώ έχω την ανάγκη να γράψω λίγα λόγια προκειμένου να κάνω μια ολοκληρωμένη ανάρτηση. Το θέμα της ταινίας είναι το ταξίδι 700 γυναικών ελληνίδων, τουρκάλων και ρωσίδων από την Κωνσταντινούπολη προς Νέα Υόρκη όπου θα συναντούσαν τους άντρες που επρόκειτο να παντρευτούν. Η υπόθεση περιπλέκεται όταν μια από τις Νύφες ερωτεύεται ένα αμερικανό φωτογράφο που επιστρέφει στην πατρίδα, μα που δεν πρέπει γιατί είναι υποχρεωμένη να παντρευτεί αυτόν που προοριζόταν για την αδερφή της και δεν άντεξε τη ξενιτιά.

Η ταινία παρουσιάστηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη και απέσπασε 10 από τα Κρατικά βραβεία.

Ο Παντελής Βούλγαρης

Ο Παντελής Βούλγαρης είναι Έλληνας σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα, μετά τις σπουδές του στον κινηματογράφο εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτης σε πλήθος παραγωγών. Έχει διακριθεί και βραβευτεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Μερικά από τα έργα του είναι:

Ψυχή βαθιά (2009), Νύφες (2004), Όλα είναι δρόμος (1998), Ήσυχες μέρες Αυγούστου (1991), Η φανέλα με το 9 (1988),Πέτρινα χρόνια (1985), Κάρολος Κουν (1981), Ελευθέριος Βενιζέλος (1982) κ.ά.

Το σεμινάριο διοργάνωσε για δεύτερη συνεχή χρονιά η Ένωση σκηνοθετών Κύπρου με τη στήριξη του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και του Πολιτιστικού κέντρου Άρτος.

Χρονογράφημα Μέρα του Αγίου Βαλεντίνου

2011-02-14T08:45:00.000+02:00

Μαδούσαμε τη μαργαρίτα «μ’ αγαπάς πολύ, ολίγον, γλυκά, τρυφερά, μέχρι τρέλας, τίποτα»! Και νιώθαμε έτσι το γλυκό άγγιγμα του έρωτα, σε μια εποχή που στήναμε τσίλιες πίσω απ’ τις μπαλκονόπορτες! Που γράφαμε στίχους, με μια ανεξήγητη ανάγκη να κλάψουμε. Κι αν δεν μας άρεσε η απάντηση της μαργαρίτας παίρναμε άλλη, και φτου απ’ την αρχή. «Μ’ αγαπάς πολύ, ολίγον…» Έτσι ζούσαμε τoυς έρωτές μας!

Τώρα τα πράγματα είν’ αλλιώς. Ο έρωτας δεν είναι μια απλή υπόθεση καρδιάς! Είναι υπόθεση επαγγελματικής αποκατάστασης. Ερωτεύεστε εσείς, βγάζουμε τον επιούσιο εμείς. Στα παζάρια θα πουλήσουμε τις λαμέ καρδούλες μας, τα σοκολατάκια με τις κόκκινες κορδέλες «I love you», τα μπουλουκάκια με τη μικρή καρδούλα στο κέντρο να κτυπά ρυθμικά τικ τακ και πάλιν «I love you».

Οι επίδοξοι Δον Ζουάν θα πάνε από βραδύς στα ανθοπωλεία να δώσουν τις παραγγελιές τους. Διαλέγουν με σχολαστικότητα τα μπουκέτα με κόκκινα ή κίτρινα τριαντάφυλλα, στη μια διεύθυνση –του σπιτιού τους- η ανθοδέσμη θα πάει στολισμένη με μια καρδιά που αιμορραγεί, στην άλλη διεύθυνση –την κρυφή- με την παραγγελιά αφήνουν στον ανθοπώλη κι ένα μικροσκοπικό στριγκ ή ένα κόσμημα που θα στολίσει ανάλογα την ανθοδέσμη κι ένα σημείωμα «αύριο θα τα πούμε». Γιατί το βράδυ θα πάρουν τη σύζυγο στο εστιατόριο με valentine μενού αλά καρτ ή σε κάποιο ξενοδοχείο, σε πακέτο weekend διαμονή για έρωτες που επιβάλλει το καθήκον!

Το ξέρατε εσείς πως αυτά τα δωράκια πάνε ανώνυμα; Εγώ που είμαι της παλιάς σχολής μόλις χτες το έμαθα!

Οι προθήκες των καταστημάτων με τις τεράστιες παραφουσκωμένες καρδιές θέτουν τη δική μας σε συναγερμό. Γιατί τελικά ο Άγιος Βαλεντίνος δεν είναι ο άγιος του έρωτα αλλά της εξέγερσης, του πανικού και του στρες.

«Προφταίνω, δεν προφταίνω να βρω κάποιον να του αρέσω, να με κοιτάξει στα μάτια, μέχρι του Αγίου Βαλεντίνου, βοήθειά του;» Δεν έχει σημασία που στις 12 ή στις 13 δεν είμαι ερωτευμένη, αλλά ούτε αν στις 15 θα παραμείνω ερωτευμένη, γιατί το κρατούμενο είναι να είμαι στις 14, του Αγίου Βαλεντίνου για να νιώσω αυτή την απογείωση που κάποιος θα μου στείλει ανώνυμη γλάστρα με μια καρδούλα I love you».

Εγώ που είμαι της παλιάς σχολής νομίζω πως θα ΄ταν καλύτερα αυτή τη μέρα να μην γιορτάζαμε τον έρωτα αλλά την «αγάπη». Να ξυπνούσαμε πρωί στις 14 του Φλεβάρη και να λέγαμε καθοδόν για τη δουλειά μας σ’ όσους συναντάμε στο δρόμο μας «σας αγαπώ». Να κάναμε ένα μικρό πέρασμα απ’ το σπίτι των γονιών μας και να πούμε «σας αγαπώ», να τηλεφωνούσαμε στα παιδιά, στα εγγόνια στους φίλους μας και να ακουστούν σε μια μέρα χιλιάδες α γ α π ώ! Ίσως το Σύμπαν ακούγοντας την κραυγή μας άλλαζε την κακοριζικιά μας και να εξορκίζαμε τις κακίες και τα μίση. Ίσως πάλι και να ακούγομαι πολύ ρομαντική, δεν ξέρω. Σας είπα είμαι της παλιάς σχολής! Αλλά σίγουρα σας αγαπώ!

Ο Επισκέπτης του ονείρου

2010-11-27T03:48:00.000+02:00

Περιμένοντας τον «Επισκέπτη» (Εκδόσεις Ψυχογιός) της Ελένης Τσαμαδού, βυθίστηκα σε μουσικά ακούσματα απ’ τα βιντεάκια του utube που είχε αναρτημένα η Ελένη στο μπλοκ της . Μελωδίες από τα «νυχτερινά» του Chopin που τα εκτελούν διάφοροι πιανίστες και που παραπέμπουν σε μια από τις ηρωίδες της ιστορίας, με παρέσυραν σε μια νοσταλγία και μια ανάγκη επιστροφής στο παρελθόν να εκπληρώσω όνειρα κι επιθυμίες και να πω λόγια που κράτησα ανείπωτα στην πορεία του χρόνου… Κι όταν έφτασε ο Επισκέπτης στην Κύπρο, έτρεξα πρώτη στο βιβλιοπωλείο να τον πάρω στα χέρια μου, να βρω αυτό που με προϊδέασαν τα «νυχτερινά» του Chopin. Είναι απίστευτο πως μια μελωδία μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα, να πλάσει ένα χαρακτήρα ή να στήσει τη δομή ολάκερου έργου.

Αυτό που με γοητεύει στα βιβλία της Ελένης Τσαμαδού είναι η ευέλικτη γραφή της. Σε κάθε καινούργιο μυθιστόρημα μας παρουσιάζεται με ένα καινούργιο στιλ και μια τόλμη να πειραματίζεται, καταφέρνοντας έτσι να διατηρεί τη φρεσκάδα και να ερεθίζει την περιέργειά μας. Ο Επισκέπτης κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Η συγγραφέας κατάφερε με εκπληκτική μαεστρία να υφάνει τις πληροφορίες της από στόμα σε στόμα, από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, μπρος, πίσω, στήνοντας ένα καταπληκτικό σενάριο με παράνομους έρωτες, ανθρώπινα πάθη, συκοφαντίες σε μια εποχή περιχαρακωμένη στα μικρά προβλήματα του μεσοπολέμου. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, ένα δύσκολο εγχείρημα, δίνοντας στους ήρωες ευελιξία και αμεσότητα.

Έγραψε η Ελένη Τσαμαδού στο blog της:

«Ποιος από εμάς δεν έχει κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο; Κάποια έντονη επιθυμία που δεν πραγματοποιήθηκε, κάποια αγάπη που τελείωσε άδοξα, κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε; Ποιος μπορεί με το χέρι στην καρδιά να πει «Όχι, εγώ ποτέ δεν ζήτησα κάτι και δεν το απέκτησα, δεν έχασα κάποιον και δεν τον αναζήτησα». Όλοι κάτι ζητάμε. Όλοι κάτι ονειρευόμαστε, είτε το ομολογούμε είτε όχι, είτε είναι φανερό είτε κρυφό μυστικό θαμμένο στα βάθη της καρδιάς μας. Πόσο όμως αυτή η έλλειψη μπορεί να μας οδηγήσει σε αυταπάτες, σε χίμαιρες; Πόσο μπορεί ένα ανεκπλήρωτο όνειρο να μας κάνει να χάσουμε το νόημα της ζωής; Της ζωής και της ευτυχίας που περνάμε δίπλα της και δεν το συνειδητοποιούμε… Πόσο η προβολή των επιθυμιών μας, η ψευδαίσθηση της εκπλήρωσης του ονείρου μπορεί να μας δώσει ικανοποίηση;

Στη μικρή κοινωνία της Πάτρας του μεσοπολέμου, μιας εποχής που χαρακτηρίζεται από πολιτική αστάθεια και οικονομική κρίση, με πολλές ομοιότητες με τη σημερινή, εμφανίζεται ξαφνικά ένας άντρας, νέος και ωραίος, σαν τον αρχάγγελο που έχει το όνομά του, ο Μιχαήλ και ταράζει τη ζωή τριών γυναικών. Κάθε μια βλέπει στο πρόσωπό του ένα χαμένο όνειρο. Ποιος είναι όμως αυτός στ’ αλήθεια; Έχει κάποια σχέση με τη μυστηριώδη δολοφονία που συγκλονίζει τη μικρή κοινωνία της Πάτρας;»

Η Ελένη Τσαμαδού είναι μια μεστή παρουσία στη σύγχρονη Ελληνική πεζογραφία που υπόσχεται να δώσει πολλά ακόμα δείγματα γραφής. Ο Επισκέπτης του ονείρου με ταξίδεψε και με έκανε πράγματι να στρέψω νοσταλγικά τη σκέψη στο παρελθόν!

Η Ελένη Τσαμαδού σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και International Legal Studies στο American University, Washington College of Low. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας από το 1966 μέχρι το 2000, οπότε αποχώρησε με τον ανώτατο βαθμό ιεραρχίας. Ασχολήθηκε κυρίως με θέματα Διεθνών Συναλλαγών και ιδιωτικοποιήσεων. Τα έτη 2000-2004 εργάστηκε ως ειδική σύμβουλος σε νομικά θέματα των Υπουργών Ανάπτυξης και Οικονομίας και Οικονομικών. Είναι παντρεμένη και έχει δυο κόρες. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της: Οι Θεοί πέθαναν στη Ρώμη, το οποίο έχει μεταφραστεί στα γερμανικά, Η Εταίρα του μεγάλου Αλεξάνδρου, Ο χορός των μυστικών και Της ζωής και της αγάπης.

Η απαγωγή του Γκάπι

2010-10-14T13:16:00.000+03:00

Είναι απίστευτο πόση χαρά μου δίνει η έκδοση του καινούργιου μου μυθιστορήματος για νέους, από τις Εκδόσεις Άγκυρα. Ίσως αυτή η ιδιαίτερη αγάπη να προκείπτει από το γεγονός πως άργησε δύο χρόνια η διαδικασία της έκδοσης , είτε γιατί ανυπομονεί πολύ η εγγονή μου Νικόλ που διάβασε πρώτη το χειρόγραφο, το ενέκρινε και του έδωσε τον τίτλο «Η απαγωγή του Γκάπι». Το αφιερώνω σε όλα τα παιδιά που βιώνουν την κακοποίηση!

Η ιστορία ξετυλίγεται το 2030. Είναι μια εποχή όπου ο κόσμος βιώνει ήδη την υπερθέρμανση του πλανήτη με όλα τα επακόλουθα. Πλημμύρες, σεισμοί, ανομβρία μαστίζουν διάφορα μέρη της γης. Οι κλιματολογικές συνθήκες έχουν εντελώς αλλάξει, μαζί και ο τρόπος ζωής των ανθρώπων.

Μια ομάδα παιδιών της δευτέρας Γυμνασίου από διαφορετικές εθνικότητες, κάνουν κοπάνα απ’ το σχολείο και πάνε στα βουνά για μια περιβαλλοντική έρευνα. Εκεί εξαφανίζεται ο Γκάπι ένας συμμαθητής τους απ’ το Λίβανο. Κι έτσι τα παιδιά αρχίζουν ένα μυστικό αγώνα διάσωσής του. Μέσα από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές συλλέγουν πληροφορίες και εντοπίζουν την τοποθεσία που οι απαγωγείς έχουν κρυμμένο τον Γκάπι. Όμως είναι δύσκολο να δράσουν μονάχοι μέχρι το τέλος, γι αυτό ζητούν βοήθεια απ’ τα ρεμάλια, τους μαθητές της έκτης τάξης που το λέει η καρδιά τους. Τι θα συμβεί σ’ όλη αυτή την ηλεκτρονική επιχείρηση διάσωσης του φίλου τους; Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτή την απαγωγή και πώς αντιδρούν οι μεγάλοι μπρος στο θάρρος και την εφευρετικότητα των παιδιών;

Εύχομαι στους μικρούς μου φίλους να χαρούν και να βρουν ενδιαφέρον το ταξίδι μέσα στο χρόνο, να αξιολογήσουν τις διαφορές του τώρα και του μετά και ίσως εκτιμήσουν αυτό που έχουμε σήμερα.

Ο δρόμος του φεγγαριού

2010-09-14T20:53:00.000+03:00

Αθήνα, 14 Σεπτεμβρίου 2010

«Ο Δρόμος του Φεγγαριού» οδηγεί φέτος το φθινόπωρο στα… Public

Στις 23 Σεπτεμβρίου στο κατάστημα Public στη Λευκωσία και 24 Σεπτεμβρίου στο κατάστημα της Λεμεσού,

Το Public και το Studiο Amid παρουσιάζουν ζωντανά το best seller του Όμηρου Αβραμίδη «Ο Δρόμος του Φεγγαριού» που έγινε Audio Book με αφηγητή τον ίδιο το συγγραφέα. Το έργο επενδύθηκε με την πρωτότυπη μουσική του Μιχάλη Αβραμίδη.

Το ομότιτλο τραγούδι, σε στίχους Γιώργου Κορδέλλα, ερμηνεύει η Φωτεινή Δάρρα.

Στις παρουσιάσεις θα προβληθούν οπτικοποιημένα αποσπάσματα του audio, ενώ ο συγγραφέας Όμηρος Αβραμίδης και η ηθοποιός Γιάννα Λευκάτη θα διαβάσουν επιλεγμένα κομμάτια του βιβλίου με ζωντανή μουσική υπόκρουση τα πρωτότυπα θέματα του audio book.

Η Φωτεινή Δάρρα θα ερμηνεύσει, για πρώτη φορά ζωντανά, το τραγούδι που γράφτηκε ειδικά για τον Δρόμο του Φεγγαριού ενώ για το βιβλίο θα μιλήσει ο στιχουργός και σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας. Τις βραδιές θα συντονίσει η δημοσιογράφος και Concept maker της παραγωγής Νατάσα Μποζίνη και θα παίξουν οι μουσικοί Μιχάλης Αβραμίδης (μαντολίνο) και Μαρία Αβραμίδου (Τσέλο,Κιθάρα)

Το αγαπημένο μυθιστόρημα κυκλοφορεί σε διπλή κασετίνα με πολλά έξτρα και οι έξι ώρες αφήγησης είναι σε μορφή mp3, για την εύκολη μεταφορά τους σε όλα τα gadget. Το τραγούδι και τα extra είναι σε μορφή Audio, ενώ στο site του public (www.public.gr) υπάρχει Link το οποίο μπορεί κανείς να δει οπτικοποιημένα αποσπάσματα από το Audio Book και να διαβάσει σχετικές πληροφορίες.

Για ακροατές με προβλήματα όρασης υπάρχει ενταγμένο ηχητικό υλικό με περιγραφή των εικόνων και της έκδοσης, διαθέσιμο και στους επισκέπτες των καταστημάτων.

Όλα τα Public είναι προσβάσιμα και στις προγραμματισμένες παρουσιάσεις του ηχογραφημένου βιβλίου οι συντελεστές του έχουν φροντίσει να υπάρχει πρόσβαση, για πρώτη φορά και …σε όλες τις πληροφορίες.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η υπόθεση και η πραγματική ιστορία του βιβλίου:

Ο Όμηρος Αβραμίδης μέσα από την εξιστόρηση μιας δυνατής ερωτικής σχέσης, με ανατροπές και απρόοπτα, φωτίζει ανθρώπινα ιδανικά, ανασύρει μνήμες από την τραγωδία της Κύπρου το 1974 και προσεγγίζει τη μετανάστευση με έναν μοναδικό, τρυφερό και αληθινό τρόπο.

Ως αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων περιγράφει ιστορικές στιγμές παραπέμποντας σε φωτογραφίες, δημοσιευμένες στα διεθνή πρωτοσέλιδα της εποχής και η αφήγησή του πλαισιώνεται από τα πραγματικά ηχητικά ντοκουμέντα, όπως ό ίδιος τα άκουγε και τα μοιράζεται με τους ακροατές. Στα κεφάλαια του βιβλίου ΄΄κρύβονται΄΄ πολλά βιώματά του και στο έξτρα CD μιλά πρώτη φορά για αυτά και τις επιρροές που άσκησαν στα βιβλία του.

Έτσι στην ερωτική ιστορία των φανταστικών του ηρώων, που αγαπήθηκε από χιλιάδες αναγνώστες και οι πωλήσεις της έντυπης έκδοσης έχουν ξεπεράσει τα 120.000 αντίτυπα, έρχεται τώρα, να προστεθεί και η πραγματική ιστορία.

Οι συντελεστές:

Ένας στιχουργός και σκηνοθέτης πολύ γνωστών σήριαλ όπως «Αναστασία» «Βεντέτα» «Δούρειος Ίππος» «Τζιβαέρι» «Χορεύοντας στη σιωπή» και άλλων, ο Γιώργος Κορδέλλας έγραψε του στίχους στο ομότιτλο τραγούδι του Audio Book και ήταν ο σταθερός σύμβουλος στον σχεδιασμό από την αρχή μέχρι την ολοκλήρωσή του.

Ο γιος του συγγραφέα και μουσικοσυνθέτης Μιχάλης Αβραμίδης έχει γράψει μουσική για πολλά θεατρικά έργα μεταξύ των οποίων Μάκβεθ, Νεφέλες, Μικρός Πρίγκιπας, Τα μάγια της Πεταλούδας, Αγαμέμνονας αλλά και για Ντοκιμαντέρ του Υπουργείου Πολιτισμού με θέμα τη ζωή και το έργο σημαντικών δημιουργών όπως Μ. Λουντέμης, Η. Βενέζης, Μ.Καραγάτσης, Κ. Παξινού, Κ. Κουν, Κυβέλη, και πολλών άλλων.

Ο ηθοποιός, καθηγητής υποκριτικής, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεατρικού οργανισμού «Περίακτοι» και σκηνοθέτης πολλών θεατρικών παραστάσεων, Σπύρος Κολιαβασίλης είναι ο αφηγητής όλων των πληροφοριών της έκδοσης.

Η δημοσιογράφος, σεναριογράφος και Concept maker Νατάσα Μποζίνη σχεδίασε το σενάριο, δημιούργησε ένα μικρό ηχητικό ντοκιμαντέρ στα κεφάλαια με τα ιστορικά γεγονότα, ενέταξε, στο audio book, τον ειδικό σχεδιασμό, για την μετάδοση των πληροφοριών σε ΑΜΕΑ, ως μια συμβολική κίνηση ενίσχυσης της ΄΄πλατφόρμας΄΄« Σχεδιάζοντας για όλους» και δάνεισε τη φωνή της στην ηρωίδα του βιβλίου.

Η Φωτεινή Δάρρα που έχει συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν με τον Γιώργο Κορδέλλα ήρθε να ΄΄σφραγίσει΄΄ αυτήν τη… λογοτεχνική παραγωγή δίνοντας μελωδική φωνή στη Χρύσα, στη γυναίκα που έπλασε ο συγγραφέας και την οδήγησε, με το μύθο του, να βιώσει έναν απόλυτο και ιδανικό έρωτα.

Η πρωταγωνίστρια αυτού το βιβλίου, στην ηχογραφημένη έκδοση απέκτησε μιλιά και με την παγκόσμια γλώσσα της μουσικής μια νέα έκφραση…

Ο δρόμος προς την Ιθάκη

2010-08-21T08:55:00.000+03:00

Σαν σήμερα, πριν από 41 χρόνια έφυγα για να μεταναστεύσω στην Αφρική. Ήταν Αύγουστος του 1969. Σαν ψέμα μου φαίνεται. Και η ιστορία τόσο απίστευτη, σαν να ανήκει σε κάποιον ξένο, όχι σ’ εμένα. Ήμουν είκοσι χρονών, παντρεμένη μόνο ένα μήνα τον άντρα που γνώριζα ελάχιστα. Άφησα πίσω την οικογένεια μου για χάρη του για να αρχίσουμε μαζί μια νέα ζωή σε μια άγνωστη χώρα μακρινή. Μαζί μου κουβαλούσα μονάχα μια βαλίτσα όνειρα και τον αυθορμητισμό της νιότης. Εγκατέλειψα μια πολύ υποσχόμενη καριέρα στη δημοσιογραφία (εκείνη την εποχή ήταν εύκολο να αναδειχθείς) που σήμερα θα έκοβα φλέβες για να τη ξαναβρώ. Κι όμως τα άφησα όλα πίσω μου κι άκουσα τους κτύπους της καρδιάς μου.

Σήμερα κάθομαι κι αναλογίζομαι τις μέρες εκείνες, ξεθάβω μνήμες και προσπαθώ να αναλύσω αισθήματα και σκέψεις να βρω αν αυτό που τόλμησα τότε ήταν αποτέλεσμα μιας δυνατής επιθυμίας για περιπέτεια, ένα πείσμα πως μπορούσα να κάνω κάτι τόσο ακραίο ή αν ήταν μια απόδραση από δειλία για κάτι στο οποίο δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω; Αναρωτιέμαι αν σήμερα με όλα όσα ξέρω και με την ωριμότητα που διαθέτω θα μπορούσα να κάνω το ίδιο πράγμα. Οι απαντήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι τόσο μπερδεμένες και δυσανάλογες που ανατρέπουν όλη τη σημερινή ζωή μου.

Μόνο που σκέφτομαι πως πήρα αυτή την απόφαση πέντε χρόνια μετά που φύγαμε κατατρεγμένοι από το Ζαΐρ με τους γονείς μου, κυνηγημένοι από τους επαναστάτες του Λουμούμπα, όταν σκέφτομαι πως σε εκείνη την επανάσταση σφαγιάστηκαν τρία μέλη της οικογένειας μου (δυο παιδιά 9 και 11 χρονών με τον πατέρα τους) μπερδεύομαι ακόμα πιο πολύ.

Κι όμως εκείνες τις μέρες ηχούσαν στα αυτιά μου σαν μαγευτικό τραγούδι των Σειρήνων τα ντραμς των ιθαγενών που χόρευαν στο δάσος, ο ψίθυρος του δάσους όταν πέφτει το δείλι και το ηλιοβασίλεμα που αντιφεγγίζει στην πολύχρωμη φύση. Όλες τις μυρωδιές και τα χρώματα που κουβαλούσα μέσα μου από παιδί και τα φύλαγα για να τα κατακτήσω σε μια άλλη ηλικία που θα μπορούσα να τα επεξεργαστώ και να τα καταλάβω.

Ίσως σήμερα η πράξη μου να φαίνεται επιπόλαια και ακραία. Όμως αν δεν την έπαιρνα δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος που είμαι σήμερα. Δεν θα είχα την ευκαιρία να έρθω τόσο κοντά με ανθρώπους τόσων διαφορετικών εθνικοτήτων που μου έδωσαν εμπειρίες και γνώσεις. Η Αφρική είναι ένα σπουδαίο σχολείο γιατί διδάσκει τη ζωή.

Έτσι λοιπόν σήμερα 41 χρόνια μετά δε νιώθω απογοητευμένη με τις επιπόλαιες αποφάσεις που πήρα στα νιάτα μου και είμαι σίγουρη πια πως αν χρειαστεί να αποφασίσω για τη ζωή μου ξανά θα ξανακάνω το ίδιο λάθος. Θα βάλω πανιά για τη χώρα που άφησε τόσες μεστές αναμνήσεις στη ζωή μου!

Διακοπές στη Ζάκυνθο και μια έκθεση βιβλίου

2010-08-03T19:12:00.000+03:00

Δεν πίστευα πως οι φετεινές μου διακοπές θα συνδιάζονταν με μια έκθεση βιβλίου. Κι όμως έγινε!

Οι διακοπές όσο τις προγραμματίζεις, όσο ψάχνεις να βρεις πού θα πας, τι θα δεις, έχουν μια γλυκιά αναμονή που ομορφαίνουν τις στιγμές σου. Όσο τις ζεις και υλοποιείς το πρόγραμμα παίρνεις μια ανεξάντλητη χαρά… Κι όσο κοντεύουν να τελειώσουν όλη η γλύκα και η χαρά γίνεται γεύση γλυκόπικρη, γιατί οι διακοπές ποτέ δεν φτάνουν και γίνονται απ’ το πρώτο κιόλας λεπτό του γυρισμού μια ανάμνηση για να την κουβαλάς μέχρι την επόμενη απόδραση… Πήγαμε, είδαμε, ευφρανθήκαμε, κι επιστρέψαμε στο ίδιο μαγκανοπήγαδο μέσα σ’ ένα καύσωνα που δεν έχω ξαναζήσει. Η Κύπρος εδώ και λίγες μέρες είναι καμίνι, έφτασε στους 46 βαθμούς, και σύμφωνα με το δελτίο ειδήσεων η Κυριακή που μας πέρασε ήταν η πιο καφτή του αιώνα. Μέσα σ' αυτό τον καύσωνα κάθομαι σ’ ένα δωμάτιο με το σύστημα κλιματισμού στο φουλ κι αναπολώ τα κρύα καταγάλανα νερά του κόλπου του Λαγανά στη Ζάκυνθο να με δροσίσουν.

Είχα από παλιά το αποθεμένο να επισκεφτώ τη Ζάκυνθο. Ήταν σαν μια επιθυμία που την φυλάς για κάποιο ανεξήγητο λόγο «για αργότερα»... Τα παιδιά μας ήταν αυτά που μας έκαναν την ωραία έκπληξη. Δώρο για την 41η γαμήλια μας επέτειο ένα ταξίδι στη Ζάκυνθο. Φύγαμε στις 19 Ιουλίου, την προηγούμενη της επετείου κι επιστρέψαμε στις 26. Αυτές οι εκπλήξεις έχουν διπλή σημασία όταν προέρχονται απ’ τα παιδιά μας!! Να ΄ναι πάντα καλά.

Δρόμο για τις γαλάζιες σπιλιές

Στις γαλάζιες σπηλιές με το κεφάλι του Ποσιδώνα χαραγμένο στο βράχο

Πιο πολύ χρειαζόμουν αυτές τις διακοπές για πνευματική ξεκούραση. Ονειρευόμουν να κάθομαι με τις ώρες να βυθίζω το βλέμμα στην απέραντη θάλασσα και ν' αγνατεύω το πέλαγος. Αυτό συνήθως με ξεκουράζει και μου δίνει ενέργεια. Το μπάνιο στον κόλπο του Λαγανά ήταν απίθανο, δεν σου έκανε καρδιά να βγεις απ’ τα δροσερά νερά του. Αυτό βέβαια δεν μας εμπόδισε να απολαύσουμε το πανέμορφο πράσινο νησί του Ιονίου. Κάναμε εκδρομές, επισκεφτήκαμε τις πλατιές αμμώδεις παραλίες, τις γαλάζιες σπηλιές. Κάναμε και μια εξερεύνηση στις ορεινές περιοχές, με πρώτο σταθμό το χωριό Μαχαιράδο όπου επισκεφτήκαμε την καμένη εκκλησία της Αγίας Μαύρας, προχωρήσαμε στα βόρεια της Ζακύνθου και είδαμε παραδοσιακά χωριά μέχρι το μοναστήρι της Αναφωνήτριας. Σ' ένα ωραίο εστιατόριο φάγαμε παραδοσιακά φαγητά και δεν μπορώ να μη σας πω πως ακόμα θυμάμαι με νοσταλγία το σταρένιο ψωμί και το κουνέλι ριγανάτο. Στην πόλη, Στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου επισκεφτήκαμε το μουσείο του Δ. Σολωμού και Α. Κάλβου. Όλα αυτά βέβαια δεν μας εμπόδισαν να αφεθούμε στους εύθυμους ρυθμούς της Ζακυνθινής ζωής σε παραδοσιακές ταβερνούλες. Στην ταβέρνα Αρέκια απολαύσαμε Ζακυνθινιές καντάδες με το φεγγάρι ολόγιομο να αντιφεγγίζει απάνω στην καταγάλανη θάλασσα.

Οι κανταδόροι στην ταβέρνα Αρέκια

Στο κέντρο Αρέκια

Μια πολύ ωραία έκπληξη ήταν η έκθεση βιβλίου που στήθηκε στην Πλατεία Σολωμού στις 25 Ιουλίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Αυγούστου. Αυτή την έκθεση διοργανώνουν εδώ και πέντε χρόνια τα βιβλιοπωλεία Πλαίσιο και Θεωρία. Ο Αλιβίζος Πλέσσας (Πλαίσιο) και η Αγγελική Φαραού (Θεωρία) με δική τους πρωτοβουλία απεφάσισαν να στήσουν αυτή την έκθεση στην Πλατεία Σολωμού όπου μαζεύεται τα καλοκαίρια πολλής κόσμος, μια πολύ καλή ευκαιρία να φέρουν τον κόσμο σε επαφή με πολλά βιβλία.

Μαζί με τις Αγγελική Φαραού και την Τασία Πλέσσα

Σ’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση ήμουν παρούσα. Ήταν τόσο ξαφνικό και δεν έγινε καμιά παρουσίαση αλλά υπέγραψα πολλά βιβλία. Μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω δύο πολύ ευγενικές κυρίες την Τασία Πλέσσα και την Αγγελική Φαραού που με δέχθηκαν με αγάπη. Η πιο μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ήταν όταν το κρουαζιερόπλοιο της Salamis Tours έκανε ένα σταθμό και οι επιβάτες σταμάτησαν για λίγες ώρες να σεργιανίσουν στην πλατεία Σολωμού. Όταν διαπίστωσαν πως εκεί βρισκόταν μια κύπρια συγγραφέας με πλησίασαν πολύ εγκάρδια κι αγόρασαν βιβλίο ζητώντας μου να τους υπογράψω. Αυτή ομολογώ πως ήταν μια πολύ ωραία στιγμή και θα τη θυμάμαι πάντα με πολλή συγκίνηση! Αυτή η αλληλεγγύη που νιώθουμε εμείς οι κύπριοι μεταξύ μας όταν βρισκόμαστε μακριά από την πατρίδα είναι πραγματικά αξιοσημείωτη.

Φωτογραφίες από την έκθεση βιβλίου. Αναμνηστικές φωτογραφίες με μερικούς από τους κύπριους που η παρουσία τους ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Δυστυχώς δεν κράτησα ονόματα και λυπάμαι πολύ γι αυτό.

Μια παρουσίαση του audio book "Ο δρόμος του φεγγαριού" του Όμηρου Αβραμίδη

2010-07-10T16:02:00.000+03:00

Όταν ο αγαπημένος μου φίλος Όμηρος Αβραμίδης μου χάρισε το πρώτο του audio-book με τη γνωστή σεμνόητητα που τον διακρίνει, μόνο απ' τη χαρά των ματιών του μπόρεσα να διακρίνω την περηφάνια που έκρυβε η ψυχή του. "Τη μουσική την έγραψε ο Μιχάλης, αυτός είχε όλη την ευθύνη" είπε συγκινημένος και τότε ήξερα πως η χαρά της επανέκδοσης του βιβλίου του ερχόταν σε δεύτερη μοίρα!

Είμαι σίγουρη πως όλοι θα γνωρίζετε ήδη αρκετά για τα audio-book αλλά πριν σας μιλήσω για το audio "Ο δρόμος του φεγγαριού" νιώθω την ανάγκη να πω δυο πράγματα για αυτή την καινούργια πραγματικότητα του βιβλίου.

Τα "ακουστικά βιβλία" (audio-books), αναγνώσεις βιβλίων σε cd είναι η νέα πραγματικότητα στο 'διάβασμα" και είναι ήδη πολύ διαδεδομένα στη Γερμανία και ΗΠΑ. Αν και η παρουσία των audio books στο εκδοτικό γίγνεσθαι έχει τις ρίζες της στο μακρινό παρελθόν. Και συγκεκριμένα στο 1933, όταν ο ανθρωπολόγος J.P. Harrington αποφάσισε να ταξιδέψει στη Βόρεια Αμερική και να καταγράψει σε μικρά δισκάκια αλουμινίου τις προφορικές παραδοσιακές ιστορίες των ιθαγενών Αμερικανών. Από τότε, τα ακουστικά βιβλία απέκτησαν δικαιωματικά μια θέση σε κασέτες, βινίλια και cds.

Αποτέλεσαν μια δεύτερη λύση -μετά το σύστημα Braille- για άτομα με ειδικές ανάγκες αλλά και πολύτιμη διασκέδαση ή τρόπο εκμάθησης για όλους. Τα βιβλία αυτά λοιπόν βιώνουν στις μέρες μας μια νέα άνθηση. Αποτελούν την ολοκαίνουργια διαδικτυακή τάση για όλες τις ηλικίες και τα βαλάντια. Χάρη στα mp3 και τα διάφορα ipod της Apple, ο καθένας μπορεί ανά πάσα στιγμή να... αφουγκραστεί το αγαπημένο του διήγημα, ποιήμα, αλλά -εσχάτως- και περιοδικό.

Ο Όμηρος Αβραμίδης τόλμησε να ακολουθήσει το ρεύμα της εποχής κάνοντας το πρώτο του audio-book με το βιλίο του "Ο δρόμος του φεγγαριού". Για το συγγραφέα η χαρά αυτής της προσπάθειας έχει βαθύτερα αίτια γιατί έγινε με τη συνεργασία του γιού του Μιχάλη Αβραμίδη ο οποίος έγραψε τη μουσική και της κόρης του Μαρίας Αβραμίδου που έπαιξε κιθάρα.

Ο δρόμος του φεγγαριού είναι το δεύτερο από τα έντεκα μυθιστορήματα του κύπριου συγγραφέα και οι πωλήσεις του έχουν ξεπεράσει τις 110.000 αντίτυπα. Το μυθιστόρημα κυκλοφορεί σε ειδική κασετίνα με δύο cd. Στο πρώτο ο συγγραφέας απαγγέλει το μυθιστόρημά του, ενώ το δεύτερο περιλαμβάνει το τραγούδι που γράφτηκε ειδικά για το βιβλίο και μια συνομιλία με την εκδότρια και φίλη του τη Λουίζα Ζαούση των εκδόσεων Ωκεανίδα. Τους στίχους του τραγουδιού έγραψε ο σκηνοθέτης και στιχουργός Γιώργος Κορδέλλας, τη μουσική ο Μιχάλης Αβραμίδης και ερμηνεύει η Φωτεινή Δάρρα. Στο τραγούδι έχουν ενταχθεί και αποσπάσματα απ' το βιβλίο και τα διαβάζει η δημοσιογράφος Νατάσα Μποζίνη.

Ο Όμηρος Αβαμίδης όταν έγραψε το Δρόμο του φεγγαριού είχε νωπά στο μυαλό του τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του κατά την τουρκική εισβολή του ΄74.

Γράφει σχετικά η δημοσιογράφος Νατάσα Μποζίνη: "Με πολλή αγωνία παραθέτουμε στην κρίση σας το πρώτο μας ηχογραφημένο βιβλίο. Οι φανταστικοί ήρωες του έργου δρουν και επηρεάζονται από τα πραγματικά γεγονότα που έζησε ο ίδιος ο συγγραφέας και που τον καθιστούν ιδανικό αφηγητή της ιστορίας. Κατά τη μεταφορά του βιβλίου σε ακουστική μορφή, επιθυμώντας να "φωτίσουμε" και τα ρεαλιστικά στοιχεία πίσω από την μυθοπλασία χρησιμοποήσαμε αποσπάσματα από ιστορικά ντοκουμέντα της εισβολής όπως τα άκουγε ο συγγραφέας, τα "βίωνει" ο ήρωάς του και οι δύο τους, τα μοιράζονται με τον ακροατή. Η ηχητική και μουσική επένδυση σχεδιάστηκε με στόχο να τονίσει τις εσωτερικές καταστάσεις των χαρακτήρων. Έχοντας την πεποίθηση ότι το σύνολο του κοινού πρέπει να έχει πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες μιας παραγωγής, εντάξαμε με ανάγμωση, όλα τα κείμενα της έκδοσης και δημιουργήσαμε μια πρόσθετη ηχητική περιγραφή του οπτικού υλικού, για ακροατές με προβλήματα όρασης".

Μια σύντομη παρουσίαση των συντελεστών του audio book Ο δρόμος του φεγγαριού:

Όμηρος Αβραμίδης. Γεννήθηκε στην Κύπρο, σπούδασε ελληνική και γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εφαρμοσμένη γλωσσολογία στη Σορβόνη και εργάστηκε ως καθηγητής στην κυπριακή μέση εκπαίδευση. Το 1975 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων, ως διευθυντής σύνταξης σε εκδροτικές εταιρείες και ως αντιπρόσωπος ξένων εκδοτικών οίκων στην Ελλάδα. Έγραψε: Η κίτρινη σημαία, Ο δρόμος του φεγγαριού, Με τα μάτια της ψυχής, Ακριβή κληρονομιά, Άκου το τραγούδι της βροχής, Γιατί Αλλάχ, Η αγάπη είναι το μυτικό, Σαν ανοιξιάτικη μπόρα, Ο δρόμςο της καρδιάς, Το τρίτο πρόσωπο. Όλα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

Μιχάλης Αβραμίδης. Γεννήθηκε στην Κύπρο, σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και μουσική θεάτρου και κινηματογράφου στο Ωδείο Φίλλιπος Νάκας. Από το 2003 γράφει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ντοκιμαντέρ.

Γιώργος Κορδέλλας. Γεννήθηκε στην Κοζάνη. Εργάζεται επαγγελματικά από το 1981 στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει σκηνοθετήσει πολλές και γνωστές τηλεοπτικές σειρές, τηλεταινίες, ντοκιμαντέρ και μουσικές εκπομπές. Σαν στιχουργός συνεργάστηκε με τους συνθέτες Δημήτρη Παπαδημητρίου, Νότη Μαυρουδή, Νίκο Μαμαγκάκη, Κωστή Ζευγαδέλλη κ.ά.

Νατάσα Μποζίνη. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, είναι δημοδιογράφος και σεναριογράφος. Έχει δουλέψει στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Εργάστηκε στον τομέα της ενημέρωσης, παρουσίασης και σχεδιασμού τηλεοπτικών εκπομπών στο Star Channel, το Alter, την ΕΤ1 την ΝΕΤ. Τα τελευταία χρόνια σχεδιάζει οπτικοακουστικές παραγωγές, σύμφωνα με τις εξελίξεις στα Νέα Μέσα και ασχολείται με την έρευνα και το σενάριο σε ντοκιμαντέρ.

Οι στίχοι του τραγουδιού που γράφτηκε ειδικά για το audio-book Ο δρόμος του φεγγαριού.

Έρημος ο τόπος ο καημός, στέρνα χωρίς νερό

δάκρυ βουβό και όνειρο υγρό στο μαξιλάρι

δος μου μια λέξη θαλασσιά να ΄χω για φυλαχτό

μίκρυν' η ώρα κι έγειρε στη δύση το φεγγάρι

Θα θυμάμαι πάντα τα βουκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου,

το θλιμμένο βλέμμα σου, που ακόμη και τώρα με κοιτάζει

με μια κρυφή ελπίδα να σιγοκαίει στο βάθος του,

πως θα τα ξεχάσω όλα και θα ρθχτώ ξανά στην αγκαλιά σου...

Σ' άλλον δεν έχω εμπιστευθεί, ούτε τ' ομολογώ

τ' αποσπερίτη μήνυσα να σε γλυκοξυπνάει

όταν πλαγιάζω εσύ ξυπνάς, άστρο αυγερινό

κι όταν ξυπνάω μόνη μου, άλλη σε αγαπάει.

Όταν βραδυάζει, εκεί που πάω, το φεγγάρι

θα ΄ρχεται προς εσένα κι εγώ κάθε βράδυ

θα τ' ακολουθώ, θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού

και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Όταν βραδιάζει, εκεί που πάω, το φεγγάρι θα ΄ρχεται προς εσένα κι εγώ κάθε βράδυ θα τ' ακολουθώ, θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου". Αυτές τις σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, τις κάλυψε η σειρήνα του Κουήν Μαίρη που σφύριξε για τελευταία φορά. Τα νερά κάτω από το υπερωκεάνιο άρχισαν να κογλάζουν, ενώ πάνω από τις κουπαστές εκατοντάδες κορμιά έγερναν προς την προκυμαία, κι εκατοντάδες χέρια υψώνονταν στον αέρα και ταλαντεύονταν δεξιά κι αριστερά σ' έναν αποχαιρετισμό που έβγαινε από τα βάθυ της ψυχής. η Χρύσα στάθηκε πολλή ώρα στην πρύμνη του καραβιού κοιτάζοντας τ λιμάνι που ξεμάκραινε, το λιμάνι όπου είχε αφήσει την καρδιά της, για να πάρει το δρόμο της μετανάστευσης.

Οι πρώτες παρουσιάσεις του "Κρατήσου απ' τα όνειρά σου"

2010-06-29T18:14:00.000+03:00

΄Τώρα που οι συνεχόμενες παρουσιάσεις του"Κρατήσου απ' τα όνειρά σου" έκαναν την πρώτη τους πορεία κι αφού άφησα ένα μικρό περιθώριο ανάμεσα για να ξαναβρώ τις δυνάμεις μου -ομολογώ πως θαυμάζω πολύ τη φίλη Λένα Μαντά για τις αντοχές της - κάθισα να σας πω γι αυτά που ένιωσα, γι αυτά που είδα κι αυτά που με έκαναν να ριγήσω από συγκίνηση. Πρώτα ας δούμε μέσα απ' τις φωτογραφίες την περιδιάβαση του Κρατήσου απ' τα όνειρά σου.

Η κόρη μου Ρέα Παπαδοπούλου, η εγγονή μου Νικόλ Χαραλάμπους & η φίλη Μοίρα Ιωαννίδου

Αντώνης Παπαδόπουλος, Όμηρος & Νίτσα Αβραμίδη

Οι αδερφές μου Δώρα Ανδρέου & Μαρίνα Κρασιά και η φίλη Γιαννούλα Φωκά

Δώρα & Παναγιώτης Ανδρέου, Κίτσιος Χατζήκυριάκος, Νίκη Λοϊζου

Ο συγγραφέας Όμηρος Αβραμίδης, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Φώτος Φωτιάδης που διάβασε αποσπάσματα, εγώ και ο εκδότης Δημήτρης Μπαλαούρας

Ο Παντελής Κούρος, Αντώνης Παπαδόπουλος, Φούλα Κυπριανίδου, Αντρεστίνος & Καίτη Παπαδοπούλου, Νέστωρας & Γιούλα Κακογιάννη, Νίτσα Αβραμίδου, Κυπρούλα Μιλτιάδους

Ο ρευματολόγος Τζιόσεφ Ιωσήφ που με βοήθησε σε κάποιες λεπτομέρειες για να καταγράψω την ασθένεια του Λύκου

Ο Μάκης Αντωνόπουλος διάβασε αποσπάσματα στην Πάφο

Ο εκδότης Δημήτρης Μπαλαούρας σ' ένα χαιρετισμό, την παρουσίαση έκανε ο συγγραφέας Όμηρος Αβραμίδης και αποσπάσματα διάβασε η Μαρία Χριστοδούλου

Και μια απ' τις σπάνιες φορές που εμφανίστηκε και ο άντρας μου ο Αντώνης Παπαδόπουλος

Αναγνωστικό κοινό και φίλοι μου έδωσαν μεγάλη χαρά με την παρουσία τους

Με την ξαδέρφη μου Φανή Ηλιάδου

Ο Όμηρος & Νίτσα Αβραμίδου (δύο άκρα) και η ηθοποιός Μαρία Χριστοδούλου με τη μητέρα της

Και οι τρεις παρουσιάσεις έγιναν στα βιβλιοπωλεία ΠΑΡΓΑ και θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους αγαπημένους φίλους Δημήτρη, Γιάννα και Κωνσταντίνο Μπαλαούρα που μαζί με τα κορίτσια τους εργάστηκαν πολύ για να φέρουν εις πέρας τις εκδηλώσεις σε Λάρνακα, Λευκωσία και Πάφο. Το στήσιμο της κάθε εκδήλωσης ξεχωριστά, πάντα με τάξη και υπευθυνότητα κι ένα εγκάρδιο χαμόγελο από όλους σαν δείγμα της φιλόξενης αγκαλιάς τους. Τους ευχαριστώ πολύ και δεν είναι η πρώτη φορά που με έκαναν να νιώσω πώς ανήκω στη μεγάλη οικογένεια Μπαλαούρα.

Τη μεγαλύτερη συγκίνηση μου έδωσαν οι αγαπημένοι μου φίλοι Όμηρος και Νίτσα Αβραμίδη που άφησαν την ήρεμη ζωή τους στην Αθήνα και ήρθαν ειδικά στην Κύπρο για να παρουσιάσουν το "Κρατήσου απ' τα όνειρά σου" και στις τρεις πόλεις. Ήταν μαζί μου απ' την πρώτη στιγμή αυτής της ιστορίας. Με έφεραν σε επαφή με την καινούργια μου εκδότρια της Ωκεανίδας την κα Ζαούση και τους ευχαριστώ θερμά γι αυτό. Ήταν πολύ όμορφα να έχω πλάι μου τον αγαπημένο συγγραφέα τόσο μεγάλου αναγνωστικού κοινού να εκθειάζει με ειλικρινή αγάπη το βιβλίο μου. Ο Όμηρος και η Νίτσα Αβραμίδη είναι μια αστείρευτη πηγή ζεστασιάς και φιλίας.

Η εκδήλωση στη Λευκωσία ήταν η μεγαλύτερη έκφραση αγάπης που ένιωσα ποτέ. Ήταν μια αίθουσα πλημμυρισμένη από αγαπημένους φίλους και πιστούς αναγνώστες που σταθερά περιμένουν με λαχτάρα την έκδοση κάθε καινούργιου μου βιβλίου. Κάθε άνοιγμα της πόρτας ήταν μια αγκαλιά, ένας ζεστός λόγος κι από μέρους μου μια υπόσχεση για τη συνέχεια. Γιατί χωρίς τη δική σας ζεστή ματιά να με αγκαλιάζει πώς θα βρω κουράγιο να συνεχίσω αυτό το ταξίδι του εσσώτερου εαυτού;

Ο τίτλος του βιβλίου προέκυψε μέσα από την ιστορία του μυθιστορήματος. Γιατί κάποιες συμφορές έρχονται στη ζωή τόσο αναπάντεχα που μπορεί να ανατρέψουν μέσα σε μια μέρα όλα όσα έχουμε κτίχει μια ολάκερη ζωή. Μια οικονομική κατρακύλα, μια αρρώστια, μια προδοσία... και τότε χάνουμε τη γη κάτω απ' τα πόδια μας. Αν εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή καταφέρουμε να κρατηθούμε απ' τα όνειρά μας τότε πιστεύω πως θα ξαναβρούμε τις ισορροπίες μας. Η ηρωίδα μου η Αφροδίτη κατάφερε να κρατηθεί απ' τα όνειρά της και βρήκε τη χαμένη της ευτυχία. Αυτό εύχομαι στον καθ' ένα από εσάς.

Το ερέθισμα για την υπόθεση μου την έδωσε ο πανικός και ο φόβος μιας νεαρής γυναίκας μόλις διαγνώστηκε με την ασθένεια του Λύκου. Ήταν τόσος ο τρόμος και η ανασφάλειά στο βλέμμα της για το άνγωστο και το τρομακτικό που θα ακολουθούσε που αποφάσισα εκείνη ακριβώς τη στιγμή πως στο ήδη αρχινημένο μου μυθιστόρημα η ηρωίδα μου έπρεπε να αρρωστήσει με Λύκο για να δώσω μηνύματα αισιοδοξίας και δύναμης και να σας πω πώς όποια ασθένεια κι αν κουβαλάμε δεν είναι το τέλος του κόσμου. Φτάνει να την αντιμετωπίσουμε με δύναμη και να αποβάλουμε το φόβο. Ήθελα με το βιβλίο αυτό να κάνω γνωστή την ασθένεια του Λύκου. Γιατί παρ' όλο που 5 εκατομμύρια σ' όλο τον πλανήτη υποφέρουν από την ασθένεια αυτή ένα 80% έχει πλήρη άγνοια. Καλό διάβασμα!

Το κρατήσου από τα όνειρά σου, μας ταξιδεύει

2010-06-16T17:10:00.000+03:00

Αγαπημένοι μας φίλοι ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω το "Κρατήσου από τα όνειρά σου". Αν και πιστεύω πως οι περισσότεροι το έχετε ήδη διαβάσει αλλά είμαι σίγουρη πως θα έχετε πολλά να με ρωτήσετε και να ανοίξουμε μια συζήτηση. Γιατί κρύβονται πολλά πίσω από αυτό το μυθιστόρημα που λέει αλήθειες και που δύσκολα αγγίζει κανείς. Ίσως να ΄ναι αυτές οι αλήθειες που σας έκαναν να το αγαπήσετε τόσο. Αυτό άλλωστε ήταν και το εγχείρημά μου όταν το έγραφα. Ήθελα να δώσω το παράδειγμα πως δεν πρέπει να διστάζουμε να συζητάμε γι αυτά που μας φοβίζουν και μας πονούν.

Σας περιμένω λοιπόν στα βιβλιοπωλεία ΠΑΡΓΑ στις 23 Ιουνίου στη Λάρνακα, στις 24 στη Λευκωσία και στις 25 στην Πάφο. Θα χαρώ πολύ να σας δω αν έχετε χρόνο!

Το τελευταίο τσιγάρο

2010-06-12T05:02:00.000+03:00

Μετά από ένα χρόνο είχα τη χαρά να συναντήσω και πάλι τη Λένα Μαντά και αυτή τη φορά όχι σε κάποιο φιλικό τσάι σαν και την προηγούμενη που μας είχε προσκαλέσει στο σπίτι της η αγαπημένη Ελένη Τσαμαδού. Αυτή τη φορά ο λόγος της συνάντσή μας ήταν για να παρουσιάσω το Τελευταίο τσιγάρο στο βιβλιοπωλείο Πάργα στη Λάρνακα.

Ο Δημήτρης Μπαλαούρας των εκδόσεων Πάργα έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Έχει διαμορφώσει τους χώρους των βιβλιοπωλείων του σε Λευκωσία, Λάρνακα και Πάφο ιδανικούς χώρους για παρουσιάσεις βιβλίων που μπορούν να φιλοξενήσουν πάρα πολλή κόσμο. Και τη Λένα όπως και πολλές άλλες γνωστές πεζογράφους που ήρθαν αυτές τις μέρες από Αθήνα το αναγνωστικό κοινό της Κύπρου τις δέχθηκε με πολλή αγάπη.

Θα μεταφέρω το κείμενο της παρουσίασής μου όπως ακριβώς έγινε στις 8 Ιουνίου στη Λάρνακα.

   Η καταξιωμένη πεζογράφος Λένα Μαντά είναι σε όλους γνωστή κι αγαπητή τόσο για τα συναρπαστικά βιβλία που μας χαρίζει, όσο και από τη στενή επαφή που φροντίζει να κρατά με το ανααγνωστικό της κοινό. Επισκέπτεται συχνά την Κύπρο και μας κρατά ενήμερους για όλες τις νέες εκδόσεις. Έχει ένα επικοινωνιακό χάρισμα και ίσως να μην είναι άσχετο με την Πολίτικη καταγωγή της γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε είναι άνθρωποι ανοιχτόκαρδοι και εκδηλωτικοί. Αυτό το χάρισμα το διακρίνουμε και στην επαγγελματική της εξέλιξη. Σπούδασε νηπιαγωγός αλλά δεν ασχολήθηκε με το επάγγελμα για να αναζητήσει κάτι πιο δημιουργικό. Έστησε ένα δικό της θίασο για κουκλοθέατρο με έργα δικής της συγγραφής. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε τοπικές εφημερίδες και για δύο χρόνια διετέλεσε διευθύντρια προγράμματος ραδιοφωνικού σταθμού των βορείων προαστίων. Φέτος ανακηρύχθηκε συγγραφέας της χρονιάς 2009 από το περιοδικό Life & Style.
   Την πρωτογνώρισα μέσα από το βιβλίο της "Βαλς με δώδεκα θεούς" και ομολογώ πως μου έκανε εντύπωση η φρεσκάδα της ιστορίας και της γραφής της. Μετά τη συάντησα σε μια παρουσίαση του βιβλίου της "Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι". Έκτοτε παρακολουθώ κάθε καινούργια της έκδοση. Το έργο της Λένας ξεδιπλώνεται σαν βεντάλια και μας παρασέρνει κάθε φορά σ' ένα απαρόβλεπτο ταξίδι. Ταξίδεψα με τη "Θεανώ τη Λύκαινα της Πόλης", στην "Άλλη πλευρά του νομίσματος". στο ΄"Ερωτας σαν βροχή" και τώρα το "Τελευταίο τσιγάρο". Ένα τελευταίο τσιγάρο για να συντροφέψει τη μοναξιά, τη θλίψη και την απόγνωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο για να σώσει το μυαλό απ' τη συμφορά. Μέσ σε αναρίθμητα άδεια πακέτα γράφτηκε το μυθιστόρημα, ένα έργο ώριμο και βαθύ, με το περιτύλιγμα του μύθου αλλά και αλήθειες, που μέσα του εύκολα αναγνωρίζεις ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Ένα ανάγνωσμα με προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας που μέσα του αναδεικνύονται οι ανθρώπινες σχέσεις φιλία, προδοσία, εγωισμοί, πάθη, παράνομοι έρωτες, σκηνές βίαιες και σκληρές και που όλα πλέκονται αρμονικά σε μια πολύ στέρεα και ενδιαφέρουσα ιστορία.
   Το μυθιστόρημα αρχίζει με μια γαμήλια τελετή όπου η Εύα και ο Μιχάλης ενώνουν τη ζωή τους με τα δεσμά του γάμου. Ο Μιχάλης λατρεύει τη γυναίκα που παντρεύτηκε. Η Εύα αγαπάει μονάχα τον εαυτό της. Στη συνείδησή της η μικροαστική ζωή του Μιχάλη δεν ταιριάζει με τη δική της που θέλει να δείχνει πως ανήκει σε ανώτερη κοινωνική τάξη. Ένα πλάσμα χωρίς βάθος ή ιδανικά που παραπαίει στην επιφάνεια και το περιτύλιγμα - όπως συχνά θα την κατηγορήσει η πιστή φίλη του Μιχάλη η Μαρκέλλα. Διαπραγματεύεται την εγκυμοσύνη της προκειμένουν να διατηρήσει το καλογυμνασμένο της σώμα. Η Μαρκέλλα θα κάνει την παρέμβασή της όπως κάθε φορά που αντιλαμβάνεται πως κάτι πάει στραβά στη ζωή του φίλους της. Με επιχειρήματα πείθει την Εύα να μην διακόψει την εγκυμοσύνη. Έτσι χωρίς καλά καλά η Εύα να συνειδητοποιήσει τη σημασία της μητρότητας, φέρνει στον κόσμο τη Μάρθα.
   Ο Μιχάλης μέσα από μια μέτρια επιχείρηση προσπαθεί να ικανοποιεί τις μεγαλεπήβολες ανάγκες της υπερφίαλης γυναίκας του η οποία τον υποκινεί να καταπιαστεί με κάτι μεγάλύτερο που να είναι στα μέτρα της. Έτσι ο Μιχάλης πλέκεται στα δίκτυα του Μάρκου που δε φημιζόταν για τις έντιμες πράξεις του, και πριν καλά καλά το καταλάβει οδηγείται στην καταστροφή. Η Εύα μένει αδιάφορη κι αδρανής στην κατρακύλα που θα ακολουθήσει. Ενοχλείτε από την νέα κατάσταση πραγμάτων και αναζητά καινούργια ενδιαφέροντα για να περνά καλά. Οι μόνοι άνθρωποι που παραστέκονται στο Μιχάλη είναι η Μαρκέλλα, ο Στέφανος, ο Τζιόρτζης και ο Σίμος.
   Η Εύα μ' ένα εγωκεντρισμό αποποιείται τις ευθύνες της σαν σύζυγος και μητέρα για να ικανοποιεί τα πάθη και τις σεξουαλικές της ορέξεις. Η Μάρθα χωρίς μητρική αγάπη και στοργή γίνεται έρμαιο των καταστάσεων και οδηγείται στην νευρική ανορεξία. Κι εδώ ακριβώς είναι που ο αναγνώστης θα σταθεί περισσότερο. Γίνεται κοινωνός της μοντέρνας αυτής αρρώστιας που στις μέρες μας παίρνει απρόβλεπτες διαστάσεις. Μέσα από την πορεία της Μάρθας ο αναγνώστης θα πάρει μια γεύση της ασθένειας που αιτία που την προκαλεί δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψυχολογική αστάθεια, έλλειψη αγάπης και προσοχής. Η Μάρθα μεγαλωμένη κοντά σε μια μάνα που διαρκώς ήταν απούσα, διψούσε από μητρική αγκαλιά και μιας λέξης που τόσο άσπλαχνα στερήθηκε από την ίδια της τη μητέρα. Τη λέξη "σ' αγαπώ".
Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο σ' αυτό το μυθιστόρημα είναι το θέμα της μεγάλης φιλίας που στην εποχή μας ακούγεται τόσο εξιδανικευμένο και δυσεύρετο.
     Το μυθιστόρημα κυλάει σε γλώσσα απλή και ρέουσα χωρίς λεκτικούς ακροβατισμούς, αλλά δοσμένο με τρόπο που να συμβάλλει στην αληθοφάνεια. Δεν έχει κανενός είδους διδακτισμό. Όμως έντεχνα μέσα από τους χαρακτήρες, τα γεγονότα, τα επεισόδια δίνει μαθήματα ζωής.
Εύχομαι στη Λένα Μαντά δημιουργική συνέχεια και αντοχές για να μας χαρίσει πολλά ακόμα συναρπαστικά βιβλία.

Βόλτα με το φεγγάρι

2010-05-21T10:13:00.000+03:00

Βόλατα με το φεγγάρι είναι ο τίτλος ενός παραμυθιού που έγραψα το 2007 για ένα διαγωνισμό που προκήρυξε το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών της Κύπρου στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού έτους για τη διαφορετικότητα και κατά των διακρίσεων. Όταν με πληροφόρησαν πως πήρε το Α΄βραβείο ποτέ δε φαντάστηκα την πορεία που θα ακολουθούσε και πόση χαρά κι αγάπη θα εισέπραττα από τα παιδιά.

Κυκλοφόρησε σε 70.000 αντίτυπα και το χαρίσαμε στις τρεις τελευταίες τάξεις όλων των Δημοτικών Σχολείων και της πρώτης και δευτέρας των Γυμνασίων. Τα παιδιά το χρησιμοποίησαν για μελέτες, συζητήσεις και τέσσερα σχολεία στα τρία χρόνια της κυκλοφορίας του το διασκεύασαν σε θεατρικό και το ανέβασαν σε σχολικές παραστάσεις. Βέβαια στην όλη επιτυχία του βιβλίου συνέβαλε και η πολύ παραστατική εικονογράφιση της Αλεξάνδρας Χριστοδούλου Χαραλάμπους.

Και εκεί που πίστευα πως το μικρό εικονογραφημένο βιβλιάκι των τριάντα τεσσάρων σελίδων είχε ημερομηνία λήξης πήρα την περασμένη βδομάδα μια ακόμα πρόσκληση από το Περιφερειακό Γυμνάσιο Πέρα Χωρίου και Νήσου. ΄Με καλούσαν και πάλιν σε μια παράσταση του Βόλτα με το φεγγάρι. Μόνο που αυτή τη φορά η διασκευή έγινε ανάλογα με τις ανάγκες του σχολείου στο οποίο φοιτούν πολλοί μαθητές από τη Ρουμανία. Έτσι η Χατίτζια η ηρωίδα της ιστορίας αντί να είναι ένα κορίτσι της Αφρικής κατάλειξε να είναι μια τσιγγάνα της Ρουμανίας που ήρθε στην Κύπρο με τους γονείς της να εργαστεί. Οι μικροί πρωταγωνιστές έδωσαν τη ψυχή τους γι αυτή την παράσταση, με έκαναν να ανατριχιάσω γιατί κατόρθωσαν να αποδώσουν τη ευαισθησία που έδωσα εγώ στη μικρή Χατίτζια.

Κουβεντιάζοντας με τα παιδιά διαπίστωσα πως αυτό που τα έκανε να το αγαπήσουν είναι η αμεσότητα και οι αλήθειες που διατυπώνονταν μέσα από την ιστορία. Μέσα από το παραμύθι μπόρεσαν να πάρουν μια ξεκάθαρη εικόνα του μετανάστη που έρχεται σε μια ξένη χώρα ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή και ξαφνικά διαπιστώνει πως βρίσκεται στο περιθώριο και στη φτώχια. Τα παιδιά μπόρεσαν να διαπιστώσουν την απελπισία και τον πόνο που άθελά τους μπορεί να προκαλέσουν σ' ένα παιδί διαφορετικού χρώματος και κουλτούρας απομονώνοντάς το απλά και μόνο γιατί διαφέρει από τα ίδια. Τους δόθηκε η ευκαιρία να μάθουν πως ο κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκείας ή καταγωγής έχει αξιοπρέπεια, ιδανικά, όνειρα και απαιτήσεις από τη ζωή.

Η Χατίτζια ζούσε με την οικογένεια της μια πλούσια ζωή σ' ένα μεγάλο σπίτι στο Κογκό και ο πατέρας της ήταν καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας. Εκδιώχθηκε από το δικτατορικό καθεστώς της χώρας του για τις φιλελεύθερες του ιδέες. Αυτό έδωσε στα παιδιά να καταλάβουν πως κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα από την εικόνα που εκπέμπει προς τα έξω κρύβει μέσα του αξίες και ιδανικά.

Είμαι πολύ υπερήφανη που μέσα από το παραμύθι μου τα παιδιά μπόρεσαν να καταλάβουν όλα αυτά τα μηνύματα κι έχω μέσα μου μια κρυφή ελπίδα πως αυτή η γενιά θα βγάλει ανθρώπους χωρίς προκαταλήψεις και θα βλέπουν με επιείκεια και αποδοχή τους ανθρώπους που είναι ανάμεσά μας και είναι διαφορετικοί. Γιατί όπως λέω και στο παραμύθι "η διαφορετικότητα δίνει άρωμα και ομορφιά στη ζωή"!

Η νοσταλγία του Μάη

2010-05-09T20:52:00.000+03:00

Αυτή η Κυριακή δεν ήταν σαν τις άλλες. Είχε κάτι λειψό, κάτι άδειο που άφηκε κενά στην καρδιά μου. Οι ανθισμένες τριανταφυλλιές στον κήπο μου με πήραν από το χέρι και με γύρισαν νοσταλγικά πίσω. Εννιά του Μάη. Γιορτή της Μάνας. Η δική μου μανούλα εδώ και κάμποσους Μάηδες δε γιορτάζει πια. Δε βρίσκεται πουθενά για να δέχεται επισκέψεις και λουλούδια... Γι αυτό αυτή η Κυριακή ήταν γεμάτη γλυκιά νοσταλγία... Το άρωμα της τριανταφυλλιάς οδήγησε τη σκέψη μου εκεί έξω στην αυλή του σπιτιού της. Καλοκαιράκι, καθόταν κάτω απ' τις ανθισμένες λεμονιές και τις ροδιές κι έμμπλεκε με τα χεράκια της σκεπάσματα και δαντέλες, όλο ψιλοδουλειά, με ροζέτες και κόμπους περίτεχνους. Έφτιαχνε τα σκεπάσματα το ένα μετά το άλλο, με μια βιασύνη μη και δεν προλάβει... για τα εγγόνια της! Γύρω της μοσχοβόλαγαν η αρπαρόριζα, τα φουντωτά βασιλικά και τα κρίνα. Μέσα απ' την κουζίνα της ξεγλιστρούσαν μυρωδιές απ' τα γλυκά της εποχής που σιγοψήνονταν. Μήλο, κιτρόμηλο, κεράσι. Κι άμα κάποια φορά αργούσαμε να φανούμε απ' το στενό της, τηλεφωνούσε "έφτιαξα ζεστό ψωμί κι ελιόπιτα, ελάτε να πάρετε" μη φανεί πως ζητάει την παρουσία μας, μην ακουστεί σαν παράπονο η μοναξιά της...

Η ζωή δεν της χαμογέλασε πολύ. Κι όμως είχε κουράγιο και δύναμη. Κι εμείς απάνω στη δική της δύναμη κτίσαμε πύργους. Τώρα στις δύσκολες στιγμές μου, ψάχνω το βελούδο της ματιάς της να κρατηθώ, να βρω εκείνη την πύλη που οδηγούσε πάντα στην ελπίδα, στην αισιοδοξία και στη σιγουριά.

Σήμερα 9 του Μάη σε νοστάλγισα μητέρα, γύρεψα λίγο απ' το κουράγιο και την αισιοδοξία σου και δεν ήξερα πού να σε αναζητήσω. Δεν ήξερα αν έπρεπε ν' ατενίσω τον ουρανό για να σε ψάξω ή μέσα στα παρτέρια της αυλής σου. Γι αυτό άφησα ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα απ' τον κήπο μου στον τάφο σου να σε ευωδιάσουν, παρ' όλο που είμαι σίγουρη πως εκεί δεν βρίσκεται πια τίποτα δικό σου. Δεν ξέρω αν το κουράγιο που μάζεψα ατενίζοντας τη ματιά σου θα μου είναι αρκετό για να μαζέψω τα κομμάτια, να σταθώ στο ύψος της δικής σου καρτερικότητας και του μεγαλείου! Χρόνια πολλά μάνα!

Να γίνει δικό μου πάλι απ' την αρχή!

2010-05-01T18:43:00.000+03:00

Χτες, ύστερα από αρκετές μέρες αγωνίας πήρα επιτέλους στα χέρια μου το τελευταίο μου βιβλίο "Κρατήσου απ' τα όνειρά σου". Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που συνειδητοποιείς τις απόστασεις. Έπαιξαν βέβαια το ρόλο τους και οι απεργίες που μπλόκαραν τη διέλευσή του... Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Αθήνα από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα στις 20 Απριλίου, ταξίδεψε μέχρι τη Θεσσαλονίκη -μόλις που πρόλαβε να στηθεί στα ράφια της έκθεσης, κι αυτό μου έδωσε εξαιρετική χαρά, κι εγώ μόλις το πήρα στα χέρια μου! Δεν πρόλαβα καλά καλά να εξοικιωθώ με τη μυρωδιά του, με το σχήμα και τα χρώματά του και κτύπησε το τηλέφωνο. Μια δημοσιογράφος ραδιοφωνικού σταθμού της Αθήνας ζητούσε συνέντευξη. Εγώ τα έχασα. Ήταν βέβαια εξαιρετική η τιμή που μου γινόταν όμως μου ήταν κομμάτι δύσκολο...

"Ξέρετε, το βιβλίο μου είναι ακόμη άγνωστο, μόλις τώρα το πήρα στα χέρια μου, χρειάζομαι να εξοικιωθώ λίγο μαζί του, να το κάνω δικό μου, αλλιώς είναι να γεμίζεις αράδες στον υπολογιστή. Η εικόνα του υπολογιστή είναι κάτι αόριστο, σαν ψευδαίσθηση. Το βιβλίο είναι ζωντανό, έχει ψυχή, προσωπικότητα, είναι μια προέκταση του εαυτού σου που χρειάζεσαι κάποιες στιγμές να γίνει δικό σου πάλι απ' την αρχή..."

"Σας καταλαβαίνω, θα ξαναπάρω στις 3.00" είπε η κοπέλα κι έκλεισε το τηλέφωνο για να ξαναπάρει στις 3.00μ.μ. για τη σενέντευξη!

Κρατήσου απ' τα όνειρά σου

2010-04-21T12:05:00.000+03:00

Αγαπημένοι φίλοι, από τη μέρα που σας ανακοίωσα πως βγαίνει το καινούργιο μου βιβλίο πολλοί από σας με ρωτάτε με τηλεφωνήματα, με e-mail, ή μέσα από το μπλοκ και με ρωτάτε πότε θα είναι έτοιμο. Αδημονείτε να το διαβάσετε. Αυτή η αγάπη και το ενδιαφέρον σας με συγκινεί και με γεμίζει χαρά κι αναμονή να ακούσω τα σχόλιά σας.

Λοιπόν οι Εκδόσεις Ωκεανίδα μου ανακοίνωσαν τηλεφωνικώς πως το βιβλίο βγήκε εχτές! Εγώ δεν το έχω δει ακόμη γιατί περιμένω να μου το στείλουν. Όμως και μόνο που ξέρω ότι βγήκε και ότι μερικοί από εσάς θα το έχετε στα χέρια σας πριν από εμένα με γεμίζει χαρά, γιατί το βιβλίο απ' τη στιγμή που εκδίδεται δεν ανήκει αποκλειστικά στο συγγραφέα αλλά σε όλους εσάς τους αναγνώστες που απευθύνεται.

Ένας άλλος λόγος της χαράς μου είναι γιατί αυτό το βιβλίο γεννήθηκε τη σωστή ώρα. Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου και στις 23 έχω γενέθλια. Την ίδια μέρα με την παγκόσμια γιορτή του βιβλίου. Δεν είναι αυτό υπέροχο;

Εύχομαι να το διαβάσετε και να το βρείτε άξιο των προσδοκιών σας. Καλή ανάγνωση!

O τελευταίος Αδερφός

2010-04-18T17:17:00.000+03:00

Μόλις τέλειωσα το βιβλίο της Νατάσας Αππανά "Ο τελευταίος αδερφός". Κρατάω ακόμα τη γλυκιά γεύση απ' τις τελευταίες εικόνες, τις τελευταίες φράσεις... Ομολογώ πως είχε χρόνια να πέσει ένα τέτοιο βιβλίο στα χέρια μου που να το διαβάζεις και να κρατάς την ανάσα, να προσπαθείς να διασφαλίσεις τις λέξεις σαν κάτι εύθραυστο και τρυφερό που σου χαϊδεύει τη ψυχή! Κρατάω ακόμα τη τρυφερή αγάπη των δύο παιδιών που μέσα από μια τραυματική φιλία αναλώνουν τον πόνο με τόση απλότητα χωρίς μελοδραματισμούς όπως κατορθώνει να τον αποδώσει με εξαιρετικό τρόπο η συγγραφέας σαν δείγμα γραφής.

Δε με παραξευνεύει που το βιβλίο αυτό έχει πάρει Βραβείο Μυθιστορήματος της γαλλικής FNAC, βραβείο Αναγνωστών της εφημερίδας L' Express και βραβείο Culture et Bibliotheque Pour Tous.

Η ιστορία ξετυλίγεται στο νησί του Μαυρικίου όταν ο Ρατζ μέσα στα άγονα και μοναχικά γηρατειά ανακαλεί μνήμες απ' τη ζωή του. Τότε που ήταν ένα εννιάχρονο αγόρι και μέσα σε άθλιες συνθήκες γνώρισε το Δαβίδ, ένα συνομήλικό του αγόρι διαφορετικού χρώματος και θρησκείας και που η φιλία τους σημάδεψε αναπανόρθωτα τη ζωή του.

Το 1940 ένα πλοίο φτάνει στο νησί Μαυρίκιος, βρετανική αποικία εκείνη την εποχή, μεταφέροντας 1500 εκτοπισθέντες Εβραίους, από την Ευρώπη. Μαζί τους και ο μικρός Δαβίδ ορφανός από πατέρα και μητέρα. Κανείς δεν γνώριζε γι αυτούς τους κατατρεγμένους που αντί για καταφύγιο οι αρχές τους είχαν κλείσει στη φυλακή.

Μέχρι την ηλικία των οχτώ χρονών ο Ρατζ ζούσε στο Βόρειο μέρος του νησιού στο χωριό Μαπού με τους γονείς και τα δυο του αδέρφια. Ήταν ένα φτωχό χωριό στην άκρη ενός τεράστιου κάμπου που φύτρωναν μπαμπού και ζαχαροκάλαμα. Οι άνθρωποι ζούσαν μέσα σε καλύβες φτιαγμένες από οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια των ανθρώπων μπαμπού, ψάθες, ξερή κοπριά αγελάδας. Οι άντρες δούλευαν στο εργοστάσιο ζαχαροποιίας που ήταν ψηλά στο λόφο και οι γυναίκες δούλευαν στα σπίτια των "αφεντικών". Τις δουλειές του σπιτιού αναλάμβαναν τα παιδιά. Η ζωή ήταν δύσκολη και γινόταν ακόμα δυσκολότερη αφού είχαν να αντιμετωπίσουν ένα βάναυσο και άγριο πατέρα. Το χωριό εννιά μήνες το χρόνο ήταν σκεπασμένο από μια παχιά κόκκινη σκόνη που εισχωρούσε σε κάθε πόρο του κορμιού τους. Παρ' όλα αυτά οι άνθρωποι προσεύχονταν να μη βρέξει γιατί οι καταιγίδες ήταν τόσο ορμητικές που δεν άφηναν τίποτα όρθιο. Μια ροή κόκκινης λάσπης πλημμύριζε τον καταυλισμό που κουβαλούσε ψόφιους αρουραίους και άλλα τρωκτικά που ήταν εγκλωβισμένα στους καλαμιώνες. Σε μια τέτοια καταιγίδα χάθηκαν ο Ανίλ και ο Βινόντ τα δυο αδέρφια του Ρατζ. Απ' εκείνη τη μέρα η μάνα του ήθελε να φύγει από εκείνο το καταραμένο μέρος που της πήρε τους δυο της γιούς. Όμως η οδηνηρή ανάμνηση του χαμού τους δε θα εγκαταλείψει ποτέ την τρυφερή καρδιά του Ρατζ.

Ο Ρατζ και οι γονείς του μετακομίζουν στο κεντρικό μέρος του νησιού στο Μπω Μπασέν κοντά στη μεγάλη μυστηριώδη φυλακή όπου ο πατέρας του εργάζεται σαν δεσμοφύλακας. Μόνο που αντί για "επικίνδυνους, δραπέτες, εγκληματίες και κακούς" όπως υποστηρίζει ο βίαιος πατέρας, ο Ρατζ βλέπει να περιφέρονται στον περίβολο άνθρωποι ισχνοί σαν "λευκές σκιές". Μα πιο πολύ την προσοχή του τραβά ένα ισχνό αγόρι με ξανθές μπούκλες που περπατάει λίγο λοξά. Οι ματιές τους συναντώνται στα κρυφά και επεκτείνονται έξω απ' το φράκτη και μετατρέπονται σε μια φιλία που το διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο σμίγει και γίνεται μια σχέση βαθιάς αγάπης. Ο Δαβίδ γίνεται ο τελευταίος αδερφός του Ρατζ.

Όταν όλα πια θα έχουν τελειώσει, ο Δαβίδ εμφανίζεται στο όνειρό του ηλικιωμένου πλέον Ρατζ κι αυτό θα του δώσει την αφορμή να βυθιστεί στην παιδική του ηλικία που άφησε ένα τραύμα που με τίποτα δεν μπορεί να επουλωθεί.

Αποσπάσματα:

"Και ήταν το σημάδι που περίμεναν τα δέντρα, τα σύννεφα και ο κόσμος γύρω μας. Σηκώθηκε άνεμος, διέσχισε το δάσος απ' άκρη σ' άκρη, όλα ρίγησαν και, γύρω μας, το δάσος τραγούδησε ένα μακρόσυρτο και ωραίο μοιρολόι. Χαμηλά, ξεφτισμένα και μαύρα σύννεφα σαν μοχθηρά φαντάσματα πέρασαν γρήγορα από πάνω μας, ενώ τα σύννεφα που ήταν κολλημένα στο θόλο του ουρανού πύκνωναν απειλητικά, όλο και περισσότερο. Οι κορυφές των δέντρων χόρευαν κόντρα στη χορογραφία των νεφών, ένα σμήνος πουλιά πέταξαν ξέφρενα κρώζοντας και, από πίσω μας, ξαφνικά ξεπρόβαλλε μια αστραπή και, όπως μου είχε μάθει να κάνω ο Ανίλ, μέτρησα για να ξέρω σε ποια απόσταση βρισκόταν ο κεραυνός. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα... Η γη σείστηκε και, σαν χτύπημα που δέχτηκε στο κεφάλι, δεν μπορώ να πω γιατί μου συνέβη αυτό, σε μια στιγμή πήγα νοητά πίσω το χρόνο και άρχισα να ουρλιάζω. Βινόντ Ανίλ, Βινόντ Ανίλ!"

"Στο νοσοκομείο της φυλακής άκουγα τα ίδια μοιρολόγια στα γίντις και μου φαινόταν πως έβγαιναν μέσα από την καρδιά. Τα άκουγα την ίδια ώρα, τότε που τα πάντα είναι σκοτεινά και βασιλεύουνε τ' αστέρια, τότε που οι Εβραίοι έμεναν μόνοι και δεν μπορούσαν παρά να κοιτάξουν τη ζωή τους κατάματα και να πιαστούν από το παρελθόν τους. Κάποιος άρχιζε το τραγούδι και οι υπόλοιποι τον συνόδευαν, ποτέ πολύ δυνατά, ποτέ κραυγάζοντας, ποτέ για να φωνάξουν το οτιδήποτε, ήταν απλώς ένα μουρμουρητό μέσα από τα χείλη, ένα χάδι στη γλώσσα, ένα λιτό τραγούδι που άγγιζε απαλά το λαιμό και, εκτός από αυτό, εκτός από τη μουσική που κυμάτιζε στη φυλακή και στους βρόμικους και ελεεινούς τοίχους, τίποτα δεν σάλευε, και ήταν σαν μυστικό που το μοιράζονταν και που τους ένωνε, από νότα σε νότα, από ρεφρέν σε ρεφρέν. Μου είχε κάνει εντύπωση πως ακόμη και οι πιο ασθενικοί τραγουδούσαν χωμένοι στο κρεβάτι τους αλλά, στο κάτω κάτω, ίσως να ήταν κυρίως εκείνοι που το είχαν περισσότερο ανάγκη".

Η αδύναμη φωνή του Δαβίδ υψωνόταν κατά μήκος του καμφορόδεντρου, οι γίντις λέξεις πλημμύριζαν την τροπική φύση, το εβραϊκό του τραγούδι τύλιγε κι εμένα, τον μικρό Ρατζ. Η φωνή του ήταν τόσο γαλήνια, οι λέξεις διαδέχονταν η μια την άλλη με φυσικό τρόπο, και αυτή η προσευχή εισχωρούσε μέσα μου για να βρει την καρδιά μου, και με ένωνε με τον κόσμο γύρω μου, λες και μέχρι τότε του ήμουν ξένος. Εκείνος ο θρήνος έμοιαζε να οξύνει την ομορφιά της φύσης, και θα τολμούσα να ισχυριστώ πως, στις αναμνήσεις αυτές, ζώντας αυτά τα τρομερά και βάρβαρα γεγονότα, είχα την εντύπωση πως εκείνος ο θρήνος φανέρωνε με λόγια την ομορφιά της ζωής. Έστω κι αν δεν καταλάβαινα λέξη, τα μάτια μου βούρκωναν και, πιο πολύ από όλα, πιο πολύ κι από τις μέρες που περάσαμε μαζί, πιο πολύ κι από την ίδια την απόδρασή μας, εκείνη η στιγμή θα κρατάει για πάντα σφιχτό το δεσμό που μας ένωσε".

Η Νατάσα Αππανά γεννήθηκε το 1973 στον Μαυρίκιο. Ζει στο Παρίσι και εργάζεται για μια μη κυβερνητική οργάνωση. Έχει εκδώσει στον Gallimard άλλα τρία μυθιστορήματα:

Les Rochers de Poudre d' Or (2003 βραβείο FRO)

Blue Bay Palace (2004, μέγα Λογοτεχνικόβραβείο des Oceans Indien et Pacifque)

La Noce d' Anna (2005, Βραβείο Grand Public du Salon du Livre).

Ένα βιβλίο γεννιέται, μια καινούργια συνεργασία αρχίζει!

2010-02-23T08:15:00.001+02:00

Σήμερα έχω τη χαρά να σας ανακοινώσω πως πολύ σύντομα θα κυκλοφορήσει το καινούργιο μου βιβλίο από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα και δεν σας κρύβω πως αυτό με κάνει να νιώθω εξαιρετικά καλά και αισιόδοξα. Παρ' όλο που για μένα ο χώρος είναι καινούργιος, νιώθω πολύ άνετα γιατί οι άνθρωποι που συνάντησα είναι φιλόξενοι και με έκαναν να νιώσω από την αρχή σαν δικό τους άνθρωπο. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για ένα συγγραφέα να νιώθει πως χωράει στο χώρο με τον οποίο συνεργάζεται. Ο τίτλος του βιβλίου είναι "Κρατήσου απ' τα όνειρά σου" και το περιμένω κάπου στα μέσα Μαρτίου.

Κάθε φορά που τελειώνω ένα μυθιστόρημα συνειδητοποιώ πως δεν γράφτηκε τυχαία. Πίσω από την κεντρική ιδέα υπάρχει πάντα ένας σκοπός. Συνήθως αυτό δεν το αντιλαμβάνομαι στο ξεκίνημα παρά μονάχα σαν φτάσω στο τέλος. Στα τρία πρώτα μου μυθιστορήματα μέσα από τους ήρωες ξετυλίχθηκαν όλα όσα έζησα, όσα αγάπησα και για όσα πόνεσα στα χρόνια που έζησα στην Αφρικανική Ήπειρο. Κατέγραψα τον τρόπο ζωής ενός λαού και τον αγώνα του μέσα από πραξικοπήματα και κοινωνικές αθλιότητες για επιβίωση. Στην πορεία όμως διαπίστωσα πως όλο αυτό έγινε από μια δική μου εσωτερική ανάγκη να μην αφήσω να ξεχαστούν οι αναμνήσεις μου...

Ακολούθησε "Το άλλο μου μισό". Αρχική μου ιδέα ήταν να γράψω μια σύγχρονη κοινωνική ιστορία. Μα γράφοντας για τον τόπο μου η ιστορία με συνεπήρε και από μόνη της με καθοδηγούσε σε μια ψυχοκοινωνική ανάλυση. Σκιαγράφησα την κοινωνία της Κύπρου μετά την τουρκική εισβολή κι αυτό έγινε από δική μου ανάγκη για να καταλάβω τη νοοτροπία των ανθρώπων της πατρίδας μου που δεν γνώριζα.

Το καινούργιο μυθιστόρημα "Κρατήσου απ' τα όνειρά σου" δεν σας κρύβω πως για αλλού ξεκίνησα κι αλλού κατάληξα. Τα πλήκτρα του υπολογιστή έχουν μια παράξενη μαγεία να σε συνεπαίρνουν και να σε ταξιδεύουν σε τόπους και καταστάσεις που ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε βγάλουν. Αυτό είναι καλό για το συγγραφέα γιατί ζει κι αυτός στιγμές απρόσμενες γεμάτες εκπλήξεις όπως και ο αναγνώστης.

Λίγα λόγια για την υπόθεση.

Λένε πως η απόσταση της ευτυχίας από τη δυστυχία είναι μονάχα μια σπίθα φωτός. Μια διάφανη κλωστή που διαχωρίζει τη μια ένια από την άλλη... Ένα βήμα μπρος ή ένα πίσω. Και δεν χρειάζεται παρά μονάχα ένα σταβοπάτημα για να ανατρέψει το ένα τ' άλλο. Η Αφροδίτη δοσμένη βαθιά στο μεγάλο της έρωτα για τον Ίκαρο βίωνε την απέραντη ευτυχία σαν κάτι αιώνιο κι άφθαρτο. Δεν υποπτεύθηκε ούτε στιγμή πως ένα ολίσθημα θα ήταν αρκετό να κατεδαφίσει το οικοδόμημα αυτής της ευτυχίας και να την παρασύρει σ' ένα καταστροφικό τυφώνα που θα σαρώσει τα πάντα στη ζωή της. Πλούτη, αγάπη, γαλήνη κι ένα παιδί θα χαθούν αφήνοντάς την στη μοναξιά με μια άνγωστη αρρώστια που θα αλλάξει ριζικά τη ζωή της. Παρ' όλα αυτά μια δύναμη μέσα της τη βοηθά να αντισταθεί και να κρατηθεί απ' το όνειρό της να γίνει μια διάσημη φωτογράφος. Μέσα στην πίκρα και τις αναζητήσεις της ένα κρυμμένο από χρόνια μυστικό θα αλλάξει και πάλι τη ζωή της. Όμως αυτή τη φορά πρέπει να επιλέξει σωστά. Γιατί υπάρχουν πολλά μονοπάτια που οδηγούν στην ευτυχία!

Τελειώνοντας το βιβλίο και πάλι συνειδητοποιώ πως πίσω απ' την ιστορία στο μυαλό μου κυριαρχούσε η επιθυμία να προβάλω την ασθένεια του Ερυθηματώδη Λύκου. Στις 22 χώρες της Ευρώπης υπάρχουν σήμερα 35.000 ασθενείς με Λύκο. Μα πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν για την ασθένεια αυτή!

Εύχομαι το βιβλίο αυτό να φτάσει στα χέρια σας και να σας χαρίσει στιγμές χαλάρωσης και στοχασμού για θέματα απλά, καθημερινά που τόσο εύκολα μας αγγίζουν!

ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ

2010-01-26T11:28:00.004+02:00

Απολογούμαι για άλλη μια φορά που έκανα και πάλι μήνες να δώσω σημεία ζωής. Πολλοί από σας στείλατε μηνύματα "πού χάθηκες; Τι απόγινες;". Λοιπόν όπως σας ξαναείπα δεν είμαι άνθρωπος που μπορεί να δίνεται σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα. Αυτή η σιωπή μου οφείλεται στο ότι έγραφα και όταν γράφω δύσκολα βγαίνω από μια κατάσταση συγγραφικής έντασης. Τώρα που τέλειωσε το μυθιστόρημα θα αφιερώσω πολλή χρόνο σε φίλους και σ' ό,τι άφησα πίσω. Θα πιω καφέδες με τις φίλες μου και θα διαβάσω τελευταίες εκδόσεις που από καιρό μαζεύτηκαν στα ράφια μου. Και πρώτο απ' όλα της Λένας Μαντά "Έρωτας σαν βροχή".

Το έργο της Λένας Μαντά ξεδιπλώνεται σαν βεντάλια και μας παρασέρνει κάθε φορά σ’ ένα απρόβλεπτο σεργιάνι, μακριά από δικές μας έγνοιες, δίνοντάς μας την αίσθηση πως βρισκόμαστε μέσα του και διακλαδιζόμαστε στις δικές του διακυμάνσεις. Με το μοναδικό της ταλέντο να διεισδύει στα έγκατα της ψυχής, ζωντανεύει ήρωες τόσο παραστατικά και τους διαχειρίζεται με μαεστρία βγάζοντας έτσι στον κάθε αναγνώστη ένα δίδυμο αδερφό. Εγώ τη γνώρισα μέσ’ απ’ το «Βαλς με δώδεκα θεούς» που ομολογώ πως με ενθουσίασε η αμεσότητά του λόγου της και είπα «να ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο». Μετά το «Θεανώ Η λύκαινα της Πόλης» με συγκλόνισε. Πιστεύω πως είναι από τα λίγα βιβλία που γράφτηκαν για την Πόλη που εκτός από ιστορικά γεγονότα κατάφερε να μου μεταδώσει τόσο δυνατό συναίσθημα. Μ’ έκανε να ζήσω την ανασφάλεια, το φόβο και τον πανικό ανθρώπων που περιμένουν από στιγμή σε στιγμή να έρθει εκείνο το απροσδιόριστο κακό που δεν μπορείς να εκφράσεις με λόγια μα που το βλέπεις να έρχεται αλλά δεν κάνεις τίποτα για να το προλάβεις, και μένεις έρμαιο της μοίρας...
Ακολούθησαν «Η άλλη πλευρά του νομίσματος» και «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι», «Έρωτας σαν βροχή».

«Έρωτας σαν βροχή»

Στο «Έρωτας σαν βροχή» η Λένα Μαντά παρασυρμένη από μια ρομαντική διάθεση επέλεξε να αναπλάσει την ιστορία του Ξενόπουλου Αναδυομένη, βάζοντας τους ήρωες να ξαναζήσουν ανεκπλήρωτους έρωτες γεμάτους πάθη και μίση προσαρμόζοντάς τους στη δική μας εποχή.
Η Κλαίλια, η αγαπημένη ηρωίδα του Ξενόπουλου γίνεται ίνδαλμα για τη Λουκία που σε μια ύστατη στιγμή λίγο πριν ξεψυχήσει, χαρίζει το όνομα της αγαπημένης ηρωίδας στο νεογέννητο κοριτσάκι της. Όμως ούτε για μια στιγμή δε φαντάστηκε πως μαζί με το όνομα θα διαιωνιζόταν και η κακοτυχία της ηρωίδας.
Όπως και στην ιστορία, υπάρχει ο Παύλος που δίνει υποσχέσεις αιώνιας αγάπης. Όμως η Κλαίλια παρ’ όλα τα καλά αισθήματα που έχει γι αυτόν, θέλει να ζήσει το αχαλίνωτο πάθος του μυθιστορήματος και μένει αδιάφορη για τα βαθιά αισθήματα του Παύλου που κυριολεκτικά σέρνεται στα πόδια της. Ερωτεύεται τον Νικηφόρο, ένα κλασσικό εραστή που απατά τη γυναίκα του πουλώντας ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Μα ο έρωτας είναι τυφλός και πεισματάρης κι αυτή κάθε φορά καταφεύγει στη σιγουριά του Παύλου για να επουλώνει τις πληγές. Όμως κι αυτός σαν τσακισμένο καράβι φεύγει και χάνεται απ’ τη ζωή της. Χρόνια αργότερα η Κλαίλια μόνη, μεσοπέλαγα ζει νοερά τις χαμένες αγάπες και όσα την πλήγωσαν. Και όπως τα φέρνει η μοίρα ένα κοριτσάκι που ακούει στο όνομα Κλαίλια παρουσιάζεται απροσδόκητα στη ζωή της και φέρνει ξανά την Άνοιξη!

Όταν γράφεται μια ιστορία πάντα υπάρχει το έναυσμα, εκείνη η μικρή φλόγα που ο συγγραφέας πυροδοτεί για να ανάψει φωτιά, έπαρση και συναίσθημα. Αυτό έγινε και στην ιστορία της Λένας Μαντά. Ο Νικηφόρος υπήρξε και εξομολογείται στα βαθιά γηρατειά πως κάποτε απάτησε κι απατήθηκε σκληρά καταστρέφοντας όχι μόνο τη δική του ζωή αλλά και όσων πραγματικά αγάπησε.
Για όσους παρακολουθούν το X Factor στον Αντένα συχνά ακούμε να ψάχνουν εκείνο το Χ που θα κατακτήσει τις καρδιές του κόσμου. Νομίζω στην περίπτωση της Λένας Μαντά έχει αυτό το Χ που κατακτά με κάθε βιβλίο της τις καρδιές των αναγνωστών της.

Με τη Λένα Μαντά μπορείτε να επικοινωνήσετε εδώ:
http://mantapsichgios.blogspot.com/

Το τρίτο πρόσωπο

2009-10-27T15:03:00.002+02:00

Με αφορμή την παρουσίαση που θα γίνει στο Public και τις εκδόσεις Ωκεανίδα στη Λευκωσία στο The Mall of Cyprus την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου στις 6.30μ.μ. και στις 30 Οκτωβρίου στο Public του My Mall στη Λεμεσό στις 6.30 μ.μ.

Αφορμή να γνωρίσω τον Όμηρο Αβραμίδη ήταν μια συνέντευξη που του πήρα για την εφημερίδα Πολίτης πριν μερικά χρόνια. Από τότε γίναμε φίλοι. Η φιλία αυτή με βοήθησε να γνωρίσω έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, ζεστό, φιλικό, ευαίσθητο με μια απλότητα που σε αφοπλίζει. Γι αυτό με χαρά δέχθηκα την πρόσκληση να παρουσιάσω το νέο του βιβλίο «Το τρίτο πρόσωπο».
Γέννημα και θρέμμα της Κύπρου. Εδώ ένιωσε τις πρώτες δυνατές συγκινήσεις της νεότητας. Έζησε τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, τα γεγονότα του ΄63 μέχρι την εισβολή του ΄74. Σπούδασε Ελληνική και Γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως καθηγητής σε σχολεία της Κύπρου. Λίγο μετά την εισβολή μια υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης οδήγησε τα βήματά του στη Σορβόνη όπου σπούδασε εφαρμοσμένη γλωσσολογία. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε ως μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων και ως υπεύθυνος σύνταξης σε διάφορους εκδοτικούς οίκους. Η σημερινή του επαγγελματική δραστηριότητα περιλαμβάνει, εκτός από τη μετάφραση και τη συγγραφή, την πρακτόρευση ξένων εκδοτικών οίκων στην Ελλάδα.
Παρ’ όλα τα χρόνια που ζει μακριά απ’ την πατρίδα, ακόμα κρατά φυτρωμένη στην καρδιά τη ρίζα, που τον ενώνει με τον τόπο του. Αυτό άλλωστε φαίνεται και μέσα από τα βιβλία του «Η κίτρινη σημαία», «Γιατί Αλλάχ» και το «Με τα φτερά της ελπίδας». Όπως λέει και ο ίδιος «ο συγγραφέας είναι σαν τον μετανάστη που έχει την τάση να επιστρέφει στον τόπο που τον γέννησε».
Έχει κάνει αμέτρητες μεταφράσεις ξένων συγγραφέων για διάφορους ελλαδικούς οίκους. Θα αναφέρω μονάχα ένα μικρό δείγμα των best sellers που μετέφρασε: Σνίτζελ Άρθουρ «Μάτια ερμητικά κλειστά», Έβανς Νίκολας «Ο Γητευτής των αλόγων», Πατρίσια Κόρνγουελ «Αγνώστων λοιπών στοιχείων» κ.ά.
Το πρώτο του μυθιστόρημα «Η κίτρινη σημαία» κυκλοφόρησε το 1997. Ήταν ίσως το πρώτο μυθιστόρημα που κυκλοφορούσε στον Ελλαδικό χώρο και εξιστορούσε τα γεγονότα της Κύπρου από τον αγώνα της ΕΟΚΑ μέχρι και την εισβολή του ΄74. Ο συγγραφέας μπόρεσε με πολύ παραστατικό τρόπο να δώσει το μέγεθος της συναδελφοσύνης στις σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκικυπρίων πριν και μετά την εισβολή.
Μετά την Κίτρινη σημαία, ακολούθησε μια συρροή μυθιστορημάτων όπως «Ο δρόμος του φεγγαριού», «Με τα μάτια της ψυχής», «Ακριβή κληρονομιά», «Άκου το τραγούδι της βροχής», «Γιατί, Αλλάχ», «Σαν Ανοιξιάτικη μπόρα», «Με τα φτερά της ελπίδας», «Οι δρόμοι της καρδιάς» και «Το τρίτο πρόσωπο.
Η αλυσίδα των κοινωνικών μυθιστορημάτων του Όμηρου Αβραμίδη συνεχίζει με ήρωες που αλλάζουν ονόματα, αλλάζουν ρόλους στη ζωή πλάθοντας ιστορίες για την αγάπη, τον πόνο, την προδοσία, το φθόνο, το πεπρωμένο.

Ομολογώ πως το τελευταίο μυθιστόρημα του Όμηρου Αβραμίδη «Το τρίτο πρόσωπο» ήταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα. Μας χάρισε ένα καλογραμμένο όλο μυστήριο κι αναμονή αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν ξέρω αν η στροφή αυτή ήταν μελετημένη ή τυχαία. Πάντως το έκανε χωρίς δυσκολία αφού ξέρει να στήνει άψογα την πλοκή και να κορυφώνει την αγωνία του αναγνώστη. Με τη δεξιοτεχνία που τον διακρίνει και τη δύναμη της γραφής του ξεδιπλώνει αβίαστα την ιστορία του κάνοντας τον αναγνώστη να θέλει να πάει στην επόμενη σελίδα. Ωστόσο σ’ αυτή του την προσπάθεια το έγκλημα δεν είναι ο μοναδικός του στόχος. Αφήνεται να περιπλανηθεί σε γνωστά μονοπάτια και φτάνει στη ψίχα των κοινωνικών προβλημάτων όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει στα τόσα άλλα του μυθιστορήματα.
Ένας φόνος είναι το στοιχείο με το οποίο ο συγγραφέας υφαίνει για χάρη του αναγνώστη μια ιστορία τόσο αληθινή που μοιάζει να βγαίνει μέσα απ’ τη ζωή του καθ’ ενός μας. Για το φόνο αυτό συλλαμβάνεται ένας αθώος.
Ο Νικηφόρος και η Μαριλίζα είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι δικηγόρων. Ζουν μια ανέμελη ζωή μέχρι που μια σοβαρή αρρώστια κάνει τη Μαριλίζα ανήμπορη για εργασία. Χρειάζεται μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού. Δύσκολη η εξεύρεση δότη. Η αναμονή οδηγεί τη Μαριλίζα στην κατάθλιψη. Ο Νικηφόρος μάταια προσπαθεί να τη στηρίξει. Η υποψία της Μαριλίζας πως ο άντρας της μένει μαζί της από οίκτο την ταπεινώνει περισσότερο κι από την ύπαρξη μιας άλλης γυναίκας στη ζωή του. Έτσι αποφασίζει και τον εγκαταλείπει για να ζήσει με τη μητέρα της. Όταν ο Νικηφόρος την αναζητά η μητέρα της του ανακοινώνει πως πέθανε. Έτσι ο Νικηφόρος συνεχίζει τη ζωή του μέσα στη μιζέρια και τις τύψεις και το ρίχνει στο πιοτό. Μπλέκει σε εφήμερους έρωτες που καμιά σχέση δεν έχουν με την αγάπη.
Μετά από ένα πάρτι βρίσκεται στο σπίτι της Μαρίας Θεοχαρίδου κι ενώ κάνουν έρωτα ξαφνικά πέφτει λιπόθυμος από ένα κτύπημα στο κεφάλι. Όταν συνέρχεται διαπιστώνει με τρόμο πως η γυναίκα πλάι του είναι νεκρή και το φονικό όπλο στα χέρια του. Συλλαμβάνεται με όλα τα στοιχεία εναντίον του. Οι πιθανότητες να αποδείξει την αθωότητά του είναι σχεδόν ανύπαρχτες. Την υπεράσπισή του αναλαμβάνει ο στενός του φίλος και συνεργάτης Νικόλας Μαυρουδής ο οποίος είναι αποφασισμένος να αγωνιστεί μέχρι τη δικαίωση του φίλου του. Στην προσπάθειά του αυτή βρίσκει σύμμαχους τον αστυνόμο ο οποίος δεν πείσθηκε για την ενοχή του Νικηφόρου, καθώς και την κόρη του θύματος τη ψυχολόγο Ειρήνη Μαρκαντώνη.
Η ιστορία πλαισιώνεται με πολλά άλλα πρόσωπα που το καθ’ ένα έχει το δικό του ρόλο στο στήσιμο της ιστορίας μέχρι την εξιχνίαση του εγκλήματος.
Το τελευταίο βιβλίο του Όμηρου Αβραμίδη σας διαβεβαιώ πως θα το απολύσετε και θα σας χαρίσει ευχάριστες ώρες πνευματικής ηρεμίας.

Ο Όμηρος Αβραμίδης είναι από τους πρώτους Έλληνες συγγραφείς που τα βιβλία του σημείωσαν τόσο μεγάλη εκδοτική επιτυχία.
Μυστικό της επιτυχίας αυτής είναι πιστεύω η απλή γραφή, η ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση που διαποτίζουν ίσως, όχι εσκεμμένα τις σελίδες του. Και είναι εδώ που κάνει τη διαφορά. Σε μια εποχή που στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα επικρατεί η σκληρότητα και το χάος στις σχέσεις των ανθρώπων, έρχεται ο Όμηρος Αβραμίδης να μας θυμίσει πως αυτός ο υπέροχος συναισθηματικός κόσμος δεν έχει χαθεί παρά κάπου υπάρχει κρυμμένος στα ενδότερα σημεία του είναι μας. Ο συγγραφέας αποφεύγει να χρησιμοποιεί εξεζητημένη γλώσσα και πλέκει με μαστοριά το μύθο του, μέσα από τη καθημερινή πραγματικότητα. Καταφέρνει σε όλα του τα βιβλία να συναρπάζει τον αναγνώστη με το απροσδόκητο τέλος, δίνοντας μηνύματα πως στη ζωή όλα είναι εφικτά κι απρόσμενα.

2009-10-27T14:57:00.001+02:00

2009-10-27T11:10:00.002+02:00

Μήνας ενημέρωσης για το Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο

2009-10-08T08:26:00.003+03:00

Κάνε ένα δώρο ελπίδας σήμερα
Ενημερώσου για το Λύκο
Κάποιος από το στενό σου περιβάλλον υποφέρει!

Τον Οκτώβρη του περασμένου χρόνου σας είχα μιλήσει και πάλι για το Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο αλλά επειδή ο μήνας αυτός είναι μήνας ενημέρωσης θα επανέλθω γι αυτούς που την προηγούμενη φορά δεν έχουν επισκεφτεί στο μπλοκ μου.
Ένα μεγάλο πρόβλημα σε κάθε χρόνια σοβαρή πάθηση είναι η αποδοχή! Να δεχθεί ο ασθενής αυτό που έχει, να το κάνει μέρος του εαυτού του και της καθημερινότητάς του για να μπορέσει να συμβιώσει μαζί του μια ολάκερη ζωή.
Οι ασθενείς που δεν το έχουν κατορθώσει αυτό ζουν με την αγωνία και το φόβο της απόρριψης από το στενό τους περιβάλλον. Ζουν σ’ ένα κλίμα αυτολύπησης που καθόλου δεν βοηθάει την ψυχολογική τους κατάσταση. Ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) δεν είναι γνωστός στο πλατύ κοινό γι αυτό νιώθω την ανάγκη να σας ενημερώσω!

Ο Σ Ε Λ δεν είναι μεταδοτικός! Είναι μια χρόνια αυτοάνοση ασθένεια στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού υπερλειτουργεί και παράγει αντισώματα που στρέφονται εναντίον των υγιή κυττάρων και ιστών του σώματος. Με αυτό τον τρόπο προκαλούνται φλεγμονές σε διάφορα όργανα (αρθρώσεις, δέρμα, νεφρούς, καρδιά, πνεύμονες, αιμοφόρα αγγεία και εγκέφαλο).
Παραμένει άγνωστη η αιτία που τον προκαλεί. Μερικοί από τους παράγοντες που επιδρούν στην εμφάνιση της νόσου είναι το ηλιακό φως, το άγχος, ορισμένα φάρμακα, ιοί κ.α.

Συμπτώματα:
Τα συμπτώματα του ΣΕΛ μπορεί να είναι ήπια ή σοβαρά και χαραχτηρίζονται από περιόδους υφέσεως και εξάρσεως. Τα πιο κοινά είναι η φωτοευαισθησία, η εύκολη κόπωση, πονεμένες και διογκωμένες αρθρώσεις, μυϊκός πόνος, τα εξανθήματα στο πρόσωπο και στο σώμα, οι άφθες, η ασυνήθιστη τριχόπτωση και τα ωχρά ή κυανά άκρα ιδιαίτερα από καταστάσεις στρες ή έκθεση στο κρύο (φαινόμενο Raynaud). Επίσης το χαρακτηριστικό εξάνθημα της «Πεταλούδας» μπορεί να εμφανιστεί στο πρόσωπο. Λιγότερο συχνά ο ΣΕΛ μπορεί να προκαλέσει νεφρίτιδα, περικαρδίτιδα, πλευρίτιδα, θρομβοπενία ή λευκοπενία και θρομβώσεις.

Διάγνωση και θεραπεία
Σημαντικό ρόλο παίζει η γρήγορη και σωστή διάγνωση. Γι αυτό οι ασθενείς πρέπει να έχουν μια καλή συνεργασία με μια ομάδα γιατρών όπως ρευματολόγων, δερματολόγων, νευρολόγων, καρδιολόγων και ψυχολόγων. Ο ρευματολόγος στοχεύει στον έλεγχο της ασθένειας ώστε να αποτρέπει τις εξάρσεις, να τις αντιμετωπίζει όταν προκύπτουν και να ελαχιστοποιήσει τις οργανικές βλάβες και επιπλοκές.

Μετά τη διάγνωση οι περισσότεροι ασθενείς συνεχίζουν να ζουν μια φυσιολογική ζωή. Σημαντικό όπλο για τον κάθε ασθενή είναι η αποδοχή της νέας πραγματικότητας. Να μην εγκλωβιστεί μέσα στην πάθησή του αλλά να τη γνωρίσει καλύτερα και να την κάνει μέρος του εαυτού του. Να υιοθετήσει καινούργιους τρόπους διαβίωσης για να μπορεί να αντέχει και να αντεπεξέρχεται στη νέα κατάσταση πραγμάτων! Αν το πετύχει αυτό θα μπορεί να είναι χαρούμενος και να κυνηγήσει τα όνειρά του!

Mια ταινία ένα ερωτηματικό!

2009-08-24T23:15:00.001+03:00

Δεν πάει πολλής καιρός που σας υποσχέθηκα να είμαι πιο συνεπής και να γράφω τακτικά στο blog μου. Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο θα κρατήσω το λόγο μου έτσι που έχω δώσει όλη μου την ενέργεια στο γράψιμο του καινούργιου μου μυθιστορήματος. Πραγματικά θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Όμως θα προσπαθήσω, έχω τόσα πολλά που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Θέματα που ξεφύσησαν από μια ταινία που είδα πρόσφατα και που τριβελίζουν στο μυαλό μου χιλιάδες "γιατί" και" πρέπει". Αλήθεια πόσο επιτρέπεται η πρόοδος να αγιάζει τα μέσα; Αναφέρομαι στη βιο-ηθική.

Οι απορίες μου γεννήθηκαν από μια ταινία που πρόβάλλεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους του Cineplex. Πρόκειται για το έργο My sister's Keeper σε σκηνοθεσία Nick Cassavetes, στους ρόλους η Cameron Diaz, Abigail Breslin, Alec Baldwin, Jason Patric, Sofia Vassilieva, Άμπιγκειλ Μπρέσλιν "Little Miss Sunshine".

Έχω πάρα πολύ καιρό να φύγω από τον κινηματογράφο τόσο γεμάτη από συναισθήματα και προβληματισμούς. Δέος και συντριβή συνάμα μπρος στο αναπόφευκτο, μπρος στον αγώνα της μάνας να σώσει το παιδί της από βέβαιο θάνατο, μπρος στην επιστήμη που στην άγνοιά της να βρει λύσεις χρησιμοποιεί ανθρώπινα σώματα σαν ελιξίρια θύματα για να δώσει ζωή...

Η ταινία αρχίζει με την εντεκάχρονη Άννα να λέει "είμαι ένα κατασκευασμένο παιδί με τεχνιτή γονιμοποίηση για να είμαι συμβατός δότης 100% στην αδερφή μου που πάσχει από λευχαιμία. Με έφεραν στον κόσμο μόνο για αυτό το σκοπό! Κανείς δε με ρώτησε αν θέλω να μπαίνω κάθε λίγο στα χειρουργεία να κάνω μεταγγίσεις αίματος, να δίνω νωτιαίο μυελό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τώρα ζητούν να πάρουν και το νεφρό μου. Ποια θα είναι η ζωή μου μετά απ' αυτό; Θα μπορώ να παίζω σαν τα άλλα παιδιά; Θα μπορέσω ποτέ να γίνω μπαλαρίνα, να παίζω τένις, να παντρευτώ και να κάνω δικά μου παιδιά; Έχω δικαίωμα να ορίζω το σώμα μου όπως εγώ θέλω. Αναρωτιέμαι αν με αγάπησε ποτέ κανείς".

Η Σάρα η μητέρα της Άννας όταν έμαθε για την αρρώστια της δίχρονης κόρης της Κέιτ άφησε το επάγγελμα της δικηγόρου κι έστρεψε όλη την προσοχή στο παιδί της κάνοντας ένα αγώνα να το κρατήσει στη ζωή. Όταν ο γιατρός προτείνει πως ο μόνος τρόπος να κρατηθεί η Κέιτ στη ζωή είναι η γέννηση ενός άλλου παιδιού που να είναι συμβατός δότης, η Σάρα δεν διστάζει να φέρει στον κόσμο την Άννα για να δώσει ζωή στην Κέιτ. Για τη Σάρα δεν υπάρχει τίποτα πια γύρο της που να έχει σημασία εκτός από τη σωτηρία της Κέιτ. Ούτε που πρόσεξε πως ο γιος της είναι ένα δισλεξικό παιδί που χρίζει άμεσης βοήθειας. Ούτε και οι εκκλήσεις της Κέιτ που της λένε πως κουράστηκε να παλεύουν έχουν σημασία. Αλλά ούτε και οι διαμαρτυρίες της Άννας που δεν θέλει άλλα χειρουργεία εισακούονται. Η απάντηση της Σάρας είναι "έχεις καθήκον να βοηθήσεις την αδερφή σου". Η Άννα δεν είναι παρά ένα συμπλήρωμα για το σώμα της αδερφής της.

Η Κέιτ φτάνει στα δεκάξι χάριν στη συντήρηση που της προσφέρει η Άννα. Στο νοσοκομείο ανάμεσα στις χημειοθεραπείες γνωρίζει ένα αγόρι που πάσχει από καρκίνο. Ανάμεσα στα δυο παιδιά δημιουργείται αυθόρμητα ένα αίσθημα που δεν αργεί να γίνει σχέση. Όμως το αγόρι σε λίγο πεθαίνει και η Κέιτ χάνει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή. Της φαίνεται αδιανόητο που η μητέρα της θέλει ακόμη να "την πετσοκόψει" μέσα στα χειρουργεία για μεταμόσχευση νεφρού. Από τη δύσκολη θέση τη βγάζει η Άννα που παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Αναθέτει στον δικηγόρο Κάμπελ Αλεξάντερ να την υπερασπιστεί απαιτώντας να ορίζει το σώμα της. Έτσι θα ξεκινήσει μια δικαστική διαμάχη που θα χωρίσει την οικογένεια σε δύο στρατόπεδα και θα αφήσει ξεκρέμαστη τη ζωή της Κέιτ.

Μέσα από το στενό μας περιβάλλον ακούμε συχνά γονείς να φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί για να σώσουν ένα άλλο και ομολογώ πως ποτέ δεν έκανα βαθύτερες σκέψεις επί του θέματος. Ποτέ δεν διερωτήθηκα... Τώρα στ' αυτιά μου ηχούν τα λόγια της Άννας "είμαι ένα παιδί χωρίς προσωπικά δικαιώματα γιατί δημιουργήθηκα για να σώσω την αδερφή μου". Λόγια σκληρά ειπωμένα από ένα παιδί που νιώθει μοναξιά και απόρριψη γιατί πιστεύει πως δεν το αγάπησε κανείς! Η πράξη τώρα μου φαίνεται αποκρουστική και σκληρή. Σαν να μην είναι η Άννα μια ξεχωριστή οντότητα που χρειάζεται στοργή κι αγάπη.

Αλήθεια ποιος μπορεί να δώσει το δικαίωμα σε ένα γονιό να κατασκευάσει παιδί για ανταλλακτικά; Πραγματικά χρειάζομαι να ακούσω τις απόψεις σας για να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου!

Καυγές του φθινοπώρου

2009-08-03T11:43:00.002+03:00

Ομολογώ πως οι λόγοι που με ώθησαν να παρακολουθήσω την ταινία της τουρκάλας Τορμίς Γκιριτλίογλου "Πληγές του φθινοπώρου" ήταν πιο πολύ η περιέργεια και όχι γιατί πείστηκα πως είχα μπροστά μου ένα κινηματογραφικό αριστούργημα!

Πραγματικά με εξέπληξε που είδα την τόσο τολμηρή τοποθέτηση της Τουρκάλας Τομρίς Γκιριτλίογλου για τους διωγμούς των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη. Ένιωσα θλίψη και φόβο γιατί ζήσαμε παρόμοια γεγονότα εδώ στην Κύπρο. Δεν λέω όταν τέλειωσε η ταινία ένιωσα να με συνεπαίρνει ένα κύμα ικανοποίησης για την παραδοχή! Ο συγγραφέας του βιβλίου Καρακογιονλού έζησε τα γεγονόταν όταν ήταν δέκα εννιά χρονών φοιτητής και αργότερα υπουργός στην κυβέρνηση Ετζεβίτ. Τόσο επηρεάστηκε από την βαναυσότητα των ανθρώπων που κατέγραψε σ' ένα μυθιστόρημα "όσα είδε". Η ταινία ήταν άκρως αποκαλυπτική τόσο πειστική αλλά οι αυθεντικές εικόνες που είδαμε στο τέλος υπέγραφαν του λόγου το αληθές. Πιο πολύ με εξέπληξε η εισπρακτική επιτυχία της ταινίας σε μια άκρως αθνικιστική Τουρκία.

Όλα αυτά μου φαίνονται κάπως περίεργα και μου προκαλούν λίγη ανασφάλειας. Διερωτάμαι γιατί τώρα έπειτα από τόσα χρόνια βγαίνουν όλες οι πληροφορίες στη φόρα; Είχαμε και τη μαρτυρία του ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτσ πρόσφατα για τις σφαγές 10 άμαχων στρατιωτών κατά την εισβολή. Διαβάσαμε και στις εφημερίδες της περασμένης βδομάδας την μαρτυρία κάποιου τούρκου που έκοψε το κεφάλι ενός παιδιού πάλι κατά την εισβολή και ήπιε το αίμα του στο ποτήρι αντί για κρασί. Γιατί μας τα λένε όλα τώρα; Τώρα μας αγάπησαν πολύ; Ή αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι για να ξαναβιώνουμε φρικιαστικές στιγμές που τόσο θέλουμε να μην θυμόμαστε; Γιατί επιμένουμε τόσο πολύ να μένουμε στο παρελθόν όταν το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας καινούργιο με νέες προοπτικές;